ประสบการณ์การปฏิบัติออกป่าของพ่อครู.docx

ปมั่ว เอามรรคองค์ 8 ไปเป็นสมาธิ แค่นี้ เขาไม่เข้าใจหรอกในมหาจัตตารีสกสูตร ที่ พระพุทธเจ้าบอกว่า สัมมาสมาธิเป็นอย่างไร สัมมาสมาธิปฏิบัติมีองค์ทั้ง 7 เป็นเหตุเป็นบริขารเป็นองค์ประกอบ ปฏิบัติมรรคทั้ง 7 องค์จะเกิดสัมมาสมาธิ ฟังกันไม่ขึ้น ฟังกันไม่เข้าใจ หรือไม่ฟังสูตรนี้ไปฟังแต่สูตรอื่น อาตมาเคยถามว่า มีที่ไหนในพระไตรปิฎกให้นั่งหลับตาปฏิบัติ เช่น อานาปานสติสูตร ที่บอกว่ามีการนั่งตั้งกายตรงดำรงสติคงมั่น แต่ว่าไม่ได้มีบอกว่าหลับตาหรือลืมตา แต่คุณเอาแต่หลับตา ทั้งที่ไม่มีในพระไตรปิฎกแต่คุณไปทำทำไม หลับตามันก็ผิดแล้ว ไม่มี คุณมาถาม อาตมาก็ถามว่ามีในพระไตรปิฎกไหมที่บอกว่าให้นั่งหลับตาปฏิบัติ ถ้าคุณมีไหวพริบก็จะบอกว่าไม่มี เมื่อไม่มีแล้วคุณไปนั่งหลับตาปฏิบัติทำไม สรุปแล้ว สมาธิของพระพุทธเจ้านั้นให้จริงที่สุดก็คือปฏิบัติแล้วจะต้องมีจิต มีเจโตปริยญาณ 16 ซึ่งจะสมบูรณ์ด้วย อนุตตรังจิตตัง ที่ประกอบด้วย สมาหิโตและวิมุติ เป็นคู่สุดท้าย ตรวจสอบว่าเป็นสมาธิตั้งมั่นที่หมดอาสวะแล้วหรือยัง หมดอาสวะแล้วเป็นวิมุติที่มีเศษส่วนยังเหลือหรือไม่ ตรวจวิมุติอีก อาตมาพูดไปก็คงจะเข้าใจยากสำหรับผู้ที่มีภูมิยังไม่เข้าถึง ยังไม่เข้าใจสภาวธรรมอย่างนั้น สู่แดนธรรม... คนนี้เขาว่าแบกกลด เข้าป่าธุดงค์ การทำสมาธิ พ่อครูว่า... คำว่า ธุดงค์ มาจาก ธูตะ คือ หน่วยแห่งการปฏิบัติเคร่ง เป็นข้อปฏิบัติหรือศีลเคร่ง ที่พระมหากัสสปะมีธุดงควัตร 13 มันเคร่ง ท่านเป็นคนติดแบบเคร่ง แล้วท่านมีข้อปฏิบัติของท่านแบบนั้น แล้วก็เข้าใจว่า ธุดงค์คือการเดิน จะบ้าหรือ ธุดงค์มันไม่ได้แปลว่าการเดิน นอกจากนั้นเข้าใจธุดงค์ว่าคือการออกป่าอีก เดินเข้าป่าเดินธุดงค์เข้าป่า คือมันผิดเพี้ยนไปไกลมากเลย จะไปเข้าป่าทำไม ข้อปฏิบัติของพระพุทธเจ้าก็ลืมตาทำอยู่ในเมืองนี่แหละ องค์ข้อปฏิบัติก็คือจรณะ 15 วิชชา 8 ก็ปฏิบัติสิ ตามคำสอนพระพุทธเจ้า ตามอนุสาสนี แล้วไปเข้าใจผิดเพี้ยนเอง ความหมายของคำสอนผิดเพี้ยน คุณก็ไปยึดถือสิ่งที่ผิดตามกันมา อาตมาจับไม่ได้ว่ามิจฉาทิฏฐิมาไกลลิบตั้งแต่เมื่อใด มาถึง 2500 ปีกว่า ศาสนาพุทธผ่านมาไม่รู้ว่าผิดเพี้ยนเมื่อไหร่ จนไปยึดถือความผิดว่าเป็นความถูกกันเกือบทั่วโลก อาตมายกเว้นให้ว่ามันเกือบเท่านั้น จะหาสักคนว่าเข้าใจถูกไหม อาตมาก็ยังไม่พบ อาตมาไม่ได้ไปไหน อาตมาอยู่แต่เมืองไทย เมืองพม่าที่เป็นเมืองพุทธ ก็ไม่ได้ไปไม่รู้ว่ามีหรืเปล่า เมืองญี่ปุ่น เมืองจีนเขาก็มี โดยเฉพาะศรีลังกาเขาก็มีพุทธ อาตมาก็ไม่ได้ไปประเทศไหนเลย ก็เลยไม่รู้ แต่อาตมาก็มั่นใจของอาตมา และทำงานนี้มาตลอด 52 ปี ก็จะตายอยู่ในการสอนธรรมะนี่แหละ การเผยแพร่ต่อยอดธรรมะพระพุทธเจ้านี่แหละ พวกคุณนั่นแหละได้แต่ในตำรา หรือในตำราก็ไม่ได้ แต่ไปได้สภาวะผิดๆ มรรคผิด มิจฉามรรค มิจฉาผล แล้วไปหลงมิจฉามรรค มิจฉาผล หลงว่าเป็นผล เช่นมหาบัวบอกว่าบรรลุแล้ว ชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายไม่เกิดอีกแล้ว พูดออกมาได้นะ แต่ไม่กล้าพูดว่าตัวเองเป็นอรหันต์ แต่บอกว่าไม่เกิดอีกแล้ว นี่คือประเด็นที่อาตมาจะว่าจับผิดมหาบัวก็ได้ ใช้โวหารภาษาพอฉลาดอยู่บ้าง รู้จักพยัญชนะ แล้วพยายามใช้ภาษาพยัญชนะ แม้แต่ความขอบคุณก็ไม่ใช้ ใช้แต่คำว่าพอใจ พอใจ ไม่กล้าใช้คำว่าขอบคุณ กลัวจะเป็นกิเลส เขามาถวายอะไรมาช่วยอะไรก็ไม่ได้บอกว่าขอบคุณ ก็เลยบอกว่าพอใจ พอใจ อาตมา ปฏินิสัคคะ หมดแล้ว พูดอย่างบัญญัติของโลก อนุโลมปฏิโลมกับเขา พูดไปไหนมาสามวาสองศอก พูดกับเด็กก็ใช้สำนวน ความรู้ขนาดนั้น พูดกับคนไม่ประสีประสาธรรมะแม้แต่คนโตก็พูดอย่างนั้น พูดกับคนที่มีภูมิรู้ประสีประสาทางธรรมบ้าง ก็พูดไปตามลำดับ 650622 ประสบการณ์พ่อครูในอิทธิปาฏิหาริย์และการออกป่า พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ