190601 คำพูด-พ่อท่าน-แดนอโศก.txt

อกไปอีกว่าจะพอแล้วมีแล้วบริบูรณ์แล้วอย่างไรถ้าเราไม่มีคำอธิบายและมีส่วนขยายออกไปให้เข้าใจแล้วล่ะก็มันก็เป็นพอแล้วบริบูรณ์แล้วหยุดแล้วอย่าขี้โกงขี้โกงก็ได้เช่นอาจจะยกตัวอย่างง่ายๆก็พูดกับคนเขาบอกว่าพอแล้วเขาบอกเขาพอแล้วก็กิน 3 มื้อก็พอแล้วบางคนก็บอกว่าก็จริง 40 พอแล้ว 100 ล้านแล้วก็พอแล้วถ้ามี 100 ล้านใครจะมาเอาของฉันไปนะใครจะมาเอาให้บกพร่องมันก็พอฉันโหลดมีร้อยล้านแล้วก็ทำงานขึ้นไปอีกหรือว่าร้อยล้านมันงอกขึ้นไปอีกเขาก็ถือว่าสุดๆของเขาเวลามันงอกขึ้นไปเป็น 150 ล้านฉันก็พอแล้วก็พอแล้ว 150 ล้านมันก็จะโง่เข้าไปอีกก็ตามธรรมดานี่มันงอกสำหรับผู้ที่เชื้อที่มันจะเพิ่มเพิ่มอยู่เรื่อยๆมันจะงอกก็เป็น 150 ล้านเป็น 200 ล้านต่อไปมันก็งอกเรื่อย ก็พอแล้วเขาไม่ให้ใครเขาไม่เอื้อเฟื้ออย่างนี้ไม่ใช่จุดที่เรียกว่าจะเป็นจุดเจริญของทางธรรมจุดเจริญของทางธรรมนั้นมีส่วนขยายคำว่าพอนี้อีกนำหน้าไว้ก่อนเลยว่าไม่ใช่พอแล้วก็งอกไอ้ส่วนที่มันไม่ควรงอกหรือส่วนที่ไม่ควรจะหอบหามหรือว่ามากเกินไปเพราะฉะนั้นคำว่าไม่มากเกินไปในส่วนที่ไม่ควรจะมีมากไม่ควรที่จะทำให้มากนั้นน่ะเราจะต้องเข้าใจตัวเราจริงๆว่าปัจจัยสำคัญชีวิตร่างกายจิตใจของเรานั้น เจ็บคออยู่ในเขตไหนพอแล้วจะต้องสังวรอยู่ได้ด้วยว่าอย่าให้งอกอย่าให้มากนอกจากไม่ให้งอกไม่ให้มากแล้วให้น้อยค่ะให้น้อยเข้าไปได้ไหมแล้วสุดขีดพอแล้วเราเข้าใจแล้วว่าความพอของเราน้อยที่สุดประมาณนี้ขนาดนี้ตัดสินแล้วเด็ดขาดพอจบแล้วเป็นไปได้มีอย่างนั้นได้จงอยู่อย่างนั้นได้เช่นความพร้อมเศรษฐีก็อย่างที่ยกตัวอย่างเมื่อกี้มันไม่ใช่พอแล้วมันไม่ใช่พอที่งามพร้อมไม่เพียงพอจึงบริบูรณ์ไม่พอดีพอที่บริบูรณ์ก็จะต้องทดสอบต้องทดลองลงไปว่า เกี่ยวข้องแล้วมีปัจจัยต่างๆเนี่ยน้อยลงไปอีกได้ไหมน้อยลงไปอีกได้ไหมก็ทดสอบหลักเกณฑ์ของพระพุทธเจ้าจึงหลักประพฤติหรือเป็นธรรมะหรือเป็นมรรควิถีก็คือเปาวลีพระบูชาไม้คำว่าปรารถนาให้น้อยลงมักน้อยลงสิ่งที่จะเอามาประกอบกับตนนั่นแหละสิ่งที่ ประกอบเป็นตนเพื่อประกอบประกอบกับต้นที่ทรงอยู่เนี่ยเป็นต้นที่ตรงอยู่รูปกายและจิตวาดรูปกายนี่ของเราส่งไว้ด้วยปัจจัยอาหารเครื่องนุ่งห่มที่อยู่ยารักษาโรคข้อที่เราส่งอยู่ได้ในเมื่อจำเป็นอยู่นั้นๆวันนึงอาหารมื้อหนึ่งพอดีแล้วประมาณแล้วประมาณแล้วพอดีแล้วตามสมควรตามคนดีถ้าแมวบางวันจะลดซะบ้างไม่มีซะเลยก็ยังได้หรือแม้มันไม่ วันนึงมันก็มีกินไม่ได้สำหรับมึงเพราะมันไม่เที่ยงเราก็ยังจะเป็นไปได้ร่างกายนี้ก็ยังจะเป็นไปได้สองมือวันนึง 2 วันไม่มี 3 วันไม่มีก็ยังจะเป็นไปได้ถ้าเผื่อว่าร่างกายจะขาดปัจจัยอย่างนี้เราจะทุกข์ไหมเราจะเดือดร้อนไหมเราจะแย่ไหมจะถึงขั้นเจ็บป่วยแก่ทรุดโทรมลงไปมากเกินไปไหมขอทดสอบให้รู้ว่าปัจจัยสำคัญแท้ๆพอดีประมาณตัดสินแล้วขนาดเสื้อผ้านุ่งห่มละประมาณตัดสินแล้วอย่างเราทำเราพวกเราเนี่ยจะประมาณตัดสินขนาดนี้ขนาดนี้แล้ว เอาล่ะผู้หญิง 2 ชุดผู้ชายชุดนึงชุดละ 2 ชุด 2 ชุดตัวเองในๆนั่นแหละผู้ชายก็ 2 ชุดเลยในผู้หญิงก็ 2 ชุดผลัดเปลี่ยนเป็นธรรมดาอาหารวันละมื้อถ้ามันจะมีน้อยกว่านี้เราจะมี 2 ชุดนี้ 3 ชิ้น 4 ชิ้นน้อยกว่านี้บ้างแล้วก็ยังพออยู่ได้แล้วผู้หญิงก็ตามจะจำเป็นมันขาดมันเลยมันไม่มีใครเอามาให้จะมีสักชุดนึงก็เป็นไปได้เดี๋ยวเราจะต้องรู้ไปในทางน้อยนี่เราก็ไม่ทุกข์แม้มันลดน้อยกว่านี้เราก็ไม่เดือดร้อนใจไม่ดีขึ้นทรมานแม้มันจะน้อยลงเพราะฉะนั้นไม่ต้องกล่าวถึงจุดที่ว่ามันจะมากถ้ายิ่งมากขึ้น มันก็จะทุกข์ตรงที่เรียกว่าเราแบกหามแต่เราก็ไม่ประหลาดอะไรมากมากขึ้นมามันจะมีอดีตลาโพธิ์มีได้มามากกว่านั้นแล้วก็ไม่ทุกข์ร้อนอะไรเพราะว่าเป็นเครื่องที่จะมาประกอบชีวิตให้ตรงอยู่ได้เราก็ยิ่งจะมีบริบูรณ์หรือเปลือกถ้าเรามีความรู้เราได้ทำให้เราเข้าใจมีปัญญาแจ้งได้อยู่แล้วเพราะความจำเป็นที่แท้จริงสุดพอเหมาะพอสมพอควรพอดีมีขนาดนี้แล้วเราก็ไม่มากไปมันก็ไม่เป็นไรมากไปก็ไม่เป็นไรชีวิตของเรานั่นน่ะไม่ได้ลืมยินดีหลงลอย มากนั้นแล้วไม่ได้ชื่นชมกับความมากหลงเหมือนอย่างลูกโลกโลกเขายิ่งมีมากก็ยิ่งชื่นใจยิ่งมากๆที่ปรารถนาได้มากยิ่งสะสมไว้ให้ได้มากๆๆเพราะฉะนั้นแม้แต่เขาไม่น่าชื่นใจกับความเลวที่เขามีมากขึ้นมากขึ้นเขาจะทำได้ทำได้ตรงที่เขาพยายามทำให้ตัวเองเลวมากขึ้นมากขึ้นเขาทำได้แต่คนที่ไม่เข้าใจคนที่โง่แม้แต่ความเลวมันมากขึ้นมากขึ้นเขายังทำได้เพราะฉะนั้นสิ่งที่เป็นธรรมดาใครไม่ค่อยจะติเตียนกันนักไม่ถือว่าเป็นสิ่งเลว มีเงินมากขึ้นมีเสื้อผ้ามากขึ้นมีข้าวมีของมากขึ้นมีบ้านมีเรือนมากขึ้นมีที่ดินมากขึ้นมีอะไรต่ออะไรมากถึงมีวัตถุสมบัติมากขึ้นมีอารมณ์ชื่นชมสนุกสนานเอร็ดอร่อยมากๆๆเบอร์เท่าไหร่เท่าไรเขาก็ยิ่งไม่ติดเกมติดจริงกันใหญ่เขายิ่งไม่ติดเกมติดดินเป็นอย่างไรเพราะเขาไม่รู้ความมากก็ยังเป็นภัยความมากก็ยังเป็นใครน้อยจนขาดเหลือน้อยจนเป็นไปไม่ได้น้อยจนไม่พอที่จะพยุงกันไว้แล้วมันก็เป็นข้อความไม่ดีเหมือนกันแต่ถ้ามันพอพยุงกันไว้ได้แล้ว ขอดำเนินไปได้แล้วไม่พอดีเพราะการกินมื้อนึงพยุงกันไปได้ดำเนินไปได้ดีแล้วเสื้อผ้าหน้าแพรมีประมาณชุดนึง 2 ชุดดำเนินไปได้แล้วพยุงชีวิตไปพอได้ที่อยู่อาศัยไม่มีถ้าไม่มีพอพักแต่เพียงใต้โคนไม้ให้เป็นนิสัยหรือมีที่อยู่ก็พอประมาณพออาศัยเล็กน้อยพอพยุงไปได้แล้วพอดำเนินไปได้แล้วจิตใจของเราสบายขณะนี้ก็พอดำเนินไปได้พอพยุงไปได้ แม้ชีวิตจะได้ขนาดนี้ก็แสนที่จะเข้าใจว่ามันเป็นไปได้ดีแล้วประมาณขนาดนี้งามแล้วผู้ที่มีจิตใจเป็นธรรมแท้ๆเป็นผู้ดีเข้าใจในความไม่หาบไม่หาไม่หอบไม่หวงมีความเต็มในความเต็มเป็นปาริกาเจจิเป็นผู้ที่ทำให้แก่รอบเป็นผู้ที่ทำให้สุดรอบเป็นผู้ที่รู้ความสุขความเจริญและก็ทำให้เต็มได้แล้วทำให้เต็มที่จิตใจเราเต็มแล้วก็เป็นอยู่อย่างเต็มแค่นี้ก็เต็มแล้วก็กินข้าวมื้อนึงเนี่ยเราทำให้แก่ตนเรียกว่ามันเต็มแล้วสุดยอดแต่ ลดกว่านี้ไม่มีอีกนอกจากตายแก่เต็มที่แล้วจุกนมแล้วกินมื้อนึงก็สุขก็งอนเต็มที่แล้วเสื้อผ้าตัวนี้ก็สุกพร้อมแล้วมากกว่านี้ไม่ไหวแล้วมากกว่านี้เน่ามากกว่านี้ตายเกินแก่เกินสุขจนเต็มมากกว่านี้โล้นเรารู้จุดรอบทำให้แก่รอบแล้วก็พอรู้จักจุดเต็มรอบแก่รอบทุกรอบรู้จักปลาหรือเปล่าที่เราทำได้แล้วทำให้ได้แล้วหรือเปล่า บริบูรณ์เต้นปราณบุรีบริบูรณ์ภาษาบาลีกับปาริกบูรณะพาณิชย์ภูริปุรีมันเยอะแยะที่เราทำจิตของเรานี่ปาริตาจิตติหมายความว่าทำจิตของเราให้มันรู้จักรอบรู้จักเต็มรู้จักพอรู้จักหยุดรู้สึกสุขใจรู้จักสุขรู้จักแก่รู้จักซึ่งพอสักที เมื่อเราทำได้แล้วเราก็ตัดแม้ที่สุดจิตของเราเองจิตของเราบอกว่าเราวางเราว่างแล้วพอดีแล้วขนาดนี้อีกขนาดนี้เราเข้าใจแน่นอนเลยว่ามันไม่มีแรงไม่มีแรงที่จะไปดีดดิ้นต่อไม่มีแรงที่จะไปทำให้เราเลวลงตัดสินให้เด็ดขาดรู้จักความแก่รอบรู้จักความสุขรอบของจิตของเราที่เราบอกว่านี่เป็นนิพพานต้องทำให้แจ้งกลายเป็นมิตรภาพพิจารณาไม่มีวาบหวิวหวั่นไหว การสะดุ้งสะเทือนเป็นไปได้ว่างว่างปล่อยเฉยสบายโปร่งเบาอ่านจิตตัวเองให้ชัดแล้วก็รู้ในสภาวะผัสสะทุกผัสสะของเราก็สบายทุกอย่างนั้นเป็นจิตที่ไม่หวั่นไม่ไหวไม่ดีไม่ดิ้นไม่ชอบไม่ทำอะไรเกินขอบเขตอะไรแล้วสบายอยู่แล้วให้รู้จิตตัวนี้ให้ได้เมื่อรู้สึกตัวนี้ได้แล้วคุณก็จำทำจิตตัวนี้ได้เสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอเสมอถ้าเราจะเรียกว่าเป็นอรหันต์เรามีจิตสภาพนี้อยู่ถึง 80% ขึ้นไปแล้ววันหนึ่งคืนหนึ่งหรือวันเดือนหนึ่งถ้าวันนึงเรายังมีแต่เที่ยว วันหนึ่ง 24 ชั่วโมงยังมีใจที่เรียกว่ายังมีหวั่นไหวอยู่นิดๆก็ไม่น่าจะเรียกว่าเราเป็นพระอรหันต์เพราะแม้แต่วันหนึ่งเราก็ยังทำไม่ได้ตลอดวันวันควรจะคิดว่าสักเดือนหนึ่งเราก็ไม่มีใจบกพร่องอะไรไม่มีความเศร้าหมองไม่มีความทุกข์ก็ได้ใจสบายไม่มีอึดอัดขัดเคืองอะไรอยู่ภายในเดือนหนึ่งแล้วก็สบายอยู่ทั้งเดือนได้หรือจะมีสักหนึ่งในยุค 2 ใน 30 วันก็มีอาการบ้างก็เรียกว่าเราก็แน่ใจว่าเราจะสุขไม่ได้มากมายในช่วงระยะ 6 เดือน 12 เดือนปีนึง เราไม่มีหมองหรือว่ามีหมออยู่สักเฉลี่ยแล้ว 2 วัน 5 วันโอ๊ยมันก็ยิ่งเป็นอรหันต์อรหันต์ยิ่งยิ่งปีทั้งปีก็ไม่เคยหมองใจอะไรเลยคุณก็เป็นพระอรหันต์ไม่มีใจทุกวันไว้ไม่มีชอบไม่มีตังค์ไม่มีโลภะโทสะอะไรที่จะไปดีดดิ้นเกินกว่าความพอตามหลักตามเกณฑ์ตามศีลตามวินัยที่เราเองเรารับรอบมันลงไปพระพุทธเจ้าว่าก็ตามหรือว่าเราเองมาตั้งกันก็ตามเรามาสร้างเรามาทำกันอีกเราทำได้อยู่ไม่ได้มองอะไรไม่ได้ลำบากลำบนกันได้โดยไม่ยากเป็นไปได้โดยไม่ลำบากใจ แล้วแต่น้อยมีจุดน้อยปรารถนาหรือว่าพอใจจะส่วนน้อยมักน้อยปรารถนาในส่วนน้อยเป็นไปด้วยน้อยๆอย่างนี้แหละได้เปลี่ยนแล้วว่าประหยัดสุดแล้วสำหรับเราพอและรู้จักพอแล้วแค่นี้ก็มากมายแล้วแค่นี้ก็มากเต็มแล้วแค่นี้ก็แก่สุดแล้วแค่นี้ก็สุกงอมแล้วแค่นี้ก็ครบบริบูรณ์เรียกว่าก็ทำไม่ได้ถ้าทำแล้วทำเสร็จเรียบร้อยแล้วเราก็เข้าใจไอ้นี่ได้หรอกที่เต็มของเราทำให้ จิตใจฟ้าที่ปรากฎทำให้แก่ให้สุขรอบเต็มใจให้รู้จักตัวจบก็จบได้อะไรก็ตามแต่ที่เรายังมีชีวิตอยู่ทรงชีวิตอยู่กับเขาจึงจะเรียกว่าเป็นผู้มีความดีหรือเปล่าหรือปุรณะปะริปะริเป็นผู้ที่รู้รอบรู้ความบริบูรณ์ด้วยความเต็มเพราะคนที่ไม่รู้จักแต่คนไม่รู้จักพอคนไม่รู้จักรอบของความจบสุดอย่างเงี้ยไม่มีอรหันต์ไม่มีอรหันต์อรหันต์จะมีที่เราเองใจของเรานี่พอพอแค่นี้ก็พอพอจริงๆลูกขอบเขตขอบเขตและเป็นไปได้ เสมอเสมอเนืองๆเป็นไปได้เสมอเสมอเนืองๆอย่างที่เราเป็นเราหมายอย่าให้มากกว่านี้แม่น้อยกว่านี้ได้เราก็ไม่ทุกข์ด้วยซ้ำไปเพราะฉะนั้นเมื่อเราเป็นมนุษย์เราเป็นคนเรามีจิตใจทำจิตใจรู้ความเต็มความพอรู้สิ่งที่เป็นไปโดยเมาโดยง่ายอย่างนี้ได้แล้วก็อยู่บนโลกเขาเป็นตัวอย่างกับโลกเขาดีเป็นส่วนถ่วงในความเจริญที่แท้จริงเพราะว่าในโลกนี้เป็นความเจริญของเขาน่ะมันเจริญมากๆมากไปแสดงก็ไม่รู้จักขีดจบพวกนี้แต่ละคนจึงหอบหวงห้ามถามและ เผื่อไว้แล้วทำให้ส่วนอื่นขาดเพราะฉะนั้นเราต้องกลายเป็นผู้ที่ไม่ไปฉกฉวยไม่ไปเป็นตัวต้านทานไม่เป็นตัวที่ถูกชิงเข้ามาแล้วก็เป็นผู้ที่ทำให้คนอื่นเขาขาดตอนแม้เราจะมีความสามารถเอามาได้แม้เราจะเป็นคนมีความสามารถเอามาได้ทุกวันนี้เนี่ยแม้เราไม่ต้องไปทำงานลงทุนปลูกฝังทำอะไรเลยจริงๆคนอื่นก็ยังยินดีศรัทธาที่จะให้ให้แก่เราไม่น้อยถ้าเราจะเป็นคนแอบแฝงถ้าเราจะเป็นคนจัดเก็บสะสมหวงซ่อนแล้วก็ใช้เลขที่เอามาเอามาอีกทำได้ แม้จะทำอย่างนี้เราก็ทำได้ผมแน่ใจว่าผมทำได้หรือแม้ผมจะไม่ทำน่าเกลียดน่าชังอย่างนี้ผมจะเอาความสามารถของผมไปหาไปลงทุนโรงแรมสร้างอย่างสุจริตเลยอย่างลูกโลกหากินแข่งกับเขาทำก่อสร้างแข่งกับเขาทุกวันนี้ผมก็ไม่สิ้นไร้ไม้ต่อผมก็ไม่ได้ย่อยันต์เลยทุกวันนี้ผมก็ไม่ยอมคนเชื่อแน่ในสมรรถภาพช่วยแน่ในฝีมือของผมที่จะไปทำมาหากินกับเขาได้จริงๆแล้วก็จะเก็บสะสมไว้โดยที่เราไม่มีใครมาปลูกได้ผมก็ทำได้ทำได้จริงๆแต่ถึงอย่างนั้นเราก็ไม่ไปทำเพราะเรามี ตาวันนี้ 24 ชั่วโมงนี้เราจะเอาวันหนึ่ง 24 ชั่วโมงมาทำงานพรุ่งนี้เป็นตัวอย่างทางนี้แล้วเป็นจริงด้วยว่าเราทำได้จริงๆเราได้พิสูจน์มาแล้วเพราะฉะนั้นอันนี้ชาวประชาชนจะมาทวงจริงเราไม่ได้หรอกเราทำได้เราไม่โยโย่ๆๆถ้าแม้ว่ามันจะเกิดเหตุปัจจัยว่าเนี่ยศาสนาไม่มีแล้วเกิดมีลัทธิเปลี่ยนแปลงไม่ให้เป็นมีศาสนาทุกคนต้องทำงานหากินไม่ทำงานไม่ได้กินแล้วก็จะทำได้โดยที่เราจะไม่ทุกข์เลยเพราะฉะนั้นถ้าเขามาขู่เราว่าเขาไม่ได้มาศาสนาจะหมดแล้วพวกคุณจะต้องไปไถนาจะไม่ต้องไปทำงานกินนะก็ทำถ้ามันจะเกิดเหตุการณ์ถ้ามันจะมีสภาวะเป็นอย่างนั้นอันไม่เที่ยงมันเป็นอย่างนั้นก็เป็นและใจเราก็จะไม่ทุกข์จริงๆด้วยผมจะ ไม่เห็นเป็นไรผมทำได้จริงๆแล้วเราจะไม่ทุกข์จริงๆเพราะเรารู้ความจริงแท้อยู่ในโลกคนเราเกิดมาก็ทำงานสัตว์หยุดที่จิตหรือพอที่จิตจบที่จิตรู้ความบริบูรณ์ของลูกขันน้ำขันจิตของเราไม่ปรารถนาอะไรอีกมันจบตรงจิตไม่ปรารถนาแต่มีความรู้ซ้อนลงไปอีกว่าแม้ไม่ปรารถนาให้แก่ตนให้แก่เราที่จะหอบหวง เราไม่เอาศาสนาอย่างนั้นแต่เราก็ไม่ใช่ว่าเราไม่ปรารถนาจะทำอะไรเลยแค่นั้นเลวแล้วพี่กลับแล้วไม่ใช่ว่าเราไม่ปรารถนาจะเอาอะไรจะมีอะไรแล้วก็กลายเป็นคนไม่ทำอะไรเลยไม่ใช่อย่างนั้นมันไร้ค่าดังนั้นมันไม่ใช่คนมันไม่ใช่สิ่งที่มีประโยชน์อะไรเลยคนไม่มีสมรรถภาพมีอะไรต่ออะไรคิดอ่านได้มือไม้การกระทำก่อสร้างทำอะไรได้มากมายกว่าครึ่งคนทำได้มากกว่าครึ่งคนกว่าหุ่นยนต์กว่าอะไรมากมายแล้วให้มันมาเป็นท่อนๆเฉยๆนี่มันมันไม่รู้ความจริงตามความเป็นจริง มันไม่รู้ความจริงตามความเป็นจริงมันไร้ค่ามากมันโง่อยู่เพราะฉะนั้นเราจะไม่โง่อย่างนี้เราจะทำทำไอ้สิ่งที่มนุษย์ควรจะทำดีที่สุดมีมือก็เอามึงให้มือมันทำงานมีตาให้ตามันทำงานมีหูมีหูมันทำงานมีจมูกให้จมูกมันทำงานมีปากมีลิ้นมันทำงานมีกายให้กายมันทำงานมีกำลังแบกหามยกขนอะไรให้มันทำงานภาพที่เราได้ตัดสินไม่เปลี่ยนนะว่านี่เป็นงานที่เราควรจะทำชั้นอย่างนี้แบบนี้แล้วเราก็ทำอยู่จริงแล้วเราก็กระทำอยู่จริงไม่ได้เอาเปรียบชาวโลก นอกจากไม่เอาเปรียบเวลาโลกแล้วจะทำให้แก่เขาด้วยมากๆสำหรับเราเองเราไม่ทำก็ได้แล้วสำหรับเราเองเราไม่ทำก็ได้แต่ที่เราทำนี่เพราะว่าเราเหมือนเครื่องกลที่มันจะทำงานได้อยู่ยิ่งกว่าครึ่งคนยิ่งกว่าหุ่นยนต์ยิ่งกว่าเครื่องคอมพิวเตอร์ยิ่งกว่าเครื่องที่มันเก่งที่สุดเครื่องกลที่เก่งที่สุดในโลกเรานั้นเป็นเครื่องกลใหญ่ที่สุดแนบเนียนที่สุดละเอียดที่สุดเก่งที่สุดคนเนี่ยแล้วมันก็จะทำงานละเอียดงานนั้นมันจะทำทำเพื่อเกิดอยู่ในโลกไม่ใช่ว่าคนทำงานแล้วเนี่ยจะผอมแห้งแรงน้อยหรือว่าจะตายไม่ใช่หรอกยิ่งทำยิ่งแข็งแรงคนเรายิ่งทำยิ่งแข็งแรงยิ่งทำยิ่งเชี่ยวชาญยิ่ง มันยิ่งเก่งขึ้นมายิ่งดีขึ้นไม่ใช่มันเลวลงเพราะในขอบเขตและกติกาที่เราจะกระทำเป็นงานการเขาทำให้ของเราเราก็ทำไม่บริบูรณ์ไปงานนี้เป็นส่วนบางส่วนเนี่ยอนุโลมทำแล้วก็ทำบางส่วนนี้จำเป็นต้องทำก็ทำบางส่วนที่เป็นงานเราโดยตรงเลยเราทำอันไหนเกินรอบวันไหนไม่เกี่ยวเราก็ไม่เกี่ยวต้องมีปัญญาเข้าใจให้ชัดเจนแล้วก็ทำไม่ได้แล้วเราก็ทำงานไม่ได้หมายความว่าเราจะศูนย์แล้วก็คือไม่ทำอะไรเลยไม่ใช่เพราะฉะนั้นเราก็จะต้องไปพูดถึงงานมีการงานอยู่และจิตของเราเท่านั้นพอ ไม่มีที่ศูนย์พิจิตรศูนย์แม้กระทั่งเราอยากจะได้สมบัติมาไม่ต้องอยากได้แต่มันจะมีเองพิสูจน์ธรรมะอันนี้ได้มันจะมีข้าวกินเองไม่มีข้าวกินเองก็ครบปัจจัยมันจะมีผ้านุ่งห่มมาเองโดยไม่ต้องไปแสวงหาเลิกเรื่องแสวงหาเล่าเรื่องแสวงหาไม่ต้องไปที่ดินเราๆๆอะไรอีกมันจะมีได้มันจะมาได้มันจะเป็นได้อยู่ในสภาพพฤติกรรมอันที่พอดีอันนี้แล้วตามระเบียบ แบบแผนตามจารีตประเพณีเท่าที่เราได้เห็นว่าดีที่สุดพระพุทธเจ้าวางประเพณีประเพณีไหว้จารีตไว้แล้วเข้าใจให้ถ้วนทั่วเราเข้าใจให้งามให้พร้อมว่าเออทำไมต้องทำขนาดนี้ทำไมต้องทำแค่นี้ขอยกตัวอย่างเช่นทำไมเราต้องเดินไปออกไปบิณฑบาตมันเหมือนเราไปแสวงหามองในมุมนึงนะเหมือนเราไปแสวงหาอยู่เหมือนไปขอเขาอยู่ทำไมต้องมาอยู่เฉยๆไม่ต้องไปอยู่ที่วัดนี่แหละเขาจะเอามาให้กินก็เอามาให้กินไม่เอามาให้กินแล้วก็อยู่เฉยๆคุณเชื่อไหมว่าผมอยู่ที่วัดนี่พวกเรานี่อยู่ที่วัดไม่ต้องไปออกบิณฑบาตรเดิมว่าจะมีกิน ก็ไม่ใช่จะวัดเราไม่ใช่ธรรมสถานของเราวัดบางวัดก็ไม่ออกบิณฑบาตเลยเขาก็จะมีกินเขาไม่ต้องมีคุณธรรมเท่าไรไม่ต้องมีกินเพราะคนนี่รู้ว่าความดีคืออะไรแม้แต่แค่สมมุติว่าคำว่าพระนี่เขาว่าเป็นคนดีต้องเลี้ยงไว้คนเขาก็เอามาให้แล้ววัดหลายวัดเยอะแยะไม่ต้องบิณฑบาตไม่ออกบิณฑบาตหรอกมีพระอยู่ไม่เอาที่สบายเลยจริงๆคนเขาก็เอามาให้ทุกคนก็รู้อยู่แล้วได้แค่สมมุติคำว่าพระแค่นั้นน่ะมันเป็นคนดีเป็นความดีไม่ต้องมีคุณธรรมดีอะไรในตัวหรอกทุกคนก็รู้อยู่แล้วได้แค่สมมุติคำว่าพระแค่นั้นน่ะมันเป็นคนดี เป็นความดีไม่ต้องมีคุณธรรมดีอะไรในตัวหรอกแม้แต่ว่าพระธรรมดาๆคนเขาก็รู้แล้วเขาก็เอาไม่กินแล้วพอกินพออยู่พอได้พอไปไม่ต้องมีเลขคนอะไรมากมายก็ได้พิสูจน์อยู่ทุกวันนี้ก็ยังมีอยู่เพราะฉะนั้นถ้าเราจะหยุดนิ่งเลยจนกระทั่งเราไม่ต้องไปบิณฑบาตรเราจะอยู่นี่งอมืองอเท้าอยู่ในวัดในเขาเอาข้าวมาให้กินเขาก็ไม่ให้กินอยู่ได้แต่ทำไมเราถึงต้องไปบิณฑบาตรเพราะฉะนั้นเราไปบิณฑบาตจึงไม่ใช่ไปขอแน่นอนเราไม่ได้ติดคอเราไม่ได้ไปแสวงหาแต่เราไปทำงานไปแจกจ่ายไปให้ไปให้นะอย่างน้อยที่สุดต้อง เขารู้ว่าในโลกนี้ยังมีคนอีกอยู่ 1 คนเป็นพระคนที่มักน้อยคนที่มีปฏิปทาอย่างนี้คนที่มีมีความไม่โลภมากจึงก็น้อยใช้ก็น้อยไม่เปลืองของโลกอยู่อย่างสงบระงับไม่ดีสิ้นไม่ไปแย่งโลกไม่ไปเที่ยวในทารุณโลกให้เขาเห็นหน้าอยู่เสมอๆอย่างน้อยบางคนแบบนี้ในโลกมีอยู่นะไม่ใช่ว่าคนทุกคนในโลกนี้จะเป็นอย่างคุณไปซะหมดมีแต่แย่งกันมีแต่สะสมกันมีแต่กดขี่ขูดรีดกันเอาเปรียบเรารักกันไม่ใช่นะคนอย่างนี้ก็มีเหมือนกันนะและเป็นคนด้วยนะให้ครูให้เขาเห็นอยู่และในสำนึกข้างในสำนึกเขาก็จะรู้และโดย มีบริการที่โดนอะไรก็ตามแต่มันมีมานานเต็มทีแล้วมันรู้ว่าคนอย่างนี้ควรเลี้ยงไว้เพราะเขาไม่โลภมากนี่แหละยิ่งต้องเลี้ยงคนไม่โลภมากไว้เป็นตัวอย่างในโลกเพราะฉะนั้นโลกนี้จะไร้ซึ่งสิ่งที่หมดความโลภหรือไม่มีความโลภจะร้ายเมื่อไรคนไม่มีความโลภไร้คนหมดความโลภแล้วโลกก็หายมีแต่คนขี้โรคมีแต่คนแย่งชิงกันก็ตายสุดท้ายเลยโลกแย่เลยเพราะโลกจะต้องมีตัวอย่างคนที่ไม่โลกคนที่ไม่ปรารถนาไม่แย่งชิงไม่กดขี่ไม่เดือดร้อนอะไรกับเขาให้ได้แต่ไม่ได้หมายความว่าเราไม่ปรารถนาแล้วเราจะไม่ทำงานเราทำงานให้เขาเห็นได้ว่าเราทำงาน งานนี้ก็เป็นงานงานเผยแพร่ศาสนาเขามีความรู้ในเรื่องนี้ก็เป็นงานงานเต็มมือเลยเชียวแหละเต็มมือจริงๆถ้าใครขยันทำได้ทำตลอดเวลาไม่ใช่ของง่ายๆยากเห็ดเหนื่อยต่อสู้ต่อสู้ทำยังไงจะเอาให้จะให้เขาทำใจให้เขาเข้าใจจะให้เขาประพฤติปฏิบัติจะให้เขาละความโลภของคนที่ลงเสียบ้างเสียบ้างไม่ใช่เรื่องง่ายๆพวกเราทำอยู่แล้วเพราะฉะนั้นจึงเป็นงานที่หนักจริงๆหนักในการที่จะต้องฉลาดให้เขาลดลงเพราะโทรศัพท์คนไม่ลดโลภะโทสะง่ายๆไม่ลดโมหะไม่เกิดปัญญานี่ เพราะฉะนั้นจะเป็นงานย่าเป็นครูสอนเขาเราจะต้องทำให้ได้มั่นคงแน่นอนและเราก็จะต้องรู้จักวิธีพูดวิธีการทำอะไรต่างๆนานาต้องชาญฉลาดเป็นงานชั้นสูงเยี่ยมที่สุดผมถึงยืนยันตลอดเวลาว่ามันผมไม่เห็นงานอะไรมันสูงกว่านี้ผมไม่เห็นว่าชีวิตควรจะไปทำอะไรที่ดีกว่านี้ผมไม่เห็นย่าผมพยายามภาคเรียนอยู่ทุกวันนี้พิจารณาทั้งตรวจสอบทั้งอ่านทั้งเขียนทั้งดูทั้งไตร่ตรองทั้งปรึกษาหารือถ้าหามุมหาแม่อยู่ตลอดเวลาจ้าแต่ผมก็ปล่อยใจอยู่ผมก็พอใจอยู่ที่ผมจะฝึกฝนเรียนรู้เข้าทำความเข้าใจว่าเออเราจะ เราอยู่ก็อยู่ไปงั้นก็ไม่มีอื่นนอกจากจะเป็นครูเขาทำงานให้แก่คนเขาให้เขารู้จุดนี้เป็นจุดที่สูงเพราะคนมันมีจำนวนน้อยเหลือเกินที่จะมาทำงานนี้มาเสียสละไม่โลภเนี่ยมันมีน้อยไม่เอาไม่ไปแย่งชิงลาภยศของเขาเนี่ยย่าเหลือเกินคนมันยากมันเป็นหลงโลกพิเศษสุขอย่างลูกโลกสรุปว่าได้ลิ้มลูกสมใจได้ยินเสียงสมใจรถสมใจและกลิ่นสมใจได้สัมผัสเสียดสีสมใจอย่างลูกๆคนที่จะไม่มาศพหลงศพแบบนี้หายากคนไม่หลงสุขเพราะว่าได้ลาภมาแล้วเป็นสุขได้ยศมาเป็นสุขหรือได้สรรเสริญเป็นสุขหายากหายาก แล้วเขาก็ต่างผมเนี่ยเป็นเครื่องรองรับโลกแล้วก็แย่งกันแย่งลาบยศสรรเสริญแย่งสุขด้วยกามสูบอยู่อย่างนั้นแหละแต่โลกียะรถหรือแบบตามรถในรูปเป็นยังไงหรือไม่ไอ้พวกนี้ก็สุขที่พบฝันเฟื่องเอาอารมณ์เป็นเพราะว่าตัณหาเป็นรถในเรื่องของอารมณ์ผิดตามรูปสร้างเรื่องสร้างวิมานสร้างสวรรค์สร้างอะไรเป็นไรกับพฤติกรรมหรือไม่ที่สุดไม่สร้างภพต่างชาติมีบ้างอากาสานัญจายตนะมั่งความเฉยวันหนึ่งวันหนึ่งก็อาจจะนั่งว่างๆ เธอไม่ทำอะไรอยู่เฉยๆเป็นพบอีกภพหนึ่งเหมือนกันทำตัวให้เป็นแท่งดินแท่งหินทำตัวให้ไม่มีค่าอะไรเปล่าๆเป็นของเปล่าทำตัวคนที่มีสมรรถภาพและมีอุปกรณ์มีอะไรมากมายแต่ทำให้มันไร้ค่าลงหมดสมองก็ไม่ใช้มือไม้ก็ไม่ใช่หูตาจมูกลิ้นกายก็ไม่ใช้ถ้ามันมันไร้ค่าลงหมดเลยเชิญนั่งเป็นเบื่อเจ็บจะไปเกาะอยู่ที่เกาะอยู่ที่อาการศาลอาจจะไปเกาะอยู่ที่ไหนพบแห่งความคิดนั่งคิดเพ้อไปอย่างนั้นดีเว้ยอย่างนี้ดีโว้ยดีเฉยๆ คิดหาเหตุหาผลเพื่อจะมากระทำให้แก่คนอื่นเขารู้ก็ยังเข้าท่าแล้วก็หาโอกาสไม่ใช่คิดเฉยๆว่าเออเราควรจะให้เบอร์อย่างนี้เป็นปัญญาอย่างนี้เป็นความรู้แต่แล้วก็ไม่เคยถ่ายทอดความรู้นั้นให้คนอื่นแล้วจะบ้าคิดเรียกว่าวิญญาณัญจายตนะเป็นผู้เห็นประโยชน์ในในความรู้หรือในภาครู้แล้วก็ไปนั่งสร้างในท่าดูเฉยๆสร้างไว้แล้วก็บอกใครไม่ไปแจกจ่ายใครไม่อะไรใครคิดไปทำไมบ้าคิดเหรอที่ไปทำใหม่ที่ไม่มีประโยชน์อะไรเลยจะแพ้ออกไปด้วยปากพูดหรือไปแสดงให้คนรู้หรือเขียนออกไปคนรู้ได้ก็ไม่แคร์เอาไว้ในนี้ให้คนมาอย่าง ใครมันจะทำได้อยากรู้ปัญญาอยู่ที่คนนี้ดูดเอาเองดูดเอาเองเลยมีปัญญาอยู่ที่พระพุทธเจ้าองค์นี้โอ้โหยอดเต็มหัวเลยพระพุทธเจ้าอยู่เฉยๆเอ็งอยากได้เองก็มานั่งเพลงเอาเองดึงเอาเองเพลงเอามโนเพลงอังกฤษของเขาอีกฉันมีนะฉันมีอยู่ในหัวฉันมีความคิดอันยอดความรู้เป็นยอดแล้วก็นั่งเฉยไปพระพุทธรูปเลยอยากได้มากราบไหว้เอาแล้วก็มาขออ้อนวอนขอเอาปัญญาขอเอาความรู้นั้นมาใส่ตัวเราบ้างมันถ่ายเทอย่างนี้กันได้เลยศาสนาพุทธไม่สอนการถ่ายเองเพราะฉะนั้นผู้สอนถ่ายเทด้วยกายกรรมวจีกรรมให้มีพฤติกรรมให้มีคาถามี พูดคาถาหมายคำว่าคำพูดให้มีถ้อยคำศรัทธาให้มีถ้อยคำไม่มีคำพูดเป็นวัตถุหมายความว่ามันชัดเจนวัตถุนี้หมายความว่าเป็นตัวตนที่ชัดเจนว่าวัตถุให้เป็นคาถาให้เป็นอาวุธที่ควรจะเอารับไปแล้วก็เอาไปใช้ได้แต่รู้เรื่องเอาไปกระทำตามได้และเขาก็จะต้องไปฝึกเอาไปกระทำตามเอาอีกกว่าเขาจะเป็นได้อย่างนั้นไม่ใช่ว่ามันง่ายๆเพราะงั้นก็เผื่อว่าผู้ใดจะคิดจะคิดแล้วจะไปลงเศษอยู่ตรงหยุดเดินขอบเขตจนมีพรรคไม่มีการกระทำงานอะไรก็ไร้ค่าไม่ได้เรื่องบางคนเราจึงจะต้องรู้ งานไม่ได้ควรทำและรู้ตัวเองเลยรู้ว่าคนนี้มันยอดเยี่ยมคนมันเป็นเครื่องกลฉันที่สุดที่โลกสามารถสร้างมาได้แม้ทุกวันนี้ก็จะลอกเลียนคนนี่แหละเอาไปทำเป็นเครื่องยนต์เครื่องอะไรมันก็ล่อไปจากคนมันก็ยังไม่เก่งเท่าคนบางคนต้องใช้ความเก่งนี้เป็นประโยชน์ให้แก่โลกให้มากไหนๆเราเกิดมาแล้วก็เดินไปมันก็แก่มันก็ตายสุดท้ายก็จะตายเหมือนถ้าเราไม่ทำอะไรมันเป็นประโยชน์เลยมันก็เป็นเกิดมาเปล่าๆเสียช่วงชีวิตเสียพื้นที่เสียอาหารเสียการสังเคราะห์เสียงแท่งท่อนนี้ไปเปล่าๆโดยไม่มีค่าอะไรตัวเราไม่มีค่าไม่มีค่าสู้หมาตัวนึงก็ไม่ได้ที่มันยังเห่าให้คน มันยังช่วยเหลือโปรไฟล์อะไรคนเรามันสู้หมาตัวนึงก็ไม่ได้นี่มันไม่ไหวแล้วนะว่าเราต้องเป็นคนที่มีค่าสมแก่คนเป็นคนที่มีค่าสมแก่คนเราหยุดถึงบอกว่าการเรียนรู้พระพุทธเจ้าไม่ได้หยุดมือไม่ได้หยุดตาหูจมูกลิ้นกายหยุดโดยที่เรียกว่าหยุดไม่ไม่รู้ลูกหยุดไม่ได้ยินเสียงหยุดไม่ได้กลิ่นหยุดไม่ไ