241119-531 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ027.txt

งสรรค์ผลิตตามเวลาหรือตามวัยกลางวันที่มันมีชีวิตแล้วเราจะเคลื่อนไหวแล้วเราก็จะทำงานในทำงานแล้วเราไม่มีความหวงแหนเราก็เผื่อแผ่เกื้อกูลแก่มนุษย์อื่นนี่คือค่าของมนุษย์ นี่คือประโยชน์ที่มนุษย์เกิดมาในโลกแล้วตัวเองสร้างสรรค์แต่ตัวเองไม่กอบโกยไม่หวงแหนแจกจ่ายเกื้อกูลแก่ผู้อื่นและมีปัญญารู้ว่าเราจะสร้างอะไรที่เป็นความดีงามและเราก็รู้ว่าเราจะต้องเป็นคนขยันไม่เลื่อยเฉื่อยเฉื่อยแคระไม่เอ่ยอ่อยไม่เข้าเรื่องแม้เราจะไม่เสพไม่ติดไม่กอบโกยไม่บริการตนเองได้มากแล้วเรามีพลังงานเรามีสมรรถภาพเราก็ต้องรู้ว่าเราไม่ใช่คนด้อยสมรรถภาพเราไม่ใช่คนไม่มีพลังงานเป็นคนอ่อนเปียกป้อแป้ก็เปล่าเรามีเราก็ทำเราก็ใช้เมื่อยก็พักไม่เมื่อยก็ทำขยันหมั่นเพียรเป็นความดีนี่เป็นสัจจะที่เรารู้อยู่แล้วก็ทำไปแล้วก็เผื่อแผ่งานอะไร เลือกแล้วงานกับหมู่กับคณะนี่แน่ๆเลยนอกหมู่นอกคณะนั้นอะไรที่พอแบ่งไปทำถ้าเผื่อว่ามันยังมีเป็นการจอนถ้าสำคัญเป็นครั้งเป็นคราวเราก็ทำบ้างไม่มีเลยนะข้างนอกหรือว่าแม่มีเราไม่ต้องอยากไปทำแล้วก็ได้ในหมู่เราจะช่วยกันพิจารณาคิดอ่านแล้วก็สร้างสรรค์สิ่งที่ดีในสังคมอยู่นะนี่คือการเริ่มต้นว่าเราจะปลูกชีวิตขึ้นมาทำงานมนุษย์ชนิดต่อมนุษย์ออกจากบ้านไปทำการงานนกบินออกจากรังไปหาอาหารถ้าตัดความโลภสะสมกอบโกยเพราะความโง่เขลาของมนุษย์ออกแล้วก็ไม่มีอะไรแตกต่างระหว่างคนกับนกชีวิตประจำวัน คนบางกลุ่มกินนอนทำงานพักผ่อนซ้ำซากอยู่กับกองกระดาษและตัวเลขจำเจกับการเดินทางปะปนไปกับผู้คนแปลกหน้าพักเที่ยงด้วยการทุบหลับบนโต๊ะและรอเวลาเลิกงานในตอนเย็นนี่นะหรือความหมายของการทำงานนี่นะหรือเงื่อนไขของการดำรงชีวิตคนทุกวันนี้แม่ไปทำงานและข้าราชการคนดีไปที่ทำงานแล้วก็ไปนั่งฟุตบอลโต๊ะรอเวลาเลิกงานตอนเย็นหรือทำงานไปตามประสาเฉยๆไม่มีความกระปรี้กระเปร่าไม่มีกะจิตกะใจหรือจะทำก็เพื่อที่จะแสดงผลออก แลกเปลี่ยนโลกมาให้ตัวเองมากๆสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องมีอยู่ในมนุษย์ที่มีกิเลสที่ไม่เข้าใจแต่ถ้าเผื่อว่าเราเองเราเข้าใจเราก็จะรู้ว่าเราไปทำงานเพื่ออะไรนานี้เป็นแต่เพียงไขความว่าเราก็ไม่เหมือนกับสัตว์สัตว์สัตว์สัตว์มันเป็นแต่เพียงเท่านั้นมันก็ทำงานมีสมรรถภาพสูงสุดแล้วมันก็ขยันของมันอีกาออกไปแต่เช้าไปทำมาแล้วก็หากินเท่านั้นมันไม่ได้ช่วยสัตว์อื่นอะไรมากมายดีไม่ดีมันไปรังควานสัตว์อื่นอีกด้วยซ้ำเพราะฉะนั้นเราเองก็เหมือนนกบางตัวเราเองก็เหมือนกันที่เราไม่ได้มีคุณค่าอะไรและแถมยังเบียดเบียนอยู่มาดูนางนวลเหล่านั้นสิมันจะบินอย่างเกียจคร้านไปยังเรือประมงตรงเข้าไปอีกกิน แย่งเศษอาหารที่เขานำมาทิ้งวันแล้ววันเล่าเชื่อไหมว่ามันก็ภูมิใจในการทำงานของมันการเลี้ยงชีพเด็ดปีกด้วยลำแข้งของมันเองเทียบเคียงดูสิว่ามันมีอะไรแตกต่างไปจากคนบ้านี่ก็เทียบเคียงมาจำเพาะลงไปที่นกนางนวลจน 1 ที่มันบินเกียจคร้านไปยังเรือประมงแล้วมันก็ไปแย่งชิงอาหารเศษอาหารต่างๆมากินมันก็ภูมิใจว่ามันได้ทำงานแล้วมันก็เลี้ยงชีวิตของมันไปทั้งนั้นแหละมันไม่ตายต่างจากคนที่เกิดมาฝึกกินเท่านั้นเองแล้วก็ได้กินแล้วก็ไปแย่งเสร็จอาหารทั้งๆที่อาหารอยู่ที่ไหนก็มีอาหารดีๆที่ไหนก็มีแต่เราจะต้องไปถูกค่านิยม อาหารที่เป็นแย่งในสังคมไปแย่งที่เขากำหนดไปแย่งที่เขาหลอกล่อว่าไอ้นี่แหละเลิศประเสริฐนั่นแหละเราก็ไปแย่งกินในวงสังคมอยู่อย่างนั้นทั้งๆที่ไม่จำเป็นจะต้องไปแย่งในวงสังคมก็ได้งั้นถ้าเรารู้คุณค่าแต่มันก็ต้องไปแย่งกันทำไมจะต้องไปเกิดกิริยาแย่งกันก็เพราะความโง่ถ้าเราไม่แย่งกันเรารู้แท้แล้วเราจะไม่แย่งเราจะไม่แย่งแล้วเราจะสร้างสรรค์ด้วยนอกจากสร้างสรรค์แล้วเรายังจะสามารถให้คนอื่นได้ด้วยใจบริสุทธิ์ด้วยอันนี้เป็นต้นจะมีบ้างไหมนะที่นางนวลศัตรูจะเริ่มคิดถึงการฝึกบินเพื่อชีวิตที่ดีกว่าบิลค่าของ ฟ้าไปยังที่ที่ไม่มีขอบเขตจำกัดไปอาบแสงตะวันยามเช้าโผล่ไปบนท้องทะเลสีเขียวที่สะท้อนแสงดาวระยิบระยับยามค่ำคืนนี่หมายความว่าสร้างชีวิตที่ดีกว่าฝึกตนเองให้มีสมรรถภาพสูงขึ้นจะมีบ้างไหมนางนวล 10 สักตัวนึงที่เริ่มคิดถึงสภาพที่อิสระเสรีไม่ต้องถูกครอบงำอยู่แต่เพียงความคิดของสังคมที่เป็นสังคมบริการตนเองสังคมแย่งชิงสังคมที่ไม่ฝึกสมรรถภาพแม้แต่ในสังคมศาสนาก็ทำให้คนด้อยสมรรถภาพเสื่อมสมรรถภาพจะมีความคิดที่เหนือกว่านั้นไหม ที่จะฝึกสมรรถภาพแม้เป็นศาสนาก็จะต้องรักษาสมรรถภาพและยังจะมีสมรรถภาพเพียงพอและรู้การกินรู้การอยู่รู้ชีวิตที่ดีกว่าเหนือกว่ามีความสามารถยิ่งกว่าและสร้างสรรค์จะมีบ้างไหมเราจะสามารถฝึกตนเองให้อิสระก็จริงด้วยสามารถที่จะไปในท้องทะเลสีเขียวสามารถที่จะสะท้อนแสงดาวระยิบระยับในค่ำคืนไปได้ทุกขอบเขตจะไปที่ใดก็ได้จะทำงานที่ไหนก็อิสระได้แล้วก็ไปได้ด้วยฤทธิ์แรงจะสามารถไหมเราจะรู้ด้วยปัญญาว่าเราเองเราจะไปทำอะไรที่ดีที่สุดในที่ ทั้งในหมู่กลุ่มที่พากันทำต่อสู้อยู่กับสังคมหรือแม้แต่คนเดียวจะโดดเดี่ยวไปทำต่อสู้กับสังคมที่ถูกครอบงำด้วยความแย่งชิงด้วยความเอาเปรียบเอาเปรียบเอารัดด้วยความเห็นแก่ตัวไม่เสียสละเราจะไปทำงานที่แตกต่างจากสังคมที่ถูกครอบงำแล้วก็เป็นทุกข์อยู่นั้นได้จริงๆนกก็โง่เท่านั้นหรอกที่ยังยินดีกับเศษอาหารนกขี้ขาดเท่านั้นแหละที่กลัวการเคลื่อนพลคล้ำบินออกมาสิเพื่อนรักถ้าเจ้าอยากรู้จักชีวิตอิสระแล้วก็โง่ก็ไปแย่งชิงอาหารอยู่ในสังคมนกที่ขาดก็ไม่กล้าออกมาจากสังคม และกลัวการเพี้ยนพร้อมวัตถุจะตายพึ่งตนเองไม่ได้แต่ถ้านกที่ไม่ขี้คร้านก็จะพยายามไม่พึ่งสังคมที่มอมเมาแล้วจะช่วยตัวเองตามหมู่กลุ่มหรือตามศาสดาหรือตามทางที่ศาสดาได้วางให้ฝึกตนจะเลี้ยงตนเองได้จะอิสระเสรียิ่งกว่านั้นเราจะสร้างสรรค์นอกจากเลี้ยงตัวเองได้พอเพียงแล้วยังจะสร้างสรรค์เพื่อผู้อื่นเพื่อมวลมนุษยชาติได้อีกหลากหลายด้วยอยากกลัวอดอยากรวยหิวทิ้งเศษปลาแห้งนั้นเสียที่ฟังทะเลข้างหน้ายังมีอาหารอีกมากมายที่จะยังไม่เคยได้ลิ้มรส และเหนือสิ่งอื่นใดนั่นคือความวิเศษในการได้เรียนรู้ชีวิตอย่ากลัวเลยว่าอาหารในสังคมอาหารดีทิ้งมันเสียยอมอดยอมหิวบ้างนั่นเป็นเพียงแค่เศษปลาแห้งที่ฟังก็เลยทะเลข้างหน้ามีอาหารอีกมากมายนอกเหนือจากวงสังคมที่เขาแย่งกันนั่นน่ะเรามีอาหารอีกเยอะเรากินง่ายเราเลือกสารัตถะเราเรียนรู้ชีวิตเราจะเข้าใจชีวิตว่าสารัตถะแก่นสารของชีวิตนั้นง่ายๆถูกๆหาได้ง่ายสร้างสรรค์เองก็ได้ไม่สร้างสรรค์เองแล้วก็อยู่กับวงสังคมเขานี่เราก็มีแก่นสารของชีวิตโดยไม่ไปถูกหลอกล่อว่าจะต้องไปกินรูปรถ สัมผัสสังขารความปรุงตามโลกเขาเลยมีแก่นสารอยู่ในในสังคมนี้ที่เขาทิ้งด้วยซ้ำถ้าจะว่าไปคือนอกวงสังคมที่เขาครอบงำด้วยความคิดก็หาอาหารที่เป็นแก่นสารได้ชีวิตของเราวิเศษเพราะมันง่ายและมันรู้สารัตถะเพราะแม้แต่เราจะกินจะอยู่เราจะง่ายในชีวิตก็แน่นอนหลับที่ฝูงของเจ้าจะไม่เห็นด้วยพวกเขาจะดูหมิ่นเหยียดหยามและพากันหัวเราะอย่างแน่นอนที่สุดคือชาวโลกที่ถูกครอบงำเขาจะไม่เห็นด้วยกับพวกเราว่าเรามากินยังอดกันยาหรือกินอย่างไม่มีรูปมีรถมีกลิ่นมีเสียงมีสัมผัสอย่างสวย โบอาอธิษฐานเขาจะหัวเราะมันของแม่เราจะใช้เราจะหาแก่นสารได้แก่ชีวิตแม้ปัจจัย 4 เราก็ดูมสแล้วก็ดูเหมือนสิ้นไร้ไม้ตอบที่อยู่อยู่อย่างเล็กๆน้อยๆดีไม่ดีเหมือนกับสัตว์ที่อิสระทั้งหลายแหล่ไม่จำเป็นต้องยึดที่อยู่เขาก็ไม่เข้าใจเขานึกว่าเราไร้ที่อยู่ที่พักซะด้วยซ้ำดังนี้เขาต้องหัวเราะเยาะเราแน่การกินก็ดีการอยู่ก็ดีการอาศัยยังชีวิตก็ตามเขาก็จะหัวเราะเยาะเราได้แน่ๆแต่ลึกลงไปเขากำลังหวั่นวิตกต่างหากพวกที่อยู่ในสังคมลึกลงไปนั้นเขากำลังหวั่นไม่ตกเขากลัวเจ้าจะสูงกว่าเหนือกว่าทั้งๆที่เขาไม่กล้าเสี่ยงเจ้าเองก็พอจะรู้ ถ้าเราเองเรามีปัญญาเราก็จะรู้ว่าเราทำสิ่งนี้นั้นน่ะพวกสังคมก็การันตีโต้ต่อต้านและก็กำลังพูดเสียดพูดสีพูดแต่พูดดังนั้นในส่วนลึกของหัวใจเขารู้เหมือนกันว่าเขากลัวเราจะสูงกว่าเหนือกว่าทั้งๆที่เขาไม่กล้าเสี่ยงอย่างเราเขาไม่กล้าเสี่ยงเขาไม่กล้าจริงๆเขาไม่กล้าออกมาสู่ฝั่งข้างนอกนี้เขาไม่กล้าเขาจะต้องยอมปรับอยู่ในวงสังคมอยู่ในตามที่สังคมครอบงำเขาจะหลงอยู่แต่ความคิดอย่างสังคมเขาจะไม่รู้เลยว่าอย่างพวกเราที่ออกมานี้มีความยังจนอยู่ได้สามารถอยู่ได้เล่นเนื้อกว่าเขาไม่กล้าเสี่ยงออกมาแต่ผู้ใดกล้า มารู้ความจริงว่าเราเองเรานี้มีชีวิตอยู่อย่างอาจหาญพึ่งตนและไม่เปลืองและสมบูรณ์สมบูรณ์ด้วยสุขภาพร่างกายจิตใจแข็งแรงพร้อมกันนั้นเราจะพิสูจน์ตัวเองว่าเราเป็นผู้ที่จะช่วยเหลือเลี้ยงดูผู้อื่นอุ้มชูผู้อื่นด้วยซ้ำแรงงานของเราจะเป็นแรงงานที่มีประโยชน์ให้แก่เขาไม่ใช่แรงงานที่เราผลาญแรงงานที่เรากอบโกยมาให้แก่ตนไม่ใช่แรงงานนี้จะเป็นแรงงานเสียสละจะเป็นแรงงานที่เกื้อกูลจะเป็นแรงงานที่สร้างสิ่งที่มีคุณค่าให้แก่สังคมก็ซ้อนซ้ำลงไปอีกเลือกเอานะระหว่างความใหม่กับความเก่าความดีกับความเลว อย่าให้เสียทีที่เกิดมาโยนความกังวลเพราะลมปากคนอื่นทิ้งไปแล้วบินออกมาเสียเราจะไปคอยเจ้าที่ฝั่งทะเลแต่ถ้าผู้ใดเข้าใจก็จะเข้าใจแล้วว่าให้เลือกเอาสิ่งที่ความเก่าความหมายอะไรก็ตามเราจะต้องรู้ความเก่าความหมายที่เป็นแก่นสารเราจะรู้ความดีกับความเลวที่เป็นแก่นสารเป็นสารสกัดจากสาระที่แท้อย่าให้เสียทีที่เกิดมาแล้วเราก็ไม่ต้องไปกังวลก็ลมปากของคนอื่นที่กระท่อมแทนเศรษฐีและบินออกมาเพื่อที่จะเป็นอิสระเพื่อจะเป็นผู้ที่พึ่งตนได้เพื่อที่จะเป็นผู้ที่รู้สัจจะ อยากจะเป็นคนที่มีพลังสร้างสรรค์ตนเองหมดปัญหามีชีวิตอยู่อย่างไม่มีปัญหาสำหรับตนและมีวันคืนในการสร้างสรรค์ช่วยเหลือกอบกู้แก่มนุษยชาติตลอดไปจนกระทั่งจะสิ้นใจถ้าผู้ใดเข้าใจแล้วชัดแจ้งแล้วก็กล้าที่จะบินออกมาผู้ที่หลุดพ้นแล้วรอท่านอยู่ที่ฝั่งทะเลข้างนอกหรือฝั่งทะเลข้างหน้าอันนี้เป็นบทเพลงที่อธิบายให้ละเอียดกว่านี้ก็ได้แนะนำและไขความประกอบกันไปเล็กๆน้อยๆเพื่อเราจะได้เข้าใจเหมือนกันสารอะไร เปิดเพลงก็ดีอะไรๆก็ดีของเราทั้งนั้นแหละเราหยิบจับอะไรออกมาอธิบายถ้าผู้รู้แล้วก็เข้าใจแล้วเราจะซาบซึ้งเราจะเห็นว่าทุกอย่างนี้มันก็ประกอบเพื่อที่จะแนะนำกันช่วยจูงกันพากันและยิ่งเรามีสภาวะธรรมรองรับเรามีสิ่งที่ได้ยืนหยัดอยู่เราก็ยิ่งจะแน่ใจมั่นใจและเราก็ยิ่งจะรู้ลึกรู้ซึ้งแล้วเราก็จะยิ่งหมดปัญหาทุกอย่างเราก็ไม่แปรปรวนทุกอย่างเราก็เที่ยงแท้ทุกอย่างแล้วก็เป็นคนที่ไม่ใช่ว่าอะไรจะมาเป่ามาพัดมากระแทกแดกดันให้เปลี่ยนแปลงหมุนเวียนไปไม่เข้าเรื่องเราจะเป็นคนเป็นหลักเป็นคนที่เป็นหลักแกนให้แก่สังคมมนุษย์อย่างแท้จริงแล้วก็ขอให้พวกเราได้เข้าใจสูงขึ้นอันนี้ไม่ได้มา นำความคิดแต่ทุกคนได้สำนึกมีสติสัมปชัญญะปัญญาพิจารณาไตร่ตรองและคุณก็จะเกิดเองศรัทธามันก็เกิดเองเมื่อปัญญามันเกิดศรัทธามันก็เกิดไม่ใช่ศรัทธางมงายที่จูงดึงมอมเมากันไปเปล่าๆถ้ารับสิ่งที่ได้เอามาอ่านสู่ฟังแล้วได้ขยายความสู่ฟังก็คิดว่าจะเป็นสิ่งหนึ่งให้พวกเราได้ศึกษาและพวกเราได้รู้เพิ่มแม้ว่าคุณจะอ่านเองศึกษาเองเพราะผู้ใดได้เองก็ดีได้ยิ่งกว่านี้ก็ดีถ้าได้ไม่ยิ่งกว่าก็ได้ขายความสุขฟังแล้วตามกาลเวลาก็ขอบอกกันเพียงแค่นี้ก็จบเราลงมือฉัน [ไม่สามารถถอดข้อความได้]