250601-562 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-ปฐมอโศก-ฬ030.txt

าขึ้นทุกวันผู้ที่บุกบั่นเข้ามาในทิศทางธรรมะจนเข้ามาล้างรถปลดปล่อยกันได้ถึงขนาดปานเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆเป็นเรื่องที่ก็ดีมากแล้วในยุคการอย่างนี้จะหาผู้บรรลุนั้นได้น้อยยิ่งกว่าน้อยพระพุทธเจ้าท่านตรัสว่าผู้บรรลุธรรมนั้นมีเทือกเขาคอมาพูดที่ ไม่บรรลุธรรมนั้นมีเท่าขนโคคำสั่งที่เป็นกลางๆถ้าจะได้กำชับหรือว่าจะเอาความหมายที่มันกระชับแน่นเข้าไปว่าคำความหมายอันนี้ท่านตรัสเมื่อท่านอยู่ท่านตรัสเมื่อสังคมสมัยท่านว่าผู้บรรลุธรรมเท่าเขาขอผู้ที่ไม่บรรลุต้องขนโคแล้วในช่วงนี้เวลานี้มันยิ่งกว่านั้นอีกไม่รู้กี่ร้อยกี่พันเท่ามันน่าจะกล่าวได้ว่าผู้บรรลุธรรมนั้นเท่ากับไม่ใช่เขาคอหรอกเท่าหางคอนิดนึงเดียวเท่านั้นอะไรเป็นหนึ่งเท่าปากคอปากมันก็มีหนึ่งเดียวเท่าหางคอมันก็มีหนึ่งเดียวส่วนผู้ไม่บรรลุน้ำมันเท่าขน มันน่าจะถึงขนาดนั้นแต่กระนั้นก็ดีเราก็สามารถพิสูจน์ได้ยืนยันได้เป็นอกาลิโกตามที่พระพุทธองค์ได้ตรัสไว้ยุคกลางมันก็เร็วลงเร็วลงกิเลสมันก็มากขึ้นคนอ่อนแอต่อการที่จะบุกบั่นบุกเบิกอุตสาหกรรมวิริยะตนให้ทนได้เป็นผู้พ้นทุกข์ได้ก็น้อยลงจริงคดียุคใกล้เข้ามาเราเองเราก็ถูกคำล้อมด้วยกิเลสดังกล่าวแล้วมันมากขึ้นนี่แหละพูดได้รู้ผู้ใดแน่ใจมั่นใจว่าทางนี้เป็นทางยอดทางนี้เป็นทางเลยจึงต้องพยายามเถิดอุตสาหะวิริยะเถิดมันไม่มีอะไรอื่นที่ดีกว่านี้และเราก็จะต้องต่อสู้บากบั่นอย่างหนักจริงๆ เราทำกันได้ไปแต่ละวันแต่ละวันเกื้อกูลกันประโยชน์ตนประโยชน์ท่านเราพยายามที่จะปฏิบัติให้ถูกแนวของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่จะมีคุณค่าอย่างยิ่งเกื้อกูลกันไปเป็นครอบครัวที่ใหญ่ก็ใหญ่ขึ้นต่อสู้กับเศรษฐกิจต่อสู้กับสิ่งที่มันเป็นความเห็นแก่ตัวของโลกที่มันหลากหลายอยู่ในสังคมเราก็พยายามต่อสู้พยายามที่จะมันจะมันดังในตัวเราเองพยายามที่จะเข้มแข็งอดทนฝึกฝนบากบั่นมานะอุตสาหะกระทำอย่างขอเป็นพอไปแล้วได้รับสุขขนาดปานนี้ในรถละสิ่งที่ลดละแล้วแล้วเราก็มีความเจริญงอกงามหรือว่าพอสบายได้ ป่านฉะนี้ก็จงยินดีเถอะแล้วมันก็ยังมีสิ่งดีๆที่เรารู้ตัวรู้ตนอยู่ว่าอะไรที่บกพร่องเราก็พยายามพากเพียรอีกเอาจริงๆพอเป็นพอไปเกื้อกูลกันมันก็ต้องมีการขัดเกลากันในตัวจงรู้ความจริงว่าการขัดเกลากันในตัวนั้นมันย่อมเป็นอยู่มีอยู่ไม่มีมันก็ไม่ได้ขัดเกลาเพราะงั้นพวกนั้นจะว่าคนนี้จะตำหนิคนนั้นบ้างจะทวงอันนี้บ้างมันจะต้องพอมีอยู่ผู้ท้วงพูดตำหนิก็พยายามรู้จักประมาณกาลเวลาบุคคลหากผู้สูงผู้ต่ำผู้ปอเป็นพอไปอะไรก็ต้องพยายามเรียนรู้ทำให้มันดูดีดูงามและเราก็ต้องรู้ว่าเขตนี้เลยและน่าจะต้องหยุดยั้งผู้หยุดยั้งก่อนนั่นแหละจะทำให้ความสามัคคีความเกื้อกูลความพอเป็นไปอย่างไม่แตกไม่แยกไม่ ไม่ล้มเหลวยังจะเป็นมวลเป็นหมู่ที่มีฤทธิ์มีกำลังนำพากันไปได้อย่างมากอย่างเก่งก็เพราะว่าเรารู้จักบันยะบันยังรู้จักขอบเขตที่จะควรหยุดควรวรรคตอนนี้เราควรวรรคได้ตอนนี้เราควรหยุดเสียมันเกินเขตนี้ไปไม่ดีแล้วล่ะใครหยุดก่อนผู้นั้นเป็นผู้รู้ว่าไอ้นี่มันจะแรงไปอันนี้มันจะมากไปไอ้นี่มันจะเกิดการแตกแยกจะเกิดการไม่ดีไม่งามแล้วเราก็จะเป็นคนประมาณรู้จักสิ่งประกอบหรือว่าสังขารธรรมทั้งกายกรรมวจีกรรมมโนกรรมหรือสิ่งที่มันเกิดขึ้นมาเป็นบทบาทและมีฤทธิ์มีแรงกระทบกระเทือนเราก็จะต้องรู้เมื่อรู้แล้วเราก็รักษาพอเป็นพอไปเป็นอย่างนี้มันก็จะเป็นรูปนี้ลักษณะนี้อยู่ตลอดเพราะคนมีกิเลสก็ยัง การขัดเกลากันก็ยังมีเป็นสัจจะมันพูดว่าผู้ที่ทำได้เป็นผู้คิดค้นทุกข์ได้มันก็มีมันมีทุกอย่างแล้วสัจธรรมของพระพุทธเจ้าทั้งหลัก 4 ประการนี้มีหมดแล้วมันก็จะเป็นไปได้ดีถึงขั้นปลายของแต่ละบุคคลที่สามารถเป็นไปได้ถึงเป็นสันติธรรมคือธรรมะอันเป็นความสงบอย่างแท้จริงผู้ที่มีสันตินั้นจะรู้เองเห็นเองเข้าใจเองแล้วก็จะรังสรรค์ให้ช่วยเหลือโซฟาเป็นไปด้วยดีตัวก็สบายกลุ่มหมู่ก็พยายามรักษาประคองบูรณะบริหารบำรุงไปให้ด้วยดีสังคมกลุ่มหมู่ของเราก็ศึกษากันให้ดีมันมีการศึกษาซ้อน ตัวเองอีกมากมายมันก็มีการกระทบกระเทือนกันบ้างมีอย่างโน้นอย่างนี้บ้างมีเลวบ้างดีบ้างปนเปในสมัยพุทธกาลพระพุทธเจ้ายุคนั้นเหมือนกันในสังคมของพระพุทธองค์มีพระมีภิกษุมีภิกษุณีมีอุบาสกอุบาสิกาบังก็ดีมากบางกะดีน้อยหรือนิวซีแลนด์มีตัวเจี้ยวมีตัวรวนมีอะไรตายอยู่มันมีอยู่เหมือนกันทั้งนั้นนะเพราะฉะนั้นในเรานี่ก็เหมือนกันเราจงศึกษาทั้งตัวเลวและตัวดีมันมีให้เราศึกษาได้ตัวที่บกพร่องตัวที่ดีเยี่ยมเราจะมีการศึกษาโดยมีแต่สิ่งดีอยู่ในวงการศึกษาทั้งหมดเลยนั้นเป็นไปไม่ได้เป็นไปไม่ได้เราต้องมี จริงตัวอย่างยืนหยัดยืนยันบ้างหรือข้างนอกที่ไกลๆเราก็ได้ดูใกล้ๆเราก็ได้ดูใกล้ๆเราอาจจะมีก็พอประมาณที่ว่ามันไม่ดีมันก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีซะจนแหลกเหลวแหลกเหลวจริงๆเข้ากันไม่ได้ใกล้กันไม่ได้หรอกที่บกพร่องบ้างเลวไปบ้างมันก็ขนาดนั้นอย่างนั้นแหละที่เป็นตัวอย่างแล้วก็มีจำนวนน้อยถ้าเลวมากดีน้อยมันก็เป็นสังคมที่ใช้ไม่ได้ถ้าเรามีดีมากมีเลวบ้างเล็กๆน้อยๆกระปิดกระปอยพอเป็นตัวอย่างพอเป็นสิ่งที่เตือนกันเป็นสัญญาณภัยกันมันก็จะทำให้เรานี่ไม่เพ้อพายไม่ไร้สติหรือว่าไม่ประมาทมันจะเป็นคุณค่าของเราอยู่ในตัวด้วยซ้ำเราเข้าใจให้รอดในสิ่งที่ขยายความให้ฟังนี้ แล้วเราก็จะปลดปลงใจเราก็จะดูดีคนไหนจะเป็นหนูตะเภาเป็นตัวร้ายตัวเลวให้แก่คนอื่นเขาได้ดูได้เห็นมันก็จะเห็นมันก็จะรู้และเราก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะไปยกย่องสรรเสริญหรอกคนอย่างนั้นเราเคารพครูอยู่ในที่อยู่ตรงนั้นแหละและความจริงมันก็เป็นผู้ที่จะต้องถูกข่มถูกลบหลู่แม้ไม่ด้วยกายด้วยวาจาเขาจะปลดปล่อยก็ช่างเขาพอมาทันไม่พูดไม่อะไรก็ท่านก็ช่างจิตใจมันย่อมลบหลู่คนเลวคนที่ทำชั่วจิตใจมันย่อมรู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่น่าต้องการน่าสรรเสริญยกย่องอะไรนี่ก็เป็นธรรมดาธรรมชาติของคนย่อมรู้ดีอย่างนี้อยู่เพราะใครจะรักจะทำเป็นตัวอย่างอันเลวก็จะทำเถอะทำแล้วก็ได้รับความลบหลู่ได้รับความดูถูกดูแคลนไม่ได้ติดดีๆ อยู่นั่นแหละแต่ถ้าใครรักดีมันก็ต้องทำดีเนี่ยเป็นตัวอย่างอันดีที่ดีนั่นแหละเป็นสิ่งเลิศเป็นสิ่งประเสริฐผู้นั้นย่อมมุ่งหมายทำสิ่งดีสิ่งเลิศสิ่งประเสริฐนั้นให้แก่ตนและเป็นตัวอย่างแก่สังคมกลุ่มหมู่นั้นเป็นของที่ดีสุดยอดหรือสอดคล้องอย่างสูงสุดแน่นอนก็ขอให้พวกเราได้ศึกษาให้รอบตัวและบำเพ็ญตนได้ความดีได้ความประเสริฐดังที่กล่าวนี้ไปจนทั่วทุกคนเทอญ