สื่อธรรมะพ่อครู(สมาธิพุทธ) ตอน ปหาน 5 ถึงสังกัปปะ 7.docx

ีอาการกิเลสหลัดๆ คุณเห็นอนัตตาหลัดๆ ทำทวนไปทวนมา เก่งจนเป็น นิสรณปหาน เหมือนกับปลิง มาเกาะเท้าคุณ ที่ทายาหม่องไว้แล้ว ปลิงมาแตะ ก็ม่อยกระรอกเลย เหมือนกิเลสมาแตะเรา ก็ม่อยกระรอกไปเลย มันมีพลังอำนาจ เรียกว่า นิสรณปหาน กิเลสสัมผัสแล้ว ไม่เกิดในจิตเราเลย มีฤทธิ์ ก็ปฏิบัติ จนไตรลักษณ์นี้สำเร็จผล อยู่กับเหตุปัจจัยที่ทำให้เกิด เกิดกิเลส รูปรสกลิ่นเสียงสัมผัส กามคุณ 5 หรือโลกธรรม หรืออัตตา เราสัมผัสอยู่กับโลกเขา ก็ไม่เกิดกิเลส ผู้ปฏิบัติได้จะรู้ เป็นปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิ อย่างแท้จริง การฝึก ตั้งแต่อาชีพ กัมมันตะ วาจา มันต้องได้ก่อนเป็นลำดับ แล้วสำคัญที่สังกัปปะ 7 การปฏิบัติต้องรู้ธัมมวิจัย สังกัปปะ มีธัมมวิจัยแท้ เป็นองค์ธรรม 6 ตักกะคือจิตเริ่มดำริ คุณก็เริ่มมีญาณปัญญา จับตัวอาการกิเลส เมื่อกำเนิดมาเป็นอาการความนึกคิด ก็คือสังกัปปะ ในความนึกคิด คุณก็จะมีวิตกวิจารหรือวิจัย มีธัมมวิจัยสัมโพชฌงค์ วิจัย เข้าไปในพฤติกรรม มันมีกาม ผสมร่วมปรุงแต่งอยู่ หรือพยาบาท ผสมร่วมปรุงแต่งหรือไม่ จับอาการได้แล้วก็ปหาน เมื่อปหานได้ ก็ตกผลึก สั่งสมลงเป็นอัปปนา พยัปปนา เจริญขึ้นเรื่อยๆ ตกผลึกตั้งมั่น แข็งแรงควบแน่น อัปปนา พยัปปนา เจตโสอภินิโรปนา เป็นความตั้งมั่นของจิตเป็นสมาธิ เจริญขึ้นได้เรื่อยๆ จัดการประพฤติปฏิบัติ ในด้าน dynamic สั่งสมเป็น static ถ้าเข้าใจ สังกัปปะ7 ทำได้จนเกิด อภิสังขาร ก็ชำระกิเลส เป็นปุญญาภิสังขาร จนกระทั่ง ชำระกิเลสจนหมด เป็นอปุญญาภิสังขาร ปุญญะคือ เครื่องชำระกิเลส ก็หมดหน้าที่ หมดกิจของบุญ อปุญญาภิสังขาร ก็คือ การสังขารที่ไม่มีบุญแล้ว สั่งสมตกผลึกเป็น อเนญชาภิสังขาร สั่งสม ความควบแน่ ไม่หวั่นไหวเป็น ปริสุทธา ปริโยทาตา มุทุ กัมมัญญา ปภัสสรา หรือ อนุรักขนาปธาน รักษาผล จากนั้นไป บาปไม่เกิดอีก เรียกว่า สัพพะปาปัสสะ อะกะระณัง ปุญญปาปปริกขีโณ จะมีชีวิต มีกรรมกิริยาอยู่อย่างไร ก็มีแต่กุศลเกิดอย่างเดียว ไม่มีบาป อกุศลไม่มีด้วย พอได้ชำระจิตให้สะอาด ผ่องแผ้วหมดแล้ว สจิตตปริโยทปนัง

600221_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ไตรสิกขาให้ลึกถึงสังกัปปะ 7