250730-570 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-อ031.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันศุกร์ที่ 30 กรกฎาคม 2525 ต่อไปนี้พ่อท่านนำพิจารณาปัจจเวกหรือปฏิสังขาโยณพุทธสถานประถมอโศกเราได้ศึกษากันมาหลายในระยะยาวแล้วก็พูดกลางแล้วก็พูดละเอียดแล้วก็พูดแนะนำให้พิจารณาแล้วก็พยายามขจัดออกมีเจตนาที่จะรู้กุศลอกุศลให้ชัด เจตนาที่จะรู้กุศลอกุศลให้ชัดแล้วก็ขจัดอกุศลที่เรารู้ด้วยปัญญาอันยิ่งอันแยบคายของเราให้เอาออกให้ได้แม้มีประมาณน้อยให้รู้สึกตัวเหมือนยังกับเราจะพอใจที่จะเอาออกมีมานะอุตสาหะพยายามตั้งสติสัมปชัญญะปัญญาให้มีปริมาณของสติสัมปชัญญะให้มีปริมาณอันยิ่งขึ้นเพื่อที่จะรู้และก็กระทำโดยความพยายามอุตสาหะดังกล่าวเหมือนจะยังกับเรามีไฟไหม้หัวไฟไม่พลาดพ่อผัวจะต้องรีบขจัดมันออกให้มันเป็นอย่างนั้นอย่างแท้จริงไม่ว่าจะมีปริมาณน้อยเราไม่ถือว่าโทษท่านนั้นมีประมาณน้อยนั้นเป็นเรื่องที่ชะลอไว้เป็นเรื่องที่ แต่เราจะมีความรู้สึกเหมือนอย่างกับแม้มีประมาณน้อยโทษภัยนั้นเราก็จะพยายามพอใจดีใจที่จะเอาออกเพราะหนึ่งยังกับไฟไหม้หัวไฟไม่พลาดที่พ่ออยู่ที่หัวดังนั้นเป็นต้นเพราะฉะนั้นในอย่างหยาบที่เราได้แล้วก็เป็นบุญของเราในยามกลางที่ได้เอาออกได้ก็เป็นบุญของเราในอย่างละเอียดแล้วก็ต้องเอาออกให้ได้เพื่อเป็นบุญของเราหรือไปสู่ที่สูงที่สุดที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านไม่สรรเสริญคนหยุดอยู่ถ้าไม่สรรเสริญคนติดแป้นท่านสรรเสริญคนที่เจริญเจริญยิ่งอยู่และความเจริญนั้นจะเจริญไปได้เป็นอนันตังก็สามารถที่จะทำความเจริญทำความก้าวหน้าทำความสูงยิ่งยิ่งขึ้นไปได้ตลอดเวลา เรายังมีรูปนามขันธ์ 5 เราไม่จำเป็นจะต้องหยุดอยู่เลยตราบใดที่เรายังไม่สามารถเจริญยิ่งเทียบทันหรือเทียบเท่าองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงเราถือว่าเป็นหลักผู้ที่สูงสุดแล้วเรายังไม่ถึงเรายังชื่อเรายังเห็นยังยอมรับอยู่จริงว่าเราสู้องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้ายังไม่ได
อ่านต่อ
้เรายังมีทิศทางที่เจริญยิ่งยิ่งขึ้นไปได้เท่าเทียมทัดเทียมองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอยู่ทั้งนั้นเพราะฉะนั้นความจบของเราจึงจบในการที่พ้นทุกข์แล้วก็ยังจะถอนอาสวะแม้ถอนอาสวะแล้วเราก็ยังสามารถที่จะเจริญจะก้าวหน้าไม่ใช่เป็นคนที่ไร้คุณค่าไร้คุณภาพแต่เป็นคนที่มีคุณภาพเป็นคนที่มีคุณภาพ ได้เช่นเดียวกันเพราะความจบด้วยความรู้สึกที่เรารู้สึกว่าเราพ้นทุกข์ร้ายคนในพวกเราก็จะเห็นได้ว่าเราพ้นทุกข์เราไม่เดือดร้อนดิ้นรนอะไรก็ได้เราจะชะลอชีวิตของเราอย่างนี้ไปจนจบจนตายเราก็สบายแต่จะกลายเป็นคนเสื่อมเป็นคนที่ไร้คุณค่าเป็นคนที่ไม่เจริญดังที่พระสมานพระพุทธเจ้าท่านใดกำหนดท่านได้กำชับกัญชาเราเป็นได้เราบอกว่าเราพ้นทุกข์กำหนดขนาดพ้นทุกข์มันก็ได้ขนาดนึงแต่ว่าจะสิ้นอาสวะหรือไม่ก็ไม่ไม่รู้ได้แต่ถ้าพูดได้สิ้นอาสวะหมดตัวหมดตนจริงๆแล้วจะเป็นคนที่ช่วยเหลือเกื้อกูลเป็นพหูชนะให้ตายยากกว่าชนะสุขายะโลกาอนุกรรมปายะอนุเคราะห์โลกช่วยป้องกันชนอย่างแท้จริง ข้อความจริงที่ว่าเป็นผู้ที่จะขยันหมั่นเพียรจะเป็นผู้ที่เกื้อกูลเป็นผู้ที่กระทำตามหลักตามกฎของพระพุทธเจ้าที่แนะนำไว้นั้นจะเห็นจริงทุกประการเวลาผ่านไปผ่านไปเราทำอะไรอยู่กายกรรมวจีกรรมที่ควรจะขวนขวายควรจะเป็นไปเรามีมันมีให้เราทำมันมีให้เราพิจารณามันมีให้เราได้รังสรรค์สร้างสรรค์อยู่ทั้งสิ้นเพราะฉะนั้นหลักการอันรอบรัฐของพระพุทธเจ้าทุกอย่างศึกษาให้ดีแล้วเราจะเห็นว่าความเป็นที่สุดของมนุษย์ที่หมดอาสวะหมดอนุสัยสิ้นนั้นเป็นอย่างไรเมื่อเรารู้จุดมุ่งหมายเมื่อเรารู้แนวโน้มและเมื่อเรารู้ถึงอุดมการณ์อันสมบูรณ์ของพระพุทธเจ้าอย่างนี้แล้วเราก็สั่งสมให้มันสอด อุดมการณ์นี้ไปแม้จะเป็นรูปเล็กแม้จะเป็นรูปน้อยเราก็ทำไปตามรูปเล็กรูปน้อยแล้วค่อยไปโตขึ้นแล้วมันจะสมบูรณ์พรั่งพร้อมกันได้เป็นมนุษย์ที่มีคุณค่าและพ้นทุกข์จะไม่เกิดอีกหรือจะเกิดอีกเราจะเป็นผู้ตัดสินเราจะเป็นผู้ที่กระทำให้แก่ตนเองอย่างอยู่เหนือยิ่งกว่าคำว่าพระเจ้าเพราะเราจะทำตายเราจะทำเกิดได้ด้วยตนเอง [ไม่สามารถถอดข้อความได้]