220717-313 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ019.txt

กคนที่มีสำนึกก็จะนึกว่ามันควรจะดีบ้างเหมือนกันเพราะฉะนั้นเมื่อนึกมากๆเข้ามันก็เติมลีลาเข้าคำนึงถึงจังหวะ ช่วงตอนมากเท่าถ้าเผื่อว่าหมู่ไหนชอบท้ามันก็จะกลายเป็นทอดจังหวัดช้ามากเท่าหมู่ไหนชอบเร็วมันก็จะพยายามร่วมรักคำนึงถึงจังหวะมากครับช่วงตอนมากเท่าถ้าเผื่อว่าหมู่ไหนชอบทานมันก็จะกลายเป็นทอดจังหวัดช้ามากครับหมู่ไหนชอบเร็วมันก็จะพยายามรับจังหวะเร็วเข้าก็กลายเป็นจังหวะตามหมู่ตามชอบตามจริตของคนก็เกิดเป็นจังหวะเร็วจังหวะช้าบ้างแล้วก็มีสำเนียงมีเสียงลีลาคอท่อทำทอดความเข้าร่วมยิ่งหมู่ใดที่หมูทอดยาวมันก็ยังมีที่มีผสมเข้าไปเป็นลีลายาวเกินไปจึงกลายเป็นโดยอัตโนมัติมันจะเป็น มีลีลามีสำเนียงมีวาทิตผสมเข้าไปอีกเป็นทำนองร้องและเราก็ไม่รู้ถึงความเกิดสิ่งเหล่านั้นจนกลายเป็นเด็กฟังเป็นทำนองก็เอาทำนองลีลาอย่างนั้นมาเรียนมารู้แล้วก็มาใช้แล้วก็มาฝึกตามแทนที่ไม่จำเป็นเลยที่จะใช้เราเป็นนักเรียนต้องการทำต้องการความแต่ก็ไม่มีการคำนึงนั้นต้องใส่ลีลาจากจำนองเป็นอย่างนั้นไปเลยมันติดออกมานี่มันเป็นเรื่องของการเกิดเป็นเรื่องสังขารมันต้องปรุงมันย่อมแตกไปโดยอัตโนมัติด้วยซึ่งแต่ละคนแต่ละคนก็มีสิทธิ์ที่จะติดไปยึดโดยไม่สนใจแล้วก็พยายามปรับในสิ่งที่มันเกิดขึ้นเหล่านั้นออกมันก็ยาวยืดยาวออกมาจนกลายเป็นห้องส่วนท้องอย่างทุกวันนี้จะเป็นพระพุทธเจ้าจะต้องปรามในชีวิต เป็นต้นว่าการตรวจร้องน่ะมันมีโทษถึง 5 ประการเราก็หลงเสียงนั้นผู้ฟังก็หลงเสียงนั้นด้วยชาวบ้านไม่รู้ก็จะหาว่าลูกสมณโคดมหรือว่า 13 กันยายนบุตรเนี่ยร้องเพลงเป็นเหมือนก็ยังชาวบ้านอย่างนี้เป็นต้นหรือข้อดีๆก็ว่าสมาธิเคลื่อนฝืนไปร้องร้องแบบนั้นสมาธิตกเพราะว่ามันจะเป็นหลงระเริงมันจะไปยินดีหรือแม้ว่าจำแม่นๆแล้วมันก็ไม่อยู่ในสมาธิหรอกประจำได้อย่างคล่องดีแล้วมันก็กลายเป็นฟุ้งซ่านอะไรอย่างนี้จนสมาธิเคลื่อนโดยเฉพาะข้อ 5 อนุชนรุ่นหลังจะเอาอย่างตามแล้วมันก็ได้เอาอย่างตามกันมาจนกระทั่งเดี๋ยวนี้ก็ไม่รู้เรื่องแล้วพอเราพูดขึ้น ที่มีปัญญาเพียงพอก็จะสะดุดแม้แต่ข้อที่ 5 ของปี 40 นี้จะเป็นข้อที่จะอธิบายได้ว่านี่แหละไม่ได้ตามกันมาจนพอเวลารุ่นหลังมาพูดขึ้นหรือผู้รู้ในอนาคตมาพูดย้อนถึงประวัติศาสตร์ขึ้นมาปฏิบัติจริงเป็นอย่างนี้นะอันนี้ไม่ได้เพี้ยนมาแล้วเบี้ยวมาแล้วเลอะมาแล้วนะเนี่ยอนุชนรุ่นหลังมาเอาอย่างตามไปถึงพิษเสียมาแล้วนะพอพูดขึ้นก็กลับไม่รู้จะใช้จริงถ้าเกิดว่ามีปัญญาก็รู้ในชีวิตประจำวันนี้มันก็บอกแจ้งมันมีตัวขายอยู่ในตัวอยู่แล้วว่ามันถูกทางไม่ถูกเรื่องมาจนกลายเป็นโทษทางการให้มันจริงแต่จริงๆแล้วเราก็จะต้องพยายามให้แม่จะมีอยู่บ้างเดี๋ยวนี้ว่ากันจริงแล้วเราก็ไม่มี เราจะเป็นอะไรจะสวยจะสวยแต่แบบนี้กันออกมาให้มากมายอะไรนักหรอกที่เขาทำกันน่ะมันผิดไปหมดมันผิดไปจนกระทั่งแม่วินัยที่มันมียืนยันออกมาว่าไม่ให้มาตรวจร้องพร้อมกันต่อหน้ามนุษย์สัมพันธ์มีพอพูดเขาแล้วก็ยิ่งไม่รู้เรื่องกันใหญ่แล้วมันก็ไม่มีความจำเป็นอะไรเลยถ้าจะทำเป็นจริงแล้วล่ะก็บอกว่าจำเป็นจะต้องมีอะไรต่ออะไรแต่ที่เราต้องทำอีกอันนึงเนี่ยมันทำกลับกันอีกมันเป็นความหมายความหมายในความหมายที่บอกว่าเราถูกกล่าวหากันเกินไปเธอก็ถือว่าศาสนาต้องเป็นอย่างนั้นจริงๆแล้วก็หาว่าเรานี่ไม่ได้ศึกษาไม่ได้เราเรียนไม่ได้ฝึกคือทำไม่เป็นทำไม่ได้อ่อนไม่มีประสิทธิภาพเลยก็มีบ้างประสิทธิยืนยันเวลาทำได้อยู่ ไม่ใช่คนอินเดียหรือว่าไม่ใช่คนโง่เง่าจนกระทั่งจะทำอย่างโน้นไม่ได้ซะทีเดียวมันเป็นการจะบอกว่าแก้ตัวก็แก้ตัวจะเป็นการขออนุโลมและอนุโลมตามคำว่าเราพอเป็นไปบางคนชื่นใจบางคนก็เออเข้าใจแล้วแน่ใจแล้วไม่มีอะไรหรือไม่อย่างน้อยที่สุดในด้านจิตวิทยาว่าขอให้เป็นอย่างที่เขาว่าเขาติดเหลือเกินไม่ให้เขาเจริญไปเป็นหมู่เป็นพวกฉันเลยมีสักหน่อยเถอะอะไรจะไม่ใช่ว่าเป็นการเอาใจเขาอะไรหรอกแต่ว่าเป็นการที่จะให้เกิดประโยชน์ในการที่เรามันไม่ได้เริ่มใช้ศรัทธาเลยก็น่าจะได้เริ่มใช้ศรัทธาเลยด้วยนโยบายอะไรสักอย่างมีแล้วก็กระทำเกิดขึ้นบ้างแล้วเราก็พยายามที่จะเลี่ยงไม่ผิด โดยเฉพาะเราไม่เอาธรรมบทมาตรวจเพราะว่าได้เอาธรรมบทพระพุทธเจ้ามาสวดเลยมันกลายเป็นทำลายธรรมบทนั้นเหมือนกับธรรมบทนั้นมาเป็นเครื่องขอทานมันไม่เข้าท่าเพราะเราจึงพยายามเลี่ยงมาอาจจะตรวจพร้อมกันเนี่ยเราก็สอดคล้องกันโดยไม่ใช้ธรรมบทนี่ก็หมายความว่าเราไม่ได้มีการผิดปกติข้อนั้นแล้วเราสวดกันที่เราสวดก่อนนอนมาคาถาเป็นหลักใหญ่แม้แต่พระองค์นี้ก็คือพระนามพระคาถาคือคำยกย่องสรรเสริญคุณพระพุทธเจ้าแม้แต่จะพยายามโตอะไรมันจะมีจะเป็นการอวยพรอะไรไปเล็กๆน้อยๆมันไม่ได้หมายความว่าเราไปเอาธรรมมาหมดอะไรมาตรวจพร้อมกันทั้งสองคนขึ้นไปให้อนุบาลฟังมันก็ไม่มีแต่ว่า [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] ดูไม่รู้เรื่องไม่มีสติสัมปชัญญะเราก็จะพยายามไม่มีเพราะฉะนั้นรุ่นหลังจะเอาอย่างตามอะไรต่ออะไรไปโดยเลอะเทอะเปรอะเปื้อนผิดไปไม่เข้าเรื่องของเรานี้เราก็จะพยายามกั้นพยายามอธิบายพยายามสืบทอดแนะนำไว้เสมอมนุษย์ชนต่อๆไปก็ต้องรู้และเหมาะสมควรจะทำบ้างแต่ไม่ใช่ทำเพื่อติดไม่ใช่ทำเป็นคิดไม่ใช่ทำเพื่อจะเอาไปแลกของกินแรกของใช้จนเดี๋ยวนี้กลายเป็นแบบนี้สมัยพระเจ้าก็เหมือนกันศาสนาพราหมณ์ก็เอาบทมนคนนี้มาสวดรองแล้วก็หากินเลี้ยงตัวไปท่านถึงได้แก้ไขประเด็นนี้ปรับปรุงประเด็นนี้ในยุคท่านทำอย่างนั้นจริงๆแต่พูดขึ้นไปแล้วเขาไม่รู้เขาไม่เชื่อเขาไม่มีบุพเพนิวาสานุสติญาณก็ไม่มีสิ่งที่จะรับรู้แม้แต่เหตุผลแม้จะปัจจัยอะไรอื่นๆ เราจะไปรู้เขาไม่รู้จริงๆเพราะว่าผมได้กล่าวขึ้นได้ทำขึ้นเขาก็ไม่เคยจะเห็นด้วยก็ไม่ค่อยจะเชื่อเพราะว่าสิ่งนี้ 1 มันเป็นสิ่งที่เป็นผลประโยชน์ของเขาเหลือเกินด้วย 2 เขาไม่มีภูมิเพียงพอที่เขาจะไม่อยากรู้ตามเขาก็ยึดถือว่าอันนี้ทำไมพระพุทธเจ้ามีแต่พูดขึ้นเขาก็มีหลักฐานอะไรมายืนยันอะไรได้ทั้งๆที่เราเองเรามีหลักฐานยืนยันว่าไม่มีแล้วก็อึดขึ้นไปแต่เขาก็ไม่ยอมช่วยอยู่ในตัวเองเพราะความยึดมั่นถือมั่นคงยึดถือเขาไปเราก็ยึดถือของเขาล่ะแต่เราเองเราจะทำจะเห็นได้ว่าเรานั้นต่างหากที่เป็นผู้อำนวยโรงเรียนเป็นผู้ที่จะพยายามเข้าพยายามที่จะเป็นไปแต่เขาพยายามแข็งเขาพยายามที่ไม่แก้ไม่ใช้ไม่ปรับไม่ปรุงทั้งๆที่เหตุ ก็ไม่เพียงพอเป็นความดื้อด้านแล้วเราก็ต้องพยายามพอเป็นไปได้ก็พอเป็นไปแล้วเราก็ต้องมีนโยบายที่ไม่ใช่ว่าอนุโลมโดยที่เราจะต้องไปหลงผิดถือว่าอนุโลมด้วยเราที่จะเสียผลเสียอะไรไปทำไปแล้วเราขาดทุนก็ต้องมีสติสัมปชัญญะให้มากทำอย่างไรได้ในเมื่อทุกอย่างสังขารมันโตขึ้นทุกอย่างมันมีอะไรอะไรมากขึ้นเพราะเราจึงจำเป็นเหมือนพระพุทธเจ้าหลายๆอย่างนั้นก็ต้องอนุโลมลงมาในที่สุดจะต้องมาตั้งกฎระเบียบมันตั้งวินัยเพิ่มเติมขึ้นมาภายในภายหลังอนุรักษ์อนุโลมนี้ให้แก่ผู้นั้นผู้นี้แล้วท่านก็จำเป็นที่จะต้องมาตั้งวินัยขึ้นไปมันตั้งกฎระเบียบซ้อนหรือเก็บเก็บเอาคืนหรือว่าพยายามเข้มงวดสุดท้ายแล้วมีอะไรระมัดระวังเป็นมาตรการซ้อนลงไปอีกมันก็จำเป็นต้องทำ อาบน้ำในเรื่องการเกิดมันก็จะมีไฟเป็นอย่างนี้ก็ขอให้เข้าใจยังไม่มีมากกว่านี้ที่พูดนี่พูดแต่เพียงว่าให้เข้าใจขยายความไม่รู้สักนิดนึงไอ้นี่ขยายความในเรื่องนี้สำหรับวันนี้ที่เราได้จะทำพฤติกรรมของผมพอรู้แล้วผู้ที่ใหม่ที่ไม่เคยได้ยินไม่เคยได้รู้ก็จะได้รู้ไปด้วยเราก็ต้องพูดกันอีกเสมอทบทวนภูเขายังจำไม่แม่นเลอะเลือนไปส่วนใหญ่ระลึกใหม่ขึ้นมาคือใหม่ก็ได้สนใจในสิ่งอย่างนี้ไปอีกก็เป็นการไม่บกพร่องในรับรู้รับทราบไม่สนใจเป็นอย่างดีในสิ่งที่ไม่มีอะไรกินแลงไม่มีอะไรเกรงใจที่มันมีอะไรที่ยังสงสัยอยู่ยังไม่ทะลุยังไม่เข้าใจกันแน่แท้ก็จะได้เข้าใจกัน ดูความหมายจะได้รู้จุดมุ่งหมายจะได้เมียไม่มีอะไรเกิดทั้งทุกข์ก็ไม่เกิดทั้งความพรั่งพร้อมบริบูรณ์เป็นทหารในเรียนอภินิหาริย์ธรรมมันก็จะเกิดเป็นอภินิหาริย์ธรรมอันเป็นไปได้ด้วยดีด้วยประการทั้งปวง