190307-023 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt

วันนี้วันที่ 7 มีนาคม 2519 พ่อท่านพระโพธิรักษ์นำพวกเราพิจารณาอาหารคณะธรรมสถานแดนอโศกชีวิตของเราที่มีอยู่ทุกๆโอกาสทุกๆเวลาเราจะต้องรู้ว่าเราอยู่ในความเหมาะสมรับในสิ่งที่เพียงพอรับไม่มาสังเคราะห์ร่างกายหรือว่าอยู่กับร่างกายเราแต่น้อยแต่พออาศัยกันไปไม่ใช่เป็นโรคกลัวโทสะเอามาบอกว่าพ่อมาเติมมาอัดมาจัดใส่เข้าไปในตัว มากไปมันเป็นภาระความหนักเราจะมีแต่สิ่งที่จำเป็นเท่านั้นมาไว้กับตัวเราหรือเราจะต้องยึดถือหรือเราจะมีไว้สำหรับที่อาศัยจะต้องเข้าใจคำว่าอาศัยพิจารณาคำว่าเราต้องอาศัยมันเพียงแต่พอเป็นไปพอประทังมากก็เป็นภาระแก่เราทั้งน้อยก็เบาง่ายต้องหนักหนาอะไรมีพอดีๆไม่น้อยจนเกินไปเสียแล้วก็ทรมานให้สุขภาพร่างกายทรุดโทรมและจิตใจก็เสื่อมโทรมก็ไม่เอาแต่จะต้องให้มันพอดีและโดยเฉพาะจะต้องหัด แม้เรายังใช้น้อยไม่ได้รับน้อยไม่ได้มีน้อยไม่ได้ก็ต้องฝึกลงมันถึงจะน้อยลงได้เพราะอำนาจกิเลสมันจะดึงไว้จิตมันก็พยายามที่จะบังคับให้เราเองต้องการไปจนกระทั่งแม้แต่สรีระต่างๆทุกประสาททุกส่วนมันก็จะได้รับการสะเทือนรับการทำงานโดยถูกจิตที่จะเป็นตัวสั่งสอนเอาไว้ยืนยันเอาไว้ถ้าไม่ได้อย่างนั้นมันก็จะประท้วงจะเรียกร้องจนต้องอดทนไม่ได้เพราะฉะนั้นจำเป็นอย่างยิ่งที่เราจะต้องฝึกมันให้มันอดทนได้และก็พยายามลดจำนวนของจิตที่ไปกระตุ้นพยายามไม่ให้จิตมันไปทำงานสิ่ง จะหายแล้วก็จะตายหรือว่าจะหยุดในการที่จะมาทะเลมีบทบาทจึงจะเรียกว่าเราทำให้มันเล็กลงน้อยลงได้มันต้องมีการฝึกอย่างนั้นเสมอเสมอจนกระทั่งอยู่ในความพอดีร่างกายก็พอดีจิตใจก็พอดีการให้อาหารสังเคราะห์ประจำวันก็ประมาณขนาดนั้นพอดีเรียกว่าการให้เครื่องนึงผมให้ที่อยู่ที่พักเราจะใช้ที่อยู่ที่พักโดยไม่ยึดถือแม้ในรูปในสีหรือยึดถือในรูปแบบและยึดถือในผัสสะต่างๆเห็นอยู่ความพอเหมาะพอดีพอคว