สื่อธรรมะพ่อครู(อบายมุข กามคุณ 5) ตอน ละความโกรธและความติดสวยงาม.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(อบายมุข กามคุณ 5) ตอน ละความโกรธและความติดสวยงาม _ทำไมคนเราถึงมีความโกรธคะ _ทำไมคนเราถึงต้องติดความสวยงาม _ทำอย่างไรเราถึงจะไม่ติดความสวยงาม พ่อครูว่า...คนเราต้องมีความโกรธ เพราะเราไม่รู้จักอาการของจิต จิตที่มันโกรธเป็นความทุกข์เป็นความร้อนความเสียหายเป็นความทำลาย มันไม่ดี อ่าน มันไม่ดี เมื่อมันเกิดขึ้นมาเมื่อไหร่มันก็เกิดความไม่ดีทั้งหลายแหล่จากอาการจิตที่เราเป็นประธาน มีความไม่ดีเกิดขึ้นอีกเยอะแยะ แม้แต่ตัวความโกรธก็ร้อนไม่สุขสงบ ไม่หยุดมันดิ้นแรง อ่านให้ดี ตั้งแต่หยาบยักษ์ใหญ่ กลาง เล็ก บรรจุซอง ละอองธุลี เล็กลงมาขนาดไหนก็แล้วแต่ ตระกูลความโกรธนั้น Kick It Out อย่าให้มันเกิด ไม่ว่าจะอย่างยักษ์ใหญ่กลางเล็ก บรรจุซองละอองธุลีเท่าไหร่ก็อย่าให้มันมีเลยมันมีแต่โทษไทย ตะกูลก่อตั้งแต่รากเหง้าจนถึงลูกน้อง ฝอยเท่าไหร่ รู้ว่ามันเป็นสายของตระกูลโกรธไม่ให้มันมีในใจเลย หรือจะมารักก็ยังดี มาโลภก็ยังดีกว่า แต่ก็ต้องรู้อกุศลของโลภ รักด้วย แต่ที่สุดแล้วความโกรธไม่ต้องมีอาศัยเลยคนไม่โกรธแล้วก็ไม่รุนแรงไม่ต้องทำร้ายใคร แต่ความรักต้องมีในมนุษยชาติ สุดท้ายต้องมีในมนุษยชาติ รักก็ต้องมาเรียนรู้ความรัก 10 มิติ ก็ต้องอาศัยอาการของรักอย่างที่มีประโยชน์ รักอย่างมีโทษคับแคบ ก็มาอ่านอาการใจที่มันจริงก็เลิกความคับแคบไปจนมันกว้าง เป็นรักที่มีประโยชน์ต่อมวลมนุษยชาติมากยิ่งขึ้นด้วย ต้องเห็นความเป็นโทษเป็นภัยของความโกรธ ข้อต่อไปทำอย่างไรไม่ต้องติดความสวยงาม ความสวยงามเป็นเรื่องหลอก เป็นเรื่องที่ไม่มีประโยชน์คุณค่าอะไรหรอก อาศัยบ้างก็ดูดี แต่คนที่ขี้เหร่ แต่ว่าเป็นคนมีน้ำใจเป็นคนขยันมีความเสียสละเป็นคนที่มีความสามารถความรู้ ทำประโยชน์เพื่อผู้อื่นได้ขี้เหร่อย่างไรก็ไม่น่าเกลียดเลย
อ่านต่อ
ขี้เหร่อย่างไรก็น่ารัก เราเอาที่เนื้อแท้เนื้อหา ความสวยนั้นในสัจธรรมของศิลปะมันมีสุนทรียศิลป์เหมือนกัน มันมีแก่นของสารศิลป์ สุนทรียศิลป์คือความเชิญชวนความสวยงาม มีบ้าง แต่เอาแก่นเป็นหลัก แต่ถ้ามีแต่แก่นก็เป็นสารคดีไม่มีศิลปะ มีแต่ยาไม่มีรสหวาน ไม่มีสีทาเลย กินเข้าไปขมขื่นกินยาก ก็ต้องมีศิลปะหน่อยเอารสหวานหุ้มหน่อยให้กินง่าย สีชวนกิน นึกว่ากินลูกกวาดแต่ที่แท้ยา สุนทรียศิลป์เอาเป็นกระษัยนิดหน่อย เพราะถ้ามากนั้นจะติดสวยงามติดเปลือก อาศัยนิดหน่อยที่จะให้เป็นไปได้อย่างราบรื่น ต้องอาศัยกันและกัน เพราะฉะนั้น เราต้องรู้แก่นสารกับศิลป์เป็นเครื่องประกอบส่ิงอาศัยไม่ใช่เครื่องแท้ แต่ใส่มันก็มีน้ำใจมีคู่เป็นสิ่งที่ต้องอยู่กับโลก ถ้าเรารู้เนื้อแก่นแล้วแม้สิ่งนิดหน่อย เราจะอาศัยตัวเราไม่ต้องอาศัยเราเอาแก่นอย่างเดียว สำเร็จเลยก็เอาแต่ถ้าคุณต้องอาศัยเกินไม่ลงก็ต้องอาศัย ฉันต้องใช้น้ำเป็นทำให้กลืนกินลงไปก็ต้องอาศัยแต่ถ้าไม่ต้องอาศัยน้ำก็กลืนลงไปเลย อาศัย คือ สย สว สก สก ตัว ก คือตัวต้นของพยัญชนะ ย คือตัวแรกของเศษวรรค สว คือแรงกลาง เศษวรรค ใน ย ร ล ว เป็นตัวที่ 4 เป็นพลังงานสัมประสิทธิ์ตัวเบาตัวแรง ก็ต้องอาศัยมันบ้าง จะต้องอาศัยสัมประสิทธิ์ให้เดินต่อไป ถ้าไม่เดินกลับไปอยู่ในกรอบ 3 ให้สมบูรณ์ก็อยู่ได้นาน ถ้าไม่สมบูรณ์ก็เสื่อม ถ้าคุณจะเพิ่มขึ้นมาเป็นอุปจยะ ตัวเกิด ตัวแรก อ 4 จากนั้นเป็น 5 6 7 เพิ่งเสร็จแล้วเป็นสัมประสิทธิ์ที่จะไปสู่ที่สูงที่สุดเลย 620325_รายการสำมะปี๋ซี่วิต บ้านราชฯ ครั้งที่ 45