240928-525 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท024.txt
เนื้อหาในไฟล์
ต่อจากนี้ไปเป็นธรรมะปัจจะเวกก่อนฉันประจำวันจันทร์ที่ 28 กันยายนพุทธศักราช 2524 ที่พุทธสถานสันติอโศกมันอยากให้พวกเราได้นึกคิดพิจารณาถึงความเข้าใจเดิมๆเก่าๆก่อนกับความเข้าใจที่เราควรจะเข้าใจอย่างบัณฑิตชนหรือยังปลาแต่ก่อนเราเคยเข้าใจเคยได้รับการเสี้ยมสอนมาว่าชีวิตเหมือนเด็กให้เรียนหนังสือเมื่อโตก็ให้สร้างฐานะเมื่อหนุ่มแน่น สถานะเมื่อแก่ก็เก็บสะสมกักตุนไว้กินเมื่อแก่แก่ก็จะสบายเอาความคิดเห็นอันนี้ก็ขอยืนยันว่าเป็นความคิดเห็นด้านโลภโลภด้านวัตถุธรรมเป็นความคิดเห็นที่ผิดพลาดโดยฐานของโลกุตระแล้วความเข้าใจนี้ยังเป็นความเข้าใจที่อยากมองเผินๆก็ถูกแต่มองโดยละเอียดแล้วดูด้วยปัญญาอันยิ่งแล้วพิสูจน์ความจริงที่ลึกซึ้งและเป็นเรื่องปาฏิหาริย์แล้วเราจะเห็นว่าความเห็นอันนี้เป็นความเห็นที่ผิดพลาดข้อมูลที่ถูกต้องนั้นเมื่อนมก็จะเล่าเรียนศึกษาก็เหมือนเด็กเมื่อเด็กก็เล่าเรียนศึกษา มันถูกแล้วเมื่อหนุ่มก็ฝึกหัดทำงานสร้างสรรค์มีชีวิตกำลังมีปัญญามีเรี่ยวแรงทุกสิ่งทุกอย่างก็ทำงานอย่างเต็มที่การทำงานอย่างเต็มที่นี่แหละคือการสร้างฐานฐานแห่งความเป็นชีวิตมนุษย์อันประเสริฐไม่ใช่ฐานแห่งกองทรัพย์สมบัติไม่ใช่ฐานแห่งลาภยศสรรเสริญแต่เป็นฐานของความจริงคือความสามารถความเก่งและความเอื้อเฟื้อสะสมความเก่งสร้างสรรค์ให้ได้มากๆแล้วสร้างกำไรตามทฤษฎีกำไรขาดทุนของอารยชนแท้ไม่ใช่สร้างอย่างทฤษฎีกำไรขาดทุนแบบเศรษฐศาสตร์สมัยโลกๆ หรือเศรษฐศาสตร์กับลูกโลกแต่เราสร้างฐานของเราด้วยกำไรทฤษฎีกำไรขาดทุนอย่างธรรมะอย่างโลกุตระคือเราจะเป็นคนที่มีสัมมากัมมันตะมีความสามารถมีคำบรรยายมีการกระทำด้วยรู้ด้วยปัญญาอันยิ่งเรียกว่าอัญญะปัญญาปัญญาอันยิ่งกระทำอย่างชาญฉลาดที่จะมีความสามารถปรุงสร้างอะไรอยู่กับสังคมได้อย่างเก่งคล่องแคล่วแววไวมีสมรรถภาพมีสม
อ่านต่อ
รรถนะชั้นสูงเสร็จแล้วเราก็ยังมีอริยทรัพย์ที่เก่งอีกคือมีทานมีการเกื้อกูลแจกจ่ายสร้างสรรค์ไม่เห็นแก่ตัวเสียสละการจ่ายทั้งวัตถุ ที่เป็นการทานทานวัตถุแล้วก็มีจิตไม่โลภไม่โกรธอภัยแจกจ่ายเจือจานได้อยู่ตลอดนี้เป็นการสร้างบุญที่เป็นนามธรรมไม่ใช่ตัวตนไม่ใช่วัตถุธาตุแต่เราจะเป็นหนุ่มแน่นหรือว่าเป็นคนที่สร้างสรรค์ฐานะอย่างสูงส่งเพราะแม้จะสร้างวัตถุได้ผลิตวัตถุได้เราก็ไม่กลับต้นไม่สะสมไม่กอบโกยไว้กินเมื่อแก่เพราะเรื่องกินนี่เรื่องเล็กพิสูจน์ตามโลกุตตรธรรมแล้วเราจะรู้ว่าเรื่องกินเรื่องเล็กเรื่องที่จะมีใช้มีสอยเรื่องจะมีอะไรจะใดเป็นเรื่องเล็กเพราะเราได้ถอดถอนถูกต้องตามโลกุตระถอดถอนอารมณ์เสียแบบลูกโลกเป็นโลกียลมเราถอดถอนเราไม่มีโลกียอารมณ์หรือเรา การที่จะสะสมวัตถุไว้เพื่อแลกรถของโลกิยะรถเราจึงไม่จำเป็นแล้วเราจะเป็นคนที่มีอริยทรัพย์มีโภคทรัพย์แบบอริยทรัพย์สมบูรณ์มีฐานะอันร่ำรวยเมื่อหนุ่มแต่ไม่มีตัวตนไม่เป็นบุญแท่งๆก่อนๆไม่เป็นบุญเป็นรูปวัตถุแต่เป็นบุญทันนามธรรมเป็นอรูปไม่มีตัวตนมีแต่ของทิพย์มีแต่สภาวะที่เราร่ำรวยคิดเป็นคุณธรรมเป็นคุณค่าของชีวิตขอให้พวกเราได้พิสูจน์ว่าเมื่อแก่เราไม่มีเงินเลยจะมีคนเลี้ยงเราไว้ไหมจึงไม่จำเป็นต้องแบกหามวัตถุเลยเพราะฉะนั้นตามธรรมแล้วเมื่อถึงภาคแก่เราก็จะมีอยู่มีกินสบายเพราะเรามีทิพย์ เรามีคุณธรรมที่เราไม่ได้ต้องมีวัตถุเราไม่ได้สะสมกักตุนวัตถุเราพิสูจน์กันว่าเราจะอยู่ได้ไหมอาตมาจะพิสูจน์ว่าอาตมาแก่นี้จะมีคนเลี้ยงไว้ไหมอาตมาจะกินสบายอยู่สบายไหมเมื่อแก่แม้จะทำงานได้น้อยกว่าเมื่อหนุ่มเรี่ยวแรงจะน้อยลงความสามารถสมรรถนะต่างๆก็คงจะอ่อนแอลงตามธรรมเพราะว่าแก่จริงๆอวัยวะหรืออะไรต่ออะไรมันสูงมันเสื่อมมันด้อยลงมันก็คงจะทำได้น้อยกว่าเมื่อนมแต่มันก็จะมีสิ่งที่เราได้สะสมเป็นบุญอย่างทิพย์อาศัยและเราก็จะอยู่สบายอยู่สุขได้แม้แก่โดยไม่ต้องสะสมวัตถุจากพิษแต่อาตมาแน่ ไปด้วยความแน่ใจด้วยปัญญาและด้วยความเห็นแจ้งว่าสามารถอยู่ได้โดยการไม่ต้องไปสะสมวัตถุหยาบๆเพราะฉะนั้นความรู้ชั้นหยาบจึงกลายเป็นเครื่องบั่นทอนเศรษฐกิจเป็นเครื่องบั่นทอนสังคมเป็นเครื่องต่อต้านความเจริญสันติอย่างถูกต้องของสังคมด้วยถ้ามีปัญญาฟังอย่างนี้แล้วจะเห็นชัดเจนว่าคนเรากลัวตายเพราะเรามองเห็นแต่ครอบครัวหรือว่ากลุ่มสังคมที่ไม่มีความเอื้อเฟื้อไม่รู้ความดีแม้ความดีของคนดีก็ไม่รู้จักจะช่วยเหลือเอื้อเฟื้อคนดีเอาไว้เลี้ยงคนดีไว้ไม่เป็นจะเลี้ยงจะญาติของตัวกลุ่มพรรคพวกของตัวทั้งทั้งที่เลวอย่างนั้นเป็น แต่เมื่อมาอยู่ในกลุ่มสังคมที่มีธรรมะมีสัจธรรมเราสามารถเลี้ยงคนดีไม่ว่าลูกใครหลานใครไม่ว่าพ่อใครแม่ใครเราจะอาจหาญฉันกล้ากล้าทิ้งสมบัติวัตถุแต่เราจะสะสมบุญหรือคุณธรรมใส่ตนเองเพราะฉะนั้นเมื่อเราสะสมบุญไว้ตั้งแต่เรามีเรี่ยวแรงความสามารถหนุ่มๆเมื่อแก่แม้จะไม่มีกำลังวังชาได้สร้างบุญด้วยทำความดีมากนักเพราะว่ามันไร้เรี่ยวแรงแล้วไร้ความสามารถบ้างแล้วมันก็จะอยู่ได้อย่างสมบูรณ์อุดมสมบูรณ์พูนสุขมีคนจะเลี้ยงไว้มีคนจะเลี้ยงจริงๆขอให้พวกเรารู้ด้วยว่าถ้าใครคิดผิดว่าเราจะไม่เลี้ยงคนดีแม้เมื่อแก่แล้วก็ไม่เลี้ยงคนดีนั่นเป็นคนผิดและ เลวแต่เรารู้ว่าคนดีมีความดีมาตั้งแต่เมื่อหนุ่มเราจำได้อดีตแล้วก็จำได้เขาทำดีไว้ใจอดีตมามากมายเมื่อแก่แล้วปัจจุบันจะมีน้อยจะมีความดีน้อยก็ตามแต่ก็ไม่ได้มีความเลวแต่ว่าคุณทำความดีน้อยเท่านั้นความเลวนั้นไม่ทำแน่คนที่ขาดหลุดพ้นแล้วเนี่ยความดีอกุศลกรรมไม่ทำแต่ไม่ได้ทำความดีมากเพราะว่ามันมีเรี่ยวแรงน้อยลงเท่านั้นเองทำไมจะไม่เลี้ยงคนดีเหล่านี้ไว้ปัญญาได้เกินไปนักหรือที่จะไม่เลี้ยงคนดีแม้จะไม่มีกำลังเรี่ยวแรงแล้วขอพิสูจน์กันสังคมเราจะพิสูจน์สังคมอโศกจะพิสูจน์พอเราจะเลี้ยงดูกันได้ไหมทำไมจะต้องขีดขั้นไปแค่ชาติเชื้อญาติแบบคลอดตามกันออกมาในท้องคลอดท้องแม่ทั้งนั้น ทำไมไม่เอาความเป็นคุณค่าของมนุษย์ที่จะเลี้ยงดูกันได้เราจะพิสูจน์อาตมาแน่ใจว่าความจริงหรือสัจธรรมอย่างนี้จะทำสังคมเป็นสังคมใหม่เป็นสังคมที่ไม่ขีดในวงแคบเป็นสังคมที่ไม่คับแคบแต่เป็นสังคมที่กว้างขวางเปิดกว้างเอาความดีเป็นเครื่องวัดเอาคุณธรรมเป็นเป็นทรัพย์สมบัติหรือเป็นอริยะสมบัติเราจะพิสูจน์อริยธรรมเราจะพิสูจน์คุณธรรมเหล่านี้กันเพราะฉะนั้นคนขอให้เพ่งที่คุณธรรมขอให้เอาคุณธรรมนี้เป็นอริยทรัพย์หรือว่าทรัพย์สมบัติอันสูงส่งอย่าไปเพ่งกันที่วัตถุเพราะฉะนั้นการที่ได้เคยได้ยินได้ฟังได้เรียนรู้มาตั้งแต่เก่าก่อนว่าเด็กเรียนรู้พอเวลาหนุ่มแน่นสร้างฐานะอย่าไปเพ่งแต่แค่วัตถุ พยายามเข้าใจความซ้อนความสูงที่มันมีสูงยิ่งกว่านี้แล้วเราจะได้พิสูจน์กันว่าเมื่อแก่เราจะอยู่ได้หรือไม่ได้ถ้าเราสร้างสังคมนี้อยู่ได้มีตาธรรมะมองเห็นคุณคุณงามความดีของคนและมีกตัญญูกตเวทีเลี้ยงคนดีไว้ได้มันต้องตายคนแก่จะเลี้ยงไว้นานเท่าไหร่มันก็ไม่อยู่กันไม่นานนักหนาหรอกมันต้องถึงวันตายสักวันหนึ่งและมันไม่ช้าไม่นานหรอกเพราะฉะนั้นต้องอุ้มชูกันได้เรี่ยวแรงของคนที่ตามมาในเบื้องหลังมันมีอีกเพราะฉะนั้นเราจะมีสังคมโดยการสัมผัสเกี่ยวประสานกันอยู่ตามคุณลักษณะดังกล่าวนี้ให้ได้และขอให้ทำความเข้าใจใหม่หรือทำความเข้าใจให้ลึกซึ้งลงไปดังกล่าวนี้แล้วเราจะได้พิสูจน์สิ่งนี้กันสักวันนั้นเราจะ รหัสก้องโลกว่าอริยทรัพย์นั้นยิ่งใหญ่กว่าวัตถุทรัพย์จริงๆ