ดับสุขดับทุกข์จนถึงอุเบกขา.docx

ดับสุขดับทุกข์จนถึงอุเบกขา _ลูกหมาน้อย : สรุปความตามความเข้าใจ การทำสมาธิ ไม่ใช่การนั่งหลับตา แต่เป็นการปฏิบัติ 24 ชั่วโมง ที่เราสามารถอ่านเวทนา(ความรู้สึก) ขณะที่เราดำรงชีวิตอยู่ (การนั่งนอนการกินการทำงาน) โดย รู้สัมผัสตาหูจมูกลิ้นกายว่ามีความรู้สึก (ผัสสะที่มากระทบ) เกิดทุกข์โดยใช้หลักอริยสัจ 4 มาพิจารณา โดยพิจารณาทุกข์(รู้จักทุกข์ รู้แจ้งในเหตุ รู้แจ้งในการดับ รู้แจ้งในทางแห่งการพ้นทุกข์ )ใช่หรือไม่ (พ่อครูว่า ใช่ ความสุขกับความทุกข์ คนจะรู้ความทุกข์ได้ง่ายได้เร็วได้ไวกว่า พระพุทธเจ้าจึงได้จับจุดทุกข์นี่มาสอน เมื่อดับทุกข์หมดแล้ว สุขก็ไม่มี แต่คนที่หลงว่ามีสุขอยู่ ยังเป็นคนไม่รู้ทุกข์สุขที่เป็นมายา ที่มันหลอกคุณด้วยความสุข ถ้าคุณยังเหลือเศษของความสุขอยู่ มันก็ยังเหลือเศษของความทุกข์อยู่ เพราะฉะนั้นมันจะหมดเกลี้ยงสุขทุกข์เลยเป็นนิพพานหรือปรินิพพาน เป็นนิพพานรอบสิ้นหมดเลยหมดสุขหมดทุกข์ เพราะฉะนั้นคนที่ไม่ได้ศึกษาไม่ได้ฟังอย่างที่อาตมาพูดนี่แหละ เขามีบัญญัติภาษา อทุกขมสุข ที่จริงมันยิ่งกว่า อทุกขมสุข ที่จริงแล้วสาระของอทุกขมสุข คือจิตหมดกิเลสเกลี้ยงไม่เกิดอีกเลย ไม่มีเศษธุลีละอองของกิเลสเลย เป็นจิตบริสุทธิ์หรืออุเบกขา เพราะฉะนั้นอุเบกขานี้จะลึกซึ้งกว่าอทุกขมสุข หรือ ไม่สุขไม่ทุกข์ เป็นปัญญาโลกุตระที่ลึกซึ้งสุด หมดสุขหมดทุกข์ _(คุณหมาน้อย) : แล้วสุข จะใช้อะไรพิจารณา เพื่อให้ไม่ติดอยู่กับสุข อีกประการหนึ่ง เราต้องเรียนรู้และพิจารณาตัวเราให้ดีก่อนใช่ไหม (พ่อครูว่า… ใช่ ) ใครจะเป็นอย่างไรก็ไม่ต้องสนใจ พ่อครูว่า... สนใจบ้างสิ คือ อย่าไปยุ่งกับกิเลสของคนอื่นเขา เอาตัวเองก่อนกิเลสของตัวเอง คนอื่นเขามีกิเลส เราไม่ได้อยู่ในฐานะของคนที่จะไปชี้กิเลสเขา ไปช่วยบอกเขาให้หมดกิเลส