190526-040 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt

เมื่อเราเกิดมาเราก็มีญาติญาติญาติทางโลกเรามีพ่อเรามีแม่เรามีพี่มีน้องซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาเป็นเรื่องธรรมชาติผู้ที่เป็นไปก็เสริมสร้างกันอุดหนุนกันเป็นไปตามธรรมดาส่งเสริมกันไปตามขั้นตอนให้เป็นผู้เจริญเจริญลาภเจริญยนต์เจริญด้วยสรรเสริญเจริญมีสุขนานาประการที่เขาจะชี้บอกแก่กันและกันซึ่งเป็นโลกียสุขคนเราเองหามาเดินทางมาทางธรรมแล้ว เข้ามามีญาติทางธรรมซึ่งเป็นผู้ที่จะเข้าใจในเรื่องของจิตในเรื่องของความสุขอีกชนิดหนึ่งซึ่งไม่ใช่สุขอย่างโลกียสุขและเราก็จะเกื้อกูลกันในน้ำใสใจจริงมีสิทธิ์บริสุทธิ์เผื่อแผ่เอื้อเฟื้อบอกกล่าวกันเกื้อกูลกันรับช่วงกันเหมือนกันที่บ้านมีพี่มีน้องช่วยเหลือโปรไฟล์คนละไม้คนละมือสนับสนุนการมีผู้ใหญ่เลี้ยงโดยวิธีการอย่างโลกมาอยู่ทางธรรมก็มีวิธีการอย่างทำเลี้ยงกันเป็นขั้นเป็นตอน รวมกันให้เห็นสุขอีกอย่างนึงซึ่งเป็นนิรามิสสุขเป็นสุขที่ไม่ประกอบไปด้วยสิ่งที่มันหลอกมันล่อมันแอบมันแฝงมากแล้วเราก็จะเรียนรู้เห็นให้เป็นจริงเพราะฉะนั้นตัวนิรามิสสุขที่เราจะต้องพิจารณาให้มากให้เห็นสิ่งที่ได้รับรสกับมันจริงแต่สุดท้ายเราได้รับรถกับมันแล้วรู้จริงแล้วเราก็จบเมื่อจบเราก็จะต้องช่วยเหลือที่พี่น้องๆของเราเองซึ่งเป็นส่วนใกล้ตอนนี้พี่ๆน้องๆของเราคือญาติที่ทำเป็นทางธรรมเป็นญาติทางธรรม มวยไชยาที่เกิดออกมาจากช่องคลอดทั้งแม่ช่วยกันไปพอควรหรือผู้ที่อยากจะไปช่วยญาติทางโลกโดยเอาธรรมะไปช่วยเขาซึ่งแน่นอนเราเป็นคนทางธรรมแล้วเราจะเอาสมบัติทางโลกไปช่วยเขานะไม่ได้เราไม่มีให้เขาหรอกเราจะไปช่วยเขาก็จะมีสมบัติทางธรรมไปช่วยญาติพี่น้องที่อยู่ทางโลกเมื่อจะไปช่วยญาติพี่น้องที่อยู่ทางโลกนั้นน่ะอย่ามาเพราะว่าเขาอยู่ทางโลกเขาติดโลกียสุขก็ติดโลกียะรถเราจะไปล้างโลกีย์ในรถไปล้างโลกที่จะสุขโดยเอาศพทางธรรมนี้ไปให้เขา