241228-538 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท041.txt

โฟลเดอร์สมณะโพธิรักษ์ - 2524 อภิณหปัจจเวกขณ์ (96 ตอน) MP3 ถอดเสียงเป็นตัวหนังสือ รอตรวจอักษร
ประเภทไฟล์เอกสาร (text/plain)
ขนาดไฟล์20 KB
วันที่แก้ไข9 มิถุนายน 2568

เนื้อหาในไฟล์

ต่อจากนี้ไปเป็นธรรมะปัจจะเวกก่อนฉันประจำวันที่ 28 ธันวาคมพุทธศักราช 2524 โดยพ่อท่านพระโพธิรักษ์ที่พุทธสถานสันติอโศกอยากจะกล่าวคำว่าสามัคคีกันอีกทีหนึ่งแล้วคำว่าสามัคคีนี้แน่นอนที่ไหนใครๆเขาก็ต้องประสงค์ปรารถนาที่จะให้เกิดขึ้นในกลุ่มตั้งแต่กลุ่มเล็กจนกระทั่งถึงกลุ่มใหญ่ที่ไหนก็ตามมันเป็นความเห็นร่วมของทุกคนแน่แท้นอกจากคนที่หวังไม่ดี ไปทำความยุแยงแตกแยกให้เกิดผลประโยชน์เพื่อเราจะได้แบ่งเอาเขาก็จะต้องทำความแตกสามัคคีแต่ในความสามัคคีนั้นถ้าคนที่เข้าใจอย่างสมบูรณ์แล้วก็ต้องพยายามกระทำประสานในฐานะที่เรากำลังสร้างอะไรขึ้นมาในกลุ่มสังคมมนุษย์เรามีวิธีการหรือว่ามีลักษณะที่ทำให้เกิดแต่เกิดแย่อยู่คือเราแยกให้เห็นความดีความชั่วที่ชัดแยกให้เห็นความผิดความถูกที่ชัดแต่พร้อมกันนั้นเราเองเราก็ต้องระลึกถึงความประสานอยู่เสมอว่าเราไม่ได้ ไม่เพื่อจะแตกทะเลาะวิวาทบาดหมางกันเราแย่ออกมาก็ต้องมีข้อสัญญาแล้วแยกออกมาก็ต้องประนีประนอมเราจะแตกอะไรกันไว้ก็ให้เป็นเพียงรู้นะผู้ที่ผิดก็ให้ยอมรับผิดไม่ได้เราจะทำอย่างไรเมื่อเขาไม่ยอมรับผิดเขาจะแข็งข้อก็พิสูจน์กันแล้วก็พยายามกระทำกันอย่างทะนุถนอมดำเนินการไปสัจจะมันจะค่อยๆก่อตัวความดีจริงไม่ดีจริงมันก็จะค่อยๆปรากฏและสุดท้ายเมื่อมันมีเนื้อของความดีหรือความไม่ดีของแต่ละหมู่แต่ละเหล่ามันก็จะจำนนต่อสัจจะที่ปรากฏสัจจะปรากฏจึงเป็นตัวตัดสินในเวลาที่จะพิสูจน์ของแต่ละบุคคลเมื่อเกิดความเห็น ในความเห็นแตกแยกห้ามไม่ได้ในสังคมที่จะต้องมีอยู่นิรันดร์จะต้องมีความเห็นที่ไม่เหมือนกันเป็นที่สุดได้เพราะอรหันต์เจ้าไม่ได้สงสัยในเรื่องความเห็นที่แตกแยกแต่ในส่วนแกนใหญ่ที่เหมือนกันนั้นเราร่วมกันได้เสมอส่วนความเห็นปลีกย่อยที่เหลือส่วนย่อยที่มันยังปลีกแยกกันอยู่เราก็ตกลงกันว่าต่างคนต่างเ

อ่านต่อ

ห็นต่างคนต่างยึดแล้วเราต่างคนต่างทำรังสรรค์ไปตามความเห็นของคนนั้นคนนั้นเราจะไปตัดสินเรายังไม่ได้เมื่อไม่มีใครตัดสินได้ก็ต้องปล่อยให้เป็นไปเพื่อเป็นไปแล้วที่สุดในอนาคตข้างหน้าผลอันนั้นจะโตจะใหญ่หรือจะปรากฏตัวขึ้นมาให้เราสามารถพิสูจน์ เปรียบเทียบกันได้ว่าใครเหนือกว่าใครใครดีกว่าใครสิ่งใดถูกต้องกว่าของสิ่งใดอันนี้ในหมู่ของพวกเราเราก็จะต้องมีอย่างนั้นจะมีความเห็นแตกแยกได้แต่อย่าให้จิตใจโง่โง่ทีเดียวจะไปตีรันฟันแทงอะไรเกินการเมื่อเราตัดสินกันแล้วต่างคนต่างคิดก็ต่างคนต่างทำส่วนแกนใหญ่แกนร่วมนั้นเราร่วมกันทำอยู่เสมอส่วนที่เห็นร่วมลงร้อยด้วยกันมีมากเราก็ทำส่วนมากนั้นด้วยการส้นตีนก็ส่วนตัวส่วนคล้ายซึ่งถึงเวลาเป็นโอกาสมันก็ทำกันอยู่เท่านั้นเองอีกอันหนึ่งถ้าใครจะไม่เห็นความแตกแยกที่ต่างกันแล้วเราก็ยอมซะเลยเอาหลักของเราเราไม่ทำแล้วเราก็ร่วมไปทำอันนู้นเลยก็ได้ถ้าเผื่อว่าเราจะเห็นอย่างนั้นก็เอาอันนั้นก็เกิดความ เรียบง่ายขึ้นดีไม่ดีเราก็ช่วยซะด้วยซ้ำบางคนไม่ทิ้งไม่ปล่อยหรอกช่วยของตัวเองก็ทำของคนอื่นก็เป็นอย่างนั้นก็ยังไปทำกับเขาเพื่อเรียนรู้เพื่อพิสูจน์ว่าทำอย่างของเขามันเป็นยังไงไม่ใช่เราปล่อยปละละเลยไม่ศึกษาทิ้งขว้างแต่เราไปพิสูจน์ไปเรียนรู้เขาดูว่าเขาทำของเขาอย่างนี้มันเป็นอย่างไรดีไม่ดีเราก็จะได้ศึกษาอีกด้วยซ้ำถึงเวลาของเราเราว่างเรามาทำของเราบ้างถึงโอกาสของเราเราก็มาทำของเราถึงเวลาว่างเวลาที่จะอยากจะเปลี่ยนบทจะไปทำร่วมของคนอื่นบ้างแล้วก็ไปทำด้วยซ้ำได้ลักษณะอย่างนี้เป็นการแสดงถึงน้ำใจที่ว่าเราสมานเราประสานเราสามัคคีที่ดีด้วยซ้ำแง่เชิงที่บอก ไปนี้ก็เพื่อที่จะให้พวกเราได้รับรู้ว่าเราจะต้องเป็นอยู่อย่างมีความเห็นขัดแย้งเราห้ามไม่ได้เราห้ามไม่ได้ปัญญาไม่เท่ากันความเห็นไม่เหมือนกันเราห้ามไม่ได้ในส่วนปีกย่อยแต่ที่มันรวมสามัคคีกันอยู่ได้เพราะเรามีแกนร่วมส่วนใหญ่ที่เราประสานเดินไปเพราะฉะนั้นกิจการส่วนใหญ่พฤติกรรมส่วนใหญ่ความเป็นอยู่ส่วนใหญ่ก็จะไปกับรอยใหญ่ๆที่มันเป็นแกนร่วมที่เราตกลงกันแน่ใจเหมือนกันทุกอย่างแล้วไอ้สิทธิ์ส่วนที่ตกลงที่เป็นหลักเป็นแกนใหญ่มันเหมือนกันแล้วรอรับเรายินดีที่จะทำตามนั้นก็ขอให้พวกเราได้เห็นได้เข้าใจจุดนี้สำคัญแล้วเราก็จะได้วางใจกันบ้างในส่วนที่มัน บ้าไม่เหมือนกันบ้างจะได้สบายใจเมื่อเราวางแล้วสบายใจนั่นอันหนึ่งเมื่อหมดยึดถือแล้วก็เรารับรู้แล้วนี่ว่าคนนี้เขาเห็นอย่างนี้เป็นอย่างนี้เขาก็ต้องทำอย่างนี้อยู่เรารับรู้แล้วมันก็จบแล้วเขาก็ทำเราก็ทำทุกไม่มีแต่การกรอบๆมันก็จะเกิดขึ้นมันจะมีเหตุปัจจัยและมันก็จะเกิดผลผลิตมึงจะเกิดการกระทำที่มันสั่งสมด้วยการกระทำสั่ง 2 อันนั้นเกิดขึ้นมาขึ้นมาขึ้นมาในอนาคตก็จะเป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดขึ้นมีบทพิสูจน์ได้ชัดเจนขึ้นเมื่อนั้นเราก็จะรู้กันในอนาคตนะประการประสานสามัคคีเราต้องการการรู้และการฝึกหัดการฝึกปรือกันมากแม้จะมีอะไรก็ตามแต่ข้างนอกขณะนี้กำลังเป็นอะไรๆอยู่ เขาไม่เห็นด้วยก็ขัดเขาแย้งอะไรก็ตามเราจะประสานสามัคคีได้ก็โดยเรานี่แหละเห็นใจเขาด้วยและส่วนใดอนุโลมให้เขาบ้างได้ดังกล่าวแล้วก็ร่วมอนุโลมส่วนข้างในของเรานั่นแหละยิ่งเป็นเนื้อแก่ที่สำคัญเราจะต้องผนึกเราจะต้องร่วมไม้ร่วมมือไม่แตกร้าวในเนื้อในเนื้อในไม่มันคงแล้วฤทธิ์แรงถดถอยกำลังวังชาถดถอยแต่ละแห่งแล้วก็ไปก็ต้องกระเซ็นกระจายไปจะได้เป็นบริวารหรือไปเป็นมวลของอันอื่นแต่ถ้าเราแม่นแม่นมั่นคงยืนหยัดยืนยันยืนอย่างนี้อะไรก็ตีไม่แตกอะไรก็ทำลายลงไม่ได้แล้วมันก็จะยืนนานถาวร วัดความเห็นความจริงความเห็นที่มันเป็นส่วนที่ดีของหมู่ของกลุ่มของสงฆ์ที่ตัดสินแล้วเราก็จะต้องพยายามเข้าใจให้ดีเพราะว่าหมู่กลุ่มนี้เราเลือกแล้วทั้งหมดแม้แต่อาตมาเองแม้แต่ผมเองผมก็ได้เคยปลดปล่อยลงวางว่าอันนี้เราไม่เห็นชัดนะว่าดีแต่มันยังเป็นไปไม่ได้ด้วยเหตุผลอย่างนั้นอย่างนี้เราก็ต้องยอมไปเอาที่ส่วนรองซะก่อนแล้วก็ทำสิ่งรองและส่วนรองก่อนก็เคยอยู่หลายครั้งหลายคราเพราะเรารู้เหตุผลว่ามันยังไม่เป็นไปได้เหตุปัจจัยยังไม่ครบพร้อมเพราะแม้มันจะดีมันต้องผสมด้วยเหตุปัจจัยองค์ประกอบที่ครบพร้อมเราก็จะต้องอนุโลมมาทำขั้นรองลงไปหรือขั้นไม่ดีกว่านั่นเองท่านไม่ดี ดีที่เขาเรียกว่าดีอันไม่ดีกว่าหรือว่ารอเขาเรียกว่าไม่ดีหรือไม่ดีเท่าเราก็ยังจะต้องอนุโลมอย่างนั้นถ้าเราเข้าใจพวกนี้แล้วเรียบร้อยเราจะประสานเราจะทำสามัคคีนี้ให้แน่นหนาให้ส่งคุณค่าเกิดประโยชน์สนับสนุนรังสรรค์ไปถึงแม้ว่าเราเองเราจะอนุโลมในส่วนที่ว่าเราว่าไม่ดีกว่านี้มันก็ยังดีกว่าสิ่งที่หยาบคายหรือว่าเลวไหลกว่าที่เป็นอยู่ในอีกชั้นตอนอื่นๆที่เราได้เหนือเกิดขึ้นมาได้มารังสิตเยอะแยะไปอนาคตต้องรู้ขั้นตอนพวกนี้ชัดเจนเพราะฉะนั้นถึงครั้งถึงคราวถึงโอกาสอะไรพวกนี้เราก็จะต้องช่วยเหลือโปรไฟล์กันแม้จะยังไม่ดีกว่าในส่วนนั้นส่วนนี้เรารู้ความจำเป็นรู้การและโอกาสแล้วว่านี้ต้องทำวันนี้แหละเราต้องสั่ง เกินไปก็ต้องเสียสละกันบ้างทุกอย่างก็จะเป็นไปตามกาลเทศะสร้างสรรค์ขั้นตอนอะไรเสริมหนุนไปมันมีทุกอย่างมีหลายฐานะมันไม่ใช่มีฐานะเดียวมีสภาพเดียวมีขั้นตอนความดีจุดเดียวเหมือนกันหมดความสมบูรณ์จุดเดียวมันไม่มีอย่างนั้นเพราะฉะนั้นต้องรู้ความจริงอันนี้แล้วของเราจะสร้างสรรค์ได้ดีเราต้องการความสามัคคีต้องการความช่วยเหลือเกื้อกูลเอื้อเฟื้อกันถ้อยทีถ้อยอาศัยกันสนับสนุนส่งเสริมกันอย่างมากถ้าเราเป็นตัวอย่างที่ดีได้ในสังคมกลุ่มเล็กของเรานี่ก็ไม่แตกไม่ร้าวประสานสอดร้อยมีสนับสนุนดีกว่าไม่ดีกว่าก็สอดร้อยสนับสนุนส่งเสริมกันขั้นตอนดีมันก็จะรู้เหลี่ยมมุมจะรู้ด้วยปัญญาปฏิภาณที่จะสามารถ รังสรรค์สังคมที่ใหญ่ขึ้นใหญ่ขึ้นหรือใหญ่ขึ้นแล้วก็จะเป็นประโยชน์ต่อสังคมที่ใหญ่ที่สุดถ้าเราคิดว่าเราจะพยายามสร้างสรรค์ในรูปแบบอย่างนี้เพราะมันต้องมาหันสร้างสามัคคีโดยเฉพาะตั้งแต่แก่นในแก่นในนัยแก่นเล็กแก่นแกนพวกนี้ให้แข็งแรงและก็โตใหญ่ขึ้นก็สามารถประสานสามัคคีได้ยิ่งๆขึ้นเพราะเรารู้จักถ้อยทีถ้อยอ่ารถจอดหรือว่าใครที่ต้องประสานให้ทีถ้อยอนุโลมกันถ้อยทีถ้อยสนับสนุนกันสอดคล้อยกันเราจะแสดงความสมานสามัคคีให้ยิ่งยิ่งเราจะเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันนะยิ่งเราจะอนุโลมให้พอเป็นแล้วเราจะอดทนเราจะไม่เอาแต่ใจตัวเราจะไม่เอาเห็นแต่ความเห็นของเราเป็นยิ่งเป็นใหญ่เสมอไปเท่านั้นแต่เราจะมีการ ศูนย์อนุโลมกันอย่างแท้จริงอย่างที่กล่าวมิให้ได้เราก็จะได้สนับสนุนกันไปขอให้ทุกคนจงพยายามเห็นความสำคัญของสามัคคีให้ได้ทุกอย่างจะได้เจริญงอกงามสถิตเสถียรถาวรอยากทราบ

ไฟล์อื่นในโฟลเดอร์เดียวกัน