การบูชาศพที่ไม่เน่าเป็นการกระทำของเดียรถีย์.docx

การบูชาศพที่ไม่เน่าเป็นการกระทำของเดียรถีย์ คนที่ตายแล้วไม่เน่า มันน่าสงสารคนที่ไปหลงไปเคารพศพคนตายที่ไม่เน่า โดยเฉพาะภิกษุที่บำเพ็ญเป็นมิจฉาทิฐิเป็นเดียรถีย์ คือไปบำเพ็ญแบบว่ากินน้อยสะสมน้อย ร่างกายไม่ค่อยมีเนื้อหนังไม่ค่อยมีพลังงานเท่าไหร่ เสร็จแล้วก็สร้างพลังงานสมถะ มันก็ยึด ยึดอยู่ใช้ให้น้อย สร้างให้น้อย มันก็จะมีการสะพัดสังเคราะห์ร่างกายก็จะใช้พลังงานอาหารที่กินน้อยใช้น้อยมาเลี้ยงชีวิตได้ดี ไม่ต้องอาศัยอาหารอะไรมากนักแม้แต่อาหารมีสำรองตกค้างอยู่ในตัวบ้างตกค้าง ภิกษุหรือผู้ปฏิบัติพวกนี้ก็จะไม่อ้วนหรอกจะผอม เสร็จแล้วเมื่อตายลงไปก็จะไม่เน่าศพที่ไม่เน่าคือผู้ที่ปฏิบัติผิดธรรมะของพระพุทธเจ้าฟังให้ดีนะเป็นการบำเพ็ญแบบฤาษี มักน้อยสันโดษเกินขอบเขต มันควรจะเน่าก็ไม่ให้เน่า สิ่งที่มันได้ลักษณะของมันหากมีการยึดถือเป็นพลังงานพิเศษ ดีไม่ดีนั่งสมาธิเกิดการแข็งตายก็ปล่อยให้เป็นอย่างนั้นแหละ แล้วบูชากันว่าเป็นสิ่งวิเศษเป็นพระวิเศษเลย เอาทองมาปิด พระหรือภิกษุผู้บำเพ็ญแบบนี้เป็นมิจฉาทิฎฐิเป็นเดียรถีย์ทั้งนั้น นอกรีตของพระพุทธเจ้า อาการที่ควรตาย ตายก็คือการแยกธาตุ แต่นี่คุณไปยึดถือไม่ยอมแยกธาตุ ยึดถือไว้หมด ฝึกมาจนกระทั่งมักน้อยมากเลยจนกระทั่งตายไป ก็ไม่เน่า เขาก็ไปกราบศพเดียรถีย์นอกรีตของพุทธเจ้าและหลงว่าเป็นผู้ประเสริฐผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบที่ได้มรรคผลของศาสนาพุทธ นี่คือความหลงทิศทางของศาสนาพุทธ คน มีพลังงาน สุดท้ายก็ต้องมากราบจบ กราบบูชา มิจฉาทิฏฐิเวทีบุคคล ต้องขออภัยที่พูดแล้วอย่าหาว่าไปทำลาย แล้ว ธรรมดาสามัญปกติมีพลังงานปกติเมื่อตายแล้วธาตุที่จะไปเลี้ยงพลังงานที่จะไปเลี้ยงชีวะก็หมดไปเหลือแต่พลังงานที่จะเป็นพีชะ มันก็จะสลายตัวเป็นมนุษย์พืชที่อยู่ในพอดีมันก็จะสลายตัว แต่นี่ไปสร้าง