250203-548 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ฬ029.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันพุธที่ 3 กุมภาพันธ์พุทธศักราช 2525 พ่อท่านพระโพธิรักษ์นำพิจารณาธรรมะปัจจะเวกก่อนฉันที่พุทธสถานปฐมอโศกประเด็นเน้นการประพฤติปฏิบัติให้ฟังซ้ำซากแต่แม้จะเน้นได้ยินได้เข้าใจแท้แล้วแต่เรายังไม่ได้ผลักดันให้กายกรรมวจีกรรมที่ดีกว่าตามที่เราเป็นอยู่เราไม่ได้ผลักดันให้มันเป็นไม่ให้มันกระทำให้มันเกิดขึ้นมันก็ยังได้แต่แค่รู้เข้าใจฝังอยู่ในจิตเท่านั้นและก็นับวันจะเสื่อมไปเพราะว่าเราไม่ได้ทำให้มันเกิดขึ้นทั้ง กรอบนอกรอบในอันเป็นสภาพที่สมบูรณ์ทั้งภายนอกภายในเป็นสภาพครบครันเป็นสุรภาถ้าเราไม่ทำให้มันครบครันเป็นสุรภาเป็นสภาพเต็มเราก็เสื่อมไวแต่ถ้าเป็นสุรภาแล้วก็เสื่อมช้าเพราะว่าสังฆาตธรรมทั้งหลายทั้งปวงย่อมเสื่อมไปเป็นธรรมดาแม้จะเป็นข้อความดีผลดีเราได้แต่แค่รู้ดีแล้วเราไม่พยายามสร้างสรรค์ความดีนั้นความดีนั้นไม่เกื้อกูไม่อุดหนุนให้เราเป็นคนดีคนประเสริฐขึ้นมาได้จิตใจของเราเรารู้ธรรมะนิยามเราเข้าใจถ้าเป็นแต่เพียงเข้าใจก็บอกแล้วว่ามันอยู่แค่เข้าใจถ้ากระทำขึ้นแล้วมันจะเสริมมันจะสานมันจะกรอบๆทำให้เกิดฐาน สูงฐานที่ละเอียดลึกซึ้งเพื่อที่จะทำความสูงความละเอียดความลึกซึ้งขึ้นอีกขึ้นอีกสู่สภาพประเสริฐสุดสูงสุดได้และยังเข้าใจว่าเราจะสูงสุดได้แต่เพียงเข้าใจเท่านั้นนั่นเป็นความคิดที่ผิดพลาดเราจะสูงสุดได้ต้องมีฐานทั้งนอกและในเสริมฐานขึ้นเป็นจริงและจะเห็นความจริงที่ละเอียดที่สุดเราก็ต้องพาตัวเองทั้งกายและใจเข้าไปถึงตัวที่สูงที่สุดนั้นได้เองไม่ใช่ได้แต่คะแนนคำนึงคำนวณไปตามจิตนึกเท่านั้นไม่ใช่เราจะต้องมีสภาพธรรมที่ลงตัวซับซ้อนกันเป็นจริงขอให้พวกเราได้เริ่มต้นขยันเพียรจะเสพติดบอกแล้วในอรัญญวาสีเช่นนี้มันติดหยุดติดว่าง จิตสงบติดอยู่เฉยๆเมื่อการอยู่เฉยๆนั้นทำให้เกิดสภาพการง่วงขึ้นด้วยฐานะ 5 ประการซึ่งเราก็ได้เร
อ่านต่อ
ียนแล้วได้เข้าใจแล้วตั้งแต่การขี้เกียจการหยุดอยู่แล้วเราก็พยายามที่จะบิดขี้เกียจเพิ่มขึ้นการขี้เกียจการบิดขี้เกียจการหลงมัวเมาในอาหารการกินไม่ว่าจะเป็นอาหารทางด้านกระบวนการอาหารเป็นข่าวเป็นขนมเป็นอาหารทางที่เป็นแท่งเป็นก้อนก็ตามก็พาให้เราลบไปลี้หยุดช่วยได้เช่นเดียวกันเพราะฉะนั้นการกินเกิน [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] ควรทำกิจการงานทำถึงเวลาคอยผ่อนผ่อนค่อยพักหยุดสนิทก็หยุดตามระดับที่แท้จริงเราจะเป็นผู้ที่มีปัญญาลึกแหลมรู้กรรมการงานอันควรอย่างแท้จริงและจะเป็นคนที่มีประโยชน์แล้วเราจะไม่ติดแม้แต่อารมณ์สงบแม้แต่อารมณ์ร่วมบุญซึมเศร้าอย่างแน่แท้ปัญญาเหล่านี้เข้าใจแต่เราไม่ฝึกไม่เพี้ยนไม่เป็นจริงเราไม่เคยไม่ชำนาญและไม่มันก็ไม่เป็นไปได้ดีมันก็ได้แต่แค่เข้าใจเข้าใจเพราะว่าเราได้ฝึกทั้งสถานที่ที่เป็นอรัญญวาสีก็ต้องให้ขยันอยู่ในข่าวมาว่าสีก็ขยันจะมีมากและเราก็จะต้องวางใจให้หลุดให้ปล่อยได้ถึงในภายในแม้สัมผัสอยู่ อยู่เราก็สงบแล้วก็สร้างสรรค์ไม่หวงแหนแล้วก็จะทำกรรมกิริยาทั้งแม้แต่สัมผัสก็ไม่ให้เกิดการทะเลาะเบาะแว้งข่มขี่เบียดเบียนเอาเปรียบเอารัดปวดอำนาจบาตรใหญ่หรือว่าเสียดกันสีกันกระทบกันให้มันสะเทือนให้มันแตกร้าวเราจะไม่มีละเอียดลออไปจนถึงป่านตามที่กล่าวนี้ถ้าเราเข้าใจว่าเราจะอยู่ในคำว่าสีเราก็สร้างสรรค์และสงบอยู่ในอรัญญวาสีก็ขยันและสงบอย่างมีลูกมีร่างอย่างมีสภาพทำอย่างสมบูรณ์ที่แจ้งที่เข้มเข้มข้นพยายามเขียนกันพยายามแนะนำกันอยู่นี้ก็เพื่ออยากจะให้เข้าใจแล้วก็พิสูจน์ลงไปเข้าใจก็ได้เข้าใจแล้วก็ต้องพิสูจน์ กายกรรมวจีกรรมไม่ใช่พิสูจน์แต่เฉพาะรู้แต่ในใจเท่านั้นแล้วเราก็ไม่สมส่วนไม่ลงตัวข้างนอกข้างในเป็นเรื่องของสภาพที่ไม่จริงจังประดับประดาอยู่อย่างนั้นก็ไม่ถูกต้องมาขอให้พวกเราได้พิสูจน์ดังที่กล่าวนี้ให้ชัดแจ้งจริงจังเราจะได้ถึงนิพพานแล้วเราจะได้ถึงสภาพสมบูรณ์เป็นคนประเสริฐมีคุณค่าไม่เห็นแก่ตัวแก่ตนแม้แต่ตัวตนอันละเอียดเป็นอัตราเสี่ยงสุขเศษสงบหยุดชะงักเฉื่อยชามันก็เป็นสภาพที่เลวร้ายเพราะพวกเราได้พิสูจน์ความเลวร้ายนั้นรู้ทันรู้จริงแล้วเราจะกลายเป็นคนสร้างสรรค์บ้านเมืองก็อุดมสมบูรณ์บุคคลก็สมานสามัคคีทุกคนก็สบาย สันติสุขมีสามัคคีธรรมมีความสร้างสรรค์มีความช่วยเหลือเฟืองไฟล์เอื้อเฟื้อหลักการใหญ่เหล่านี้จะพิสูจน์ได้เห็นได้ชัดแจ้งเป็นจริงหมดตั้งแต่สังคมเล็กๆดังที่เรากระทำขึ้นจนสังคมนั้นโตขึ้นโตขึ้นโตขึ้นใหญ่ทั่วโลกเชื่อว่าเป็นไปได้ถ้าหลักการนี้ได้เข้าใจด้วยปัญญายิ่งของมนุษย์แล้วหลักการนี้ไม่ได้ค้านแย้งมนุษย์หลักการนี้จะทำให้มนุษย์เป็นสุขเป็นท้วนทั่วตามที่เขาใฝ่หาสันติภาพนั้นเราจะสร้างสันติภาพตัวอย่างเหล่านี้ให้แก่บุคคลทั้งโลกได้ประจักษ์