190609 สร้างบุญกิริยาวัตถุแท้-พ่อท่าน-ศาลีอโศก.txt

รเป็นไปสิ่งที่เกิดอยู่มันถูกต้อง สอบสวนดูดังที่อาตมาได้พูดไปหรือไม่ปรึกษาคุณยายไปหรือไม่แต่ลักษณะการตรงนี้ภาษานั้นน่ะมันโด่งบอกออกมาคือมันเพี้ยนไปเพี้ยนไปแล้วเราก็ไปเข้าใจอย่างหนึ่งเช่นการทำวัตรเป็นต้นนักเรียนไปมันไม่ผิดซะทีเดียวหรอกแต่มันว่ามันไม่ตรงกันอยู่มันเป็นการกระทำที่ยังไม่ลงเนื้อลงตัวมันไม่หลงไม่ลงตัวยังไงก็ลองคิดดูว่าเราพยายามเต็มๆให้มันลงเนื้อลงตัวซื้อให้เป็นปัจจัยทำให้มันถูกต้องเพื่อสิ่งที่ถูกต้องแล้วมันเป็นของดี เขาจะมีประโยชน์หากเป็นคุณธรรมแท้ใช้ได้อย่างแน่นอนเราก็เดินเข้ามาหาสิ่งนั้นดูก่อนเข้ามาหาแก่นมหาแทะมาหาถึงแท้เมื่อเรารู้สิ่งแท้เป็นอย่างนี้กันเมื่อดึงเข้ามาแล้วเราก็ปฏิบัติมากระทํา เกิดมาใกล้ชิดเธอจะมาอยู่ในเวลามาก 24 ชั่วโมงก็ได้อยู่ใกล้ชิดกันนานมีโอกาสได้เห็นบรรยากาศประพฤติเด็กสอนเด็กฝึกหัดก็จะเข้าใจได้นึกขึ้นได้มีปัญญาเพิ่มขึ้นใกล้ชิดความจริงอาจเกิดขึ้นมาในลักษณะหนึ่งฉาบฉวยก็จะได้อย่างฉาบฉวยมาอยู่นานแล้ว กินเพิ่มขึ้นเจริญขึ้นตรงนี้แหละเราเรียกว่าความสูงหรือเป็นเรื่องของมนุษย์มนุษย์สัตว์ที่หมายความว่าผู้ที่ทำให้จิตใจเราเกิดปัญญาเกิดการละการหลุดการวิมุตมากขึ้นหรือสระออกหรือให้ไปคนเรานี่เกิดมาสะสมแต่ขยะสะสมแต่ของเน่าของเหม็นสะสมแต่ของไม่ดีคนเราเกิดมามันเป็นอย่างนั้นแต่เราไม่รู้หรอกแต่ที่ไม่รู้ว่าวิชาแต่เราเข้าใจผิด ก็พาเป็นยังไงก็ทำยังไงไปเอาอย่างโรคเข้าไปก็สอนให้สะสมลาบหลงลาภหลงยศเสียงสรรเสริญหลงสิ่งที่เขาหลอกคุณเรียกว่าเส้นแล้วก็ไม่รู้ตามเขาเช็คได้รูปสุขได้รถถูกๆๆได้รับสมใจมาตามที่เรากำหนดจุดหมายพอใจได้ครบบริบูรณ์ตามใจที่หวังทุกอย่างแต่เราก็ว่าเป็นโชคซึ่งคำว่าสุขคำนี้เขาเรียกว่า แต่ความสุขที่หลอกลวงความสุขที่ไม่เป็นจริงสุขมากที่ว่านี้ได้อาการอย่างนี้ภาษาเรียกวันศุกร์ประการที่มันไม่ได้ไม่สมใจที่เราปรารถนาต้องการความปรารถนาต้องการหรือความอยากได้ตามนี้ตามนี้ภาษาบาลีท่านเรียกว่ากามเพื่อเติมเต็มคำและขุขันธ์ริกะกามสุขัลลิกานุโยค อารมณ์อย่างนี้แหละเดี๋ยววันศุกร์แล้วมันไม่เที่ยงมันไม่เที่ยงแล้วมันเป็นภาระให้เราหลงย่ามใจเพราะได้ทีนึงก็อยากได้ที่ 2 ก็อยากได้ที่ 2 ก็อยากได้ T3 พออยากได้ตี 3 ก็จะได้ตี 4 จะได้หนาขึ้นแน่นขึ้นแรงจัดขึ้นมากขึ้นพอมันชิงช้าแล้วมันก็ชักเบื่อเบื่อแล้วก็จะต้องเพิ่มมากขึ้นหนักขึ้นหรือให้มันพลิกแพลงแปลกใหม่ก็จะเสาะแสวงหาสิ่งใหม่เรียกว่าสังขารใหม่สังขารไปปรุงใหม่ตกแต่งใหม่ทำหน้าที่แปลงไปทำให้มากขึ้นมากขึ้นหนาขึ้นของเก่าไม่ได้หายไปนะของเก่าอยู่อย่างเก่าของเก่าก็ยังเอาอยู่นั่นแหละ แล้วยังเอาใหม่ขึ้นไปอีกให้หนาขึ้นให้พลิกแพลงขึ้นสังขารก็นับวันโตการปรุงการแต่งอะไรกันนับวันขึ้นมากมีคนก็ใหญ่ไม่มีที่สิ้นสุดหนักขึ้นหนักขึ้นคนจึงกลายเป็นผู้ที่เกิดมาเพื่อหลงสะสมให้ใหญ่ขึ้นใหญ่ขึ้นหนักขึ้นหนักขึ้นไม่รู้อะไรสะสมมาลงไว้ที่จิตนี่เราว่าอย่างนี้ฉันก็จะเอาอย่างนี้ฉันก็จะได้อย่างนี้ฉันก็จะเป็นอย่างนี้ฉันก็จะมีพระพุทธเจ้าท่านมาพบหลักการว่าคนเรามันหลงโง่อย่างงี้การจึงบอกว่าเอออย่างนั้นก็ให้เขามาถามออกเชื่อออกเฉือนทิ้งออกให้ไปแต่อย่าไปอยากได้เอาไว้อย่าไปหลงใคร่เอาไว้ อย่ามาที่ดินนั่งทำพุทธศาสนาต้องการมาให้แก่ตนเพื่อเป็นก้อนโตก้อนใหญ่มันเหมือนร่างกายนี่มันไม่ใหญ่หรอกคนน่ะแต่ว่าจิตใจนี่มันขี้โรคมันต้องการมากๆมันใหญ่ๆยิ่งกว่าหัวใจช้างตัวสัตว์ใหญ่ในโลกมันใหญ่ยิ่งกว่าหัวใจช้างไม่รู้ติดต่อแต่ติดต่อมันใหญ่จริงๆมันโง่จริงๆมันหลงทางหลงทางหลงหอบจนแดกมันนานศาสนานับชาติแล้วเหมือนจะแดกจะหามันจะอยากได้อยากมีอยากเป็นแล้วก็ไม่ทิ้งไม่ถอนรวบรวมไว้อย่างนั้นแหละเดี๋ยวจิตใจนั่นแหละ เป็นก้อนเป็นกอบเป็นกำได้ว่าอัตราจะต้องได้ตามที่หมายและจะต้องหาให้มันมากยิ่งขึ้นเชียงใหม่ไปมีลักษณะนี้ในจิตของมนุษย์สั่งสมมาเป็นมาและเกิดชาตินี้กระทำอย่างนี้ถ้าเราคิดได้แต่ชาติอื่นๆใดๆทุกชาติทุกชาติของคนเหมือนกันหมดส่วนใหญ่เหมือนอย่างนั้นจนกว่าจะมาได้คิดจนกว่าพระพุทธเจ้าจะได้สอนหรือว่ามีผู้ที่รู้มาสอนให้เราจึงจะได้รู้ตัวไหวตัวเองเราแบกต้องห้ามสม มานานแล้วมันอยู่ที่จิตนะมันอยู่ภูเก็ตแล้วเจ็บนี่มันแบบมันดูดไปมันหอมไปหมดแล้วมาอยากได้อะไรก็ได้เพิ่มขึ้นไปอีกก็เป็นธรรมดาธรรมดาของมนุษย์เพื่อจะเป็นพระอริยะจะรู้ความจริงตามความเป็นจริงว่าไอ้อย่างนั้นน่ะมันหนักมานานชาติแล้วพอมารู้ความจริงตามความเป็นจริงแล้วก็ถอดถอนออกทำขึ้นชำระล้างให้มันเล็กลงเล็กลงให้อัตราเล็กลงเล็กลงใช้ตัวเราผิดของเราหรือว่าความที่ไปก่อใหญ่ไว้ยิ่งกว่าหัวใจช้างเห็นเล็กลงเล็กลง รถออกๆการกระทำการเชือดออกอย่างนี้เรียกว่าทานฟังคำว่าทานคำนี้อยู่ดีๆฟังดูดีๆพานคำนี้ไม่ใช่ผ่านไปแค่ว่าเอาอันนี้เป็นวัตถุดิบให้คนโน้นเฉยๆหรือเอาของเอาข้าวอะไรไปให้แต่คนอื่นอย่างนี้ง่ายๆง่ายๆอย่างนี้เข้าใจกันมาแล้วมากทีนี้ขออธิบายทำลึกขึ้นไปอีกว่าทานอย่างนี้เป็นบุญเป็นบุญกิริยาวัตถุเป็นบุญกิริยาวัตถุเห็นได้ชัดถ้ายิ่งชัดๆเป็นวัตถุธรรมหยาบๆตามที่เรามีปัญญาขั้นต้นก็หยุด ของเราที่เป็นของของเรามีสิทธิ์มีสิทธิ์ของพวกเราแท้ๆและหยิบทั้งก้อนทั้งแท่งมันจะใหญ่เท่าพื้นโลกมันจะโตเท่าภูเขาก็ตามเข้าไปเอาภูเขาไปลูกนึงเอาแผ่นดินไปร้อยพันหมื่นไร่อะไรก็เอาไปมีของโปรดให้เขายื่นมือเข้าไปอย่างนี้เรียกว่าทานให้ง่ายๆปิดทองก้อนเท่าหูเท่าหัวให้เขาไปหยิบสมบัติอะไรก็ตามแต่ที่เป็นของเป็นชิ้นเป็นอันแม้จะหยิบอาหารกินข้าวหยิบน้ำหยิบสมบัติวัตถุต่างๆให้แกเข้าไปอย่างนี้เป็นบุญกิริยาเหตุการณ์กระทำการ เป็นอาการของคนมีบุญเป็นอาการของคนทำบุญมันได้ชำระออกเอาของให้ไปมันจะเกี่ยวเนื่องกับจิ๊บจิ๊บได้ชำระกิเลสคิดเป็นล้านแต่ก่อนโตก่อนโตที่เป็นอัตราโตที่เราเป็นมาแต่ไหนแต่ไหนนั่นน่ะไม่รู้กี่ชาตินานาชาติที่สั่งสมการนี้มาความรู้สึกนี้มาความหลงผิดไม่มีมาเราก็มานานเต็มทีแล้วมันไก่ที่หัวใจช้างสัตว์ไหนใหญ่มันใหญ่กว่านั้นแหละมันใหญ่จริงๆมันอยู่ในจิตไม่มีตัวตนไม่มีรูปร่างแต่เป็นความคิดอย่างนั้นเป็นความรู้สึกอย่างนั้นมานานนานนับชาติไม่ต้องเริ่มมาทำบุญบุญกิริยาวัตถุอันที่ ประธานอนามัยผ้าอนามัยคือมาหัดให้ตัวเดียวนี่แหละสำคัญที่สุดหัดให้เกิดทานทำไมมันไม่อยากให้ก็ตั้งหลักตั้งเกณฑ์บังคับตนเองขึ้นบอกว่าวันนี้ฉันจะต้องทำทานถ้าเราทำมาหาได้ตีราคาแล้ววันนึงหรือเดือนนึงประมาณเท่านั้นเท่านี้บวกลบคูณหารแล้ววันนี้ฉันจะต้องทำทานให้ได้วันละ 100 บาท 200 บาทถ้ามันมีมันพอส่วนได้ก็พอเลี้ยงตัวเพราะฉะนั้นหากหลบๆนี่แล้ววันนี้เราควรเกลียดออกทาน 7 ออกให้แก่วันนี้เราจะให้ของชิ้นนี้กับคนไปวันนี้เราจะให้สิ่งนี้ไปถ้าเราซื้อหอบไว้นี่มันเป็นทุกข์แต่ทำไมเราเองเราจึงมันถึงไม่ ของนักเราก็ไม่ต้องมาตั้งศูนย์ตั้งหลักเกณฑ์ให้กับตนเองขึ้นแล้วตั้งใจอย่างนี้เรียกว่าอธิษฐานแต่ว่าตั้งใจดีตั้งใจไปสู่ความดีอธิษฐานจิตตั้งใจขึ้นว่าเราจะเอากฎเอาหลักเกณฑ์ในนี้มาใช้กับตนเองว่าวันนี้ฉันจะต้องทำทานให้ได้ถึงอย่างน้อยที่สุดทุกวันทุกวันทำให้เป็นนิสิตที่ทำให้เป็นนี้จะทานหรือทำให้เป็นนิสัยคือเราจะใส่บาตรทุกวันจะมีผู้ติดควรใส่คือพูดทรงคุณวุฒิหรือพระอริยะหรือลูกศิษย์พระพุทธเจ้าผ่านมาหน้าบ้านนี่ท่านมาโปรดรับขอใส่ ขอทานอย่างน้อยที่สุดขอให้ทานขอทานผู้ให้นี่นะเป็นขอทานขอที่จะทำทานเรียกว่าทายกทักหรือผู้ที่จะให้ทายกทายาทฐานะเหมือนอันเดียวกันผู้จัดให้พวกให้แก่ปฏิคาหกให้แก่ผู้ที่ควรให้ทานเป็นทักษิณอยู่บุคคลเป็นบุคคลผู้เป็นคนได้รับของทานเพราะเป็นผู้ทรงคุณหรือเป็นผู้ทรงคุณเป็นผู้ที่มีปัญญาเป็นผู้ฉลาดเป็นผู้ได้ทำทานให้แก่ตนมาก่อนหรือตนหักเป็นผู้ทำทานมาแล้วพระหรือผู้ว่าเป็นอริยะเนี่ยเป็นผู้ที่หัดสละออกหรือหัดทำทานมาแล้ว ไปทำทานกันไปมากแล้วหัดเรียนอัตตาหรือหัดหลงความสุขหรอกหลอกมามากแล้วทำตนให้จิตของมันไม่เป็นเกาะเป็นก้อนใหญ่เป็นสิ่งที่หวงที่เห็นเป็นสิ่งที่มนุษย์อย่างที่เคยคิดมานานแล้วแต่ทำการลดลงล้างลงเทียนมันลงมามากแล้วหรือจนกระทั่งหมดอัตราเลยเรียกว่าพระอรหันต์ก็ยิ่งควรจะให้ทานคือควรจะทำทานด้วยการได้ทำทานกับพระอริยะชั้นสูงเท่าไรยิ่งเป็นอานิสงส์สูงสูงถึงพระพุทธเจ้าท่านสอนไว้เสมอเสมอทั้งที่จะทานก็ดีแต่ถ้าทำแล้วก็ทำทานให้แก่ผู้ที่เป็นพระอริยะโสดาบัน อานิสงส์สูงสูงขึ้นไปอีกทำแก่พุทธศักราชถ้ามีก็ยิ่งสูงขึ้นไปแม้ให้แก่พระสังฆทานมี 1 ครั้งนี่จะมีอานิสงส์สูงกว่าให้แก่พระโสดาบันตั้ง 100 ครั้งให้แก่พระอนาคามี 1 ครั้งจะได้อานิสงส์สูงสูงต่อให้แก่พระคาถามี 100 ครั้งให้แก่พระอรหันต์ 1 ครั้งก็ยิ่งมีอานิสงส์สูงก่อให้แก่พระอนาคามี 100 ครั้งมันไล่ขึ้นไปเป็นระดับๆให้แก่พระปัจเจกพระพุทธเจ้า 1 ครั้งก็ยิ่งมีอานิสงส์สูงก็ให้แก่พระอรหันต์ 100 ครั้งให้แก่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า 1 ครั้งจะยิงได้อานิสงส์สูงกว่าให้แก่พระปัจเจกพระพุทธเจ้า 100 ครั้งมันไล่เป็นลำดับไปอย่างนั้นอย่างนั้น พยายามจะทำให้ได้ถ้าเรารู้เราเห็นมีพระพุทธเจ้าก็ยิ่งดีสูงกว่าพระพุทธเจ้าอีกเพราะพระพุทธเจ้ามีวันเวลาหายไปมีวันเวลาหมดไปได้พระพุทธเจ้ามีองค์เดียวในยุคหนึ่งนานปีนานชาติหากสิ่งแทนที่สูงยิ่งขึ้นก็เป็นหมวดหมู่กระจายกันไปทำบุญทำทานกับพระพุทธเจ้ากำหนดหมายว่าเราจะให้พระพุทธเจ้านี่แหละก็ได้นี่ทรงสูงเหมือนกันแต่มันยังไม่สูงมันยังเป็นการกำหนดหมายถึงจำเพาะเจาะจงมันสูงไปกว่านั้นอีกแม้แต่จิตใจไม่จำเพาะเจาะจงทำอีกสิ่งหนึ่งสาวกของพระพุทธเจ้าทั้งหมดเนี่ยเท่าๆกันแหละกับความเป็นพระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้าหายไปสาวกของท่านที่ อริยะตั้งแต่โสดาถึงอันอรหันต์ถึงแม้เป็นพระโพธิสัตว์ต่างๆที่ยังทำงานสืบสานศาสนาอยู่นั่นแหละคือองค์แทนพระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้าตรัสเอาไว้ก่อนปรินิพพานท่านจะบอกบอกว่าพระธรรมหรือพระสาวกที่มีคุณธรรมอยู่ในตัวคุณธรรมที่อยู่ในตัวทั้งสามโลกนี้เรียกว่าพระธรรมพระธรรมมันไม่ได้ไปแอบอยู่ในต้นไม้ก็ทำไม่ได้ไปแอบอยู่ที่พื้นดินถ้าทำไม่ได้ลอยต้องคว้าอยู่ก็ทำมันอยู่ในตัวบุคคลเรียกว่าคุณธรรมพระอริยะตั้งแต่โสดาไปถึงพระอรหันต์ต่างคนต่างมีพระธรรมไว้ในตัวมีพระธรรมอยู่ที่ตัวมากบ้างน้อยบ้างตาม ธาตุอาหารก็มีมากพระอนาคามีก็มีน้อยกว่าพระอรหันต์พระสังฆทานมีส่วนลดลงพระโสดาก็มีน้อยกว่าเพื่อนอะไรเงี้ยซึ่งคุณภาพต่ำกว่าเนี่ยนั่นแหละก็ทำก็อยู่ที่บุคคลพระพุทธเจ้าท่านตรัสว่าพระธรรมนี่แหละเป็นศาสดาแทนเราแล้วก็ทำอยู่ที่คนคนก็เป็นส่วนแห่งพระศาสดาพระโสดาบันจะเป็นส่วนหนึ่งของพระศาสดาเพราะว่ามีพระธรรมในท่านแต่มีน้อยหน่อยหรือมีคุณภาพอย่างไม่ค่อยเก่งกล้านักอย่างก่อนเพราะวันนี้สิ่งที่เลวร้ายมาช่วงหนึ่งเท่านั้นถ้าจากที่ธนาคารมีก็มีพระธรรมที่มีค่าสูงขึ้นหน่อยหรือมีมากขึ้นมาขึ้นพระอรหันต์ก็ ร้ายๆอรหันต์รวมกันแล้วนั่นแหละคือพระธรรมที่เป็นตัวแทนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าหลายๆพระอนาคามีหลายๆพระศาสดาค่ะมีหลายๆพระโสดาบันรวมกันเข้ามานั่นแหละพระธรรมต่างๆนั่นแหละเป็นองค์แทนพระศาสดาเพราะฉะนั้นการทำบุญกับพระสงฆ์สาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงเรียกว่าอัตถะโพธิสัตว์โพธิสัตว์ซึ่งเป็นคนที่เป็นพวกที่เรียกว่าอนาคตที่เรียกว่าโสดาสกิทาอนาถาอรหันต์คนสีจำพวกแยกออกไปเป็นอย่างละเอียดก็เป็น 8 มีโสดามรรคโสดาผลสกอร์ถ้ามีผลธนาคารมีผลต่อรหัส อรหัตผลแก่บุคคลที่เป็นอย่างนี้บุคคลที่มีชื่อเรียกว่าอย่างนี้และมีคุณธรรมจริงๆด้วยนะอย่างนี้เราเรียกว่าสาวกของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเรียกว่าสาวะกะสังโฆเฮียเป๊กทานสมมติแล้วไม่ใช่สักแต่ว่าเป็นสาวกของพระพุทธเจ้าโดยสมมติเรียกว่าสาวกเพราะว่ามันโกนหัวนู้นเหลืองปฏิญาณตนว่าจะเป็นพระของพระพุทธเจ้าเฉยๆไม่ใช่ไม่ใช่สมมติ 12 ไม่ใช่พระอย่างสมมติแต่เป็นพระจริงๆเป็นพระโสดาถึงพระอรหันต์การศึกษาพระที่มีคุณธรรมหรือมีพระธรรมอยู่ในถ้ำนั้นเมื่อเราทำบุญกับผู้ที่มีพระธรรมหรือมีคุณธรรมอยู่ในถ้ำซึ่งเท่ากับทำกับพระศาสดา น่าจะเป็นคุณธรรมหรือเป็นศาสดาน้อยๆอีกส่วนหนึ่งที่ความเป็นพระธรรมหรือความเป็นศาสดาความเป็นพระพุทธเจ้าน้อยๆก็เราได้กระทำกับองค์น้อยๆนี่ส่วนเลี้ยงไว้แล้วจะโตเองเพราะโซดาจะโตเป็นศักราชจะโตเป็นอนาคาพระอนาคามีอรหันต์ไปเรื่อยๆเลี้ยงไว้เราเลี้ยงท่านไว้เราให้แก่ท่านจึงให้เท่ากับให้พระศาสดาเพราะฉะนั้นการทำทานกับพระสงฆ์ต่างๆที่เป็นพระสาวกสังคมหรือเป็นพระอริยะจริงๆส่วนพระพุทธเจ้ารับรองแท้ๆนี่จึงเป็นการทำทานเหมือนกับทำทานและถ้าเรายิ่งทำโดยไม่กำหนดมันกำหนดว่าจะต้องให้องค์นั้นให้องค์นี้เรียกว่าสังฆทาน ตำรวจพระองค์ไหนที่เราเห็นแล้วว่าไม่มีคุณธรรมดีนะเป็นคุณธรรมเป็นพระอริยะหรือเป็นพระที่พระพุทธเจ้ารับรองว่านี่เป็นสาวกสังโฆถ้าเรายิ่งรู้ชัดเจนทำด้วยเลยก็ยิ่งดีใหญ่ไม่กำหนดว่าจะต้องให้พระองค์นี้องค์นี้เป็นโสดาไม่อยากให้จะให้พระองค์อรหันต์ไม่เป็นอย่างนี้ไม่กำหนดลงไปอย่างนี้ก็ยิ่งดูทั่วไปเลยจะได้เกิดคุณเลี้ยงดูกันดูไม่แท้ๆคนไหนก็ได้ลองให้ทานให้ข้าวให้น้ำไว้นี่เป็นสำคัญเป็นปัจจัยส่วนที่จะต้องให้ทุกวันเพราะฉะนั้นทุกวันทำให้ฉันก็แย่ส่วนภาพก่อนเนื่องจากนานๆทีได้โดยส่วนอื่นก็ยิ่งจำเป็นน้อยลงไปตามระดับความสัมพันธ์นี้ไว้ดีแล้วก็จะได้ชำระจิตใจของเราเรียกว่าทำทานกับพวก เป็นประโยชน์มากเพราะมันสืบสานศาสนาสืบสานสิ่งที่ค้ำจุนโลกศาสนานี้เป็นสิ่งปฏิกูลเมตตาหรือเป็นผู้รู้ช่วยโลกอยู่เสมอเมื่อเราทำทานกับพระอริยะไม่ไม่ได้หรือว่าทำทานกับพระอริยะไปแล้วพอแล้วเราจะต้องทำกับคนอื่นอีกก็ทำเพิ่มพลังจิตเพิ่มอายุใครทำได้มากก็ทำขึ้นเรื่อยๆมันจะทำทานเสมอทำทานกับใครผู้ใดก็ได้ส่วนใดที่เขาเอาไปแล้วจะเป็นประโยชน์แก่ตัว ประโยชน์แก่ผู้อื่นต่อไปอีกก็ให้มาแจกกันเป็นประโยชน์เพราะเขาจำเป็นเพราะเขาต้องการเพราะเขาจนจนกว่าเราที่เราควรเลือกซื้อควรให้ก็ทำทำไปเพราะเหตุใดควรก็จงให้เพื่อจะควรที่สุดก็คือผู้ที่จนที่สุดจนที่สุดก็คือพระนี่แหละคือมาบวชเป็นพุทธคุณต่างๆออกมาหมดแล้วไม่มีมาไม่น่ามานั่งสะสมปฏิญาณตนก่อนเข้าหมู่ปฏิญาณตนทหารไทยหมดแล้ว แม้แต่อยู่เป็นมนุษย์แม้แต่อยู่เป็นคฤหัสถ์นั้นน่ะไปทำนี่ทำสิ่งอะไรเอาไว้ในจัดการเรียบร้อยแล้วยังไม่จัดการเรียบร้อยแล้วอ้าวมาทีนี้ก็มาล่อนจ้อนเลยนะมาไม่ต้องมีพวกผักอะไรไม่ต้องมีโภคะไม่ต้องมีสมบัติพัสถานแบบโล่งๆแล้วก็หายากหมายความว่าทำลายเชื้อตัดทิ้งเสียให้คนอื่นไปหมดเสียไม่เอาไว้แล้วก็มามีแต่บริขารมีแต่ปัจจัยที่จำเป็นอยู่ก่อนจะบวชก็ปฏิญาณอย่างนี้ก็ทำอย่างนี้มอบหมายกันเป็นชัดเจนเลยว่านี่ให้หมู่ 2 รับรู้นะเก็บพระตรงนี้จะมาปฏิบัติตนให้ท่านจะมาทำตนให้มันอยู่ได้โดยมีแต่ปัจจัยมีแต่บริขารอย่างนี้เนี่ยใครจะมาฝึกตอนนี้และเป็นพยานเลยนะนี่มอบหมายกันต่อหน้าต่อตากันเวลาบวชทำ เห็นไหมเอาพระเนี่ยมาทางนี้นะไปดูให้ได้ว่ามีบริษัประกอบน้อยที่สุดในอย่างนี้แล้วก็อยู่กับปัจจัยเนี่ยไม่ใช่ว่ามีเงินมีทองมีเข้ามีของมีสมบัติมากอะไรให้ฉลาดไปถามว่าฉลาดหรือยังให้ไปหรือยังไม่อะไรเป็นสิ่งเกี่ยวข้องคือเป็นวัตถุที่มันไม่ควรให้ไปหมดหรือยังก็บอกว่าอามะภันเตอามะภันเตให้ไปแล้วแล้วก็มาตัดสัญญาณประชาชนรับรู้ประชาชนรับเห็นด้วยเข้าใจด้วยมือก็เป็นพยานด้วยมือสองหมู่พระและก็ทำให้หนังองค์อื่นๆในการทำได้แล้วโดยไม่ทุกข์ร้อนตรงนี้ก็กำลังจะมาลองอดทนฝืนผมลองทำตามบ้างหรือยิ่งเป็นท่านเป็นผู้ปฏิบัติธรรมทานมาก่อนได้ มาตั้งแต่เป็นฆราวาสหัดปฏิบัติธรรมมามีธานีศีลจะเกิดภาวนาใหม่หัดมีหลักเกณฑ์ประพฤติตัดละลดลงไม่ติดไม่ยึดตัดอัตราตัดสิ่งที่มันติดใจไปออกไปหวงหอบวัตถุหัดให้วัตถุขอบอารมณ์หอบลงรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสลดรูปลดเสียงสัมผัสละหมาดจนเป็นพระอนาคามีจนเป็นพระอรหันต์มาออกมาบวชก็สบายท่านก็ไม่มีเดือดร้อนอะไรมากจิตใจกระเป๋าง่ายแล้วมันเหลือเศษส่วนอะไรที่จะล้างจะละจะทำให้มันเป็นที่สุดเป็นพระอรหันต์ที่สุดถึงได้เป็นกรรมการอีกหน่อยครับผู้ที่จะปฏิบัติมาจะเป็นฆราวาสก็ยังไม่ได้ปฏิบัติมาเลยมาถึงก็สมมุติตนเองว่าจะเป็นพระเป็นธนาคารเป็นผู้ที่มีห่วงและบ้านช่องเดินทางออกครับขันพาหะ อุปสมบทต่างๆทรัพย์สมบัติต่างๆที่เป็นส่วนวัตถุประสงค์ของคฤหัสถ์เราปล่อยออกมาแล้วทิ้งออกมาแล้วทำความสะอาดให้แก่ตนแล้วเหลือแต่ตัวกับบริหารอดทนเอากล้าที่มาบวชโดยไม่ปฏิบัติตนมาก่อนนี่เป็นคนกล้าเป็นคนที่ต้องอดทนมากที่สุดยากกว่ายากเพื่อที่จะไม่ได้ปฏิบัติตนตั้งแต่เป็นฆราวาสยากเพราะว่าปฏิญาณตนต่อโลกเขาแล้วก็จะมีแต่บริขารจะมีเป็นสมบัติน้อยๆมีแต่มีจะอยู่ให้ได้จะตัดใจยากเหลือเกินเป็นคนที่เสี่ยงเพราะฉะนั้นมาบวชแล้วมันทนไม่ได้ผมก็เสี่ยงเสี่ยงมากยากมากเพราะว่าจะให้ดีให้งามแล้วก็ฝึกตนมาก่อนตั้งแต่เป็นคฤหัสถ์เป็นพระโส มาเป็นภาษาอังกฤษตามมาถึงขั้นอนาถาแล้วก็เพียงส่วนเอียงมาทางจะมาทางนี้ได้สบายก็ค่อยออกมาบวชคือทนได้ในอนาคตก็ต้องทนนะต้องทนนะอยู่กับลูกเขายากจิตใจมันไม่ค่อยจะสู้ธนาคารเอียงออกมาสู่ความเป็นพระสู่ความเป็นนักบวชยิ่งเป็นอรหันต์เลยไม่ต้องพูดเลยคำกล่าวของอาจารย์รุ่นก่อนๆบอกว่าถ้าเป็นอรหันต์และระบุผิดแล้วก็อยู่ไม่ได้ถึง 7 วันเราขาดใจตายดิ้นยาวเลยแหละเธอก็พูดว่ามันไม่ผิดหรอกถูกต้องเป็นเพราะอาหารแล้วมันก็ต้องอยู่ในกลุ่มอยู่ในภพอยู่ในสัตว์ส่วนบุคคลอยู่ก็จะออกมานั้นผู้ใดในปัจจุบันเด็ดขาดมัน จริงๆเกิดการลดลงลดอะไรก็พูดมาจากต้นแล้วลดการศึกษาริกะรถอัตตาตัวตนที่ตัวเองไปลงกลุ่มหลงสั่งสมหลงมีความคิดเป็นอวิชชาเป็นความโง่มีความอุปทานมีความยึดหมายเป็นอยู่อย่างนั้นน่ะทิศทางที่คนส่วนทั้งหลายก็เป็นอัตราส่วนนี้ก็มาเรียนรู้จิตหรืออัตตาของเราอย่างนี้ให้ได้มาเรียนรู้ที่มันเป็นสมุนไพรและก็ลดลงลดลงทานอนามัยออกแล้วก็ตั้งสีน้ำตาลหลักตั้งเกณฑ์เพื่อที่จะบังคับอย่างนี้ไอ้นี่จะไม่เอาอันนี้จะน้อยลงไม่ใช่ไปตั้งกฎให้ตัวเองฉันจะเอาแต่วัตถุฉันจะเอาแต่อารมณ์ไม่เอาอย่างนั้นไม่เอามันกลับกันแต่ว่า เว็บผู้ที่ปฏิบัติตนจะเจริญขึ้นจะเป็นอริยะยิ่งขึ้นก็อย่างนี้มันมีเสียงละไมมีหลักเกณฑ์แล้วก็จะปฏิบัติประพฤติไปมันก็จะลาออกได้เลยตัดออกขาดเลือดไปให้ได้เรื่อยๆไปเกร็งขึ้นเรื่อยไปเป็นผลเรียกว่าภาวนามัยภาวนาใหม่นี่หมายความว่าทำให้เกิดผลหรือมีผลขึ้นการบรรลุถึงผลหรือภาวนาใหม่มันจะเกิดผลขึ้นมาเรื่อยๆในการปฏิบัติธรรมหลักใหญ่บุญกิริยาวัตถุ 3 มันมีอยู่แค่นี้แหละคุณกิริยาวัตถุ 3 หลักใหญ่ๆของการปฏิบัติธรรมก็ทานศีลภาวนาอนามัยศีลละไมภาวนาใหม่มีหลัก 3 เกิดบุญเกิดสุริยาเกิดอาการที่ถูกต้องของมนุษย์สูงมนุษย์ผู้สูงหรือเรียกว่าอริยบุคคลตัวจริงเป็นจริงด้วยหลัก 3 ประการอย่างนี้แล้วผู้ใดเกิดภาวนาไมจนกระทั่งปฏิบัติมาแต่ฆราวาสมาจนกระทั่งเป็นพระอริยะอนาถาอรหันต์ก็ง่ายเพราะวางพวกคับขันพามาก็ง่ายมันจะเหลืออยู่บ้างกับยาที่ปฏิวัติทางไปวางวัตถุสมบัติในวังง่ายวางยากวางยากกว่าตัดหญ้าตัดยากกว่ายาที่ปริวรรตมันมีการเกี่ยวข้องโยงใยกันอยู่สืบเนื่องกันอยู่ ธรรมดาโดยธรรมดาสามัญเนี่ยตัดขาดญาติยากกว่าตัดขาดทรัพย์สมบัติยิ่งญาติสนิทญาติที่ใกล้ชิดกันลูกท่านพ่อท่านแม่แต่ยิ่งตัดยากยิ่งกว่าเพราะมันยึดกันมากแต่ว่าเป็นของของเรามากกว่าตัดร้านตัดสูทตัดหญ้าตัดตาตัดยายก็ยากขึ้นยอมเป็นขั้นรองไปลองไปยากยิ่งห่างห่างก็ยิ่งตัดได้ง่ายขึ้นแต่การวางจริงๆไม่ได้ตัดไม่ได้เชื่อฉุกเฉินอะไรหรอกเป็นการปล่อยจิตที่เราไปผูกพันเป็นตัวเป็นตนเหมือนของของเราส่วนหนึ่ง เหมือนของของเราชิ้นหนึ่งผู้ใหญ่บางคนตัดญาติง่ายตัดวัตถุที่มันหลงเป็นของของตนนะครับตัดวัตถุสำหรับที่ลงเป็นของของตนยากกว่าก็มีอยู่บ้างก็มีอยู่บ้างแต่ส่วนใหญ่ตัดวัตถุนั้นง่ายกว่าตัดยากส่วนใหญ่ตัดหญ้ามันยากกว่ายาที่ปริวัตรฟังหมายความว่าการเกี่ยวพันกันโยงใยกันสืบเนื่องกันวนกันอยู่ต่อเราแม่เราลูกเราร้านเราอะไรโยงให้เห็นความจริงว่าเขาอยู่ได้ไหมเราควรปล่อยเขาได้แล้วเลิกกันเถอะเราเป็นลูกจะปล่อยพ่อปล่อยแม่อยู่กับทาง แล้วเราจะมาทางธรรมให้มันสูงให้มันได้ประเสริฐขึ้นแล้วจะได้ไปช่วยทางโน้นอีกเราก็จะต้องดูให้เรียบร้อยยากบางทีจะไปปล่อยปละละเลยมีลูกก็ไม่ดูแลทิ้งเลยยังไม่เหมาะสมกับทิ้งมีพ่อมีแม่ก็ไม่ๆๆไม่ดูแลปล่อยทิ้งไปเลยทีนี้ไม่เอาเราต้องดูบ้างใครดูพอเหมาะพอสมพอไปพอมาเขาฝากฝังอาจารย์น้องนุ่งไม่มาน้องต้องไปเลี้ยงพ่อเลี้ยงแม่กันและกันเราจะไปหาทรัพย์สมบัติขั้นสูงหรือว่าอริยสัจต้องหาสมบัติทางโลกเลยว่าวัตถุทรัพย์หรือพวกกษัตริย์ธรรมดาเลี้ยงกันดูแลกันพอสมควรดูกันไปพ่อแม่เนี่ยเป็นผู้มี หาบุญก้นสังกรณีกตเวทีเป็นธรรมดาเราจะไปหาอริยทรัพย์ไปสะสมบริษัทมาแจกเบอร์น้องไม่หาแล้วน้องหรือว่าพี่จะหาแค่พวกกระชับแก้วัตถุทับเหมือนยังลูกเจ้าลูกนายลูกใครแต่สมัยพระพุทธเจ้าคู่หนึ่งมีลูกชายอยู่ 2 องค์ชื่อมหานามชื่ออนุรุทธ์เป็นผู้ชาย 2 องค์ก็จะต้องเอาเงินเราแบ่งกันคนนึงอยู่กับสมบัติทางโลกอาจจะเกื้อฟื้นพ่อแม่หรือว่าจะทำประโยชน์อะไรและเป็นเจ้าด้วยเป็นลูกจ้างจะต้องครองเมืองพระองค์อยู่ไปสะสมอารยธรรม ตกลงกันพี่กับน้องตกลงกันว่างั้นใครจะไปใครจะมาชวนพี่มาหาน้ำมา 1 นายบอกเอาเถอะน้องเลือกเอาเป็นผู้เสียสละแท้การเสียสละอย่างนี้ก็เป็นพระแล้วเลือกเอาที่จะเอาก็ได้น้องจะเอาอะไรเอาท่านถือว่าท่านเป็นพี่ทำอาหารจะเอาก่อนก็เลือกให้แค่กอดเสียสละให้น้องเลยนี่เรียกว่าพี่แท้ๆพี่แท้นี่ต้องเสียสละอย่างนี้น้องก็เลือกผมว่าจะลองปกครองเมืองอยู่กับทรัพย์สมบัติดูก่อนนะว่าไงพี่ก็บอกว่าเอาเลยจะรอปกครองเมืองก็เอาเลยถ้าแน่ใจแล้วก็เอาตกลงแล้วก็จะต้องเอาบ้านเมืองทรัพย์สมบัติพี่ก็จะไปบวช พระอนุรุทธลองครองเมืองรองปกครองทรัพย์สมบัติไปก่อนลองดูลองแล้วเห็นมันหนักจริงๆทะเลาะปัจจัยว่าปัจจัยมีนิสัยมีอะไรมาเขานั่นแหละลองครองเมืองดูหน่อยเถอะนะทำไมมันยากทำไมมันทุกข์อย่างนี้ไม่ไหวแล้วไปเอาแล้วพี่ครองเมืองชั้นจะไปบวชแล้วฉันจะไปสร้างอริยสัจแล้วไม่เอาแล้วก็เลยมอบให้พี่พี่ก็ไม่ว่าเอาตกลงน้องเลิกแล้วก็เอาน้องจะเอาอะไรบ้างอย่างเนี่ยสมัยก่อนก็แบ่งกัน พี่ๆน้องๆกับใครจะอยู่ทางโลกบ้างก็เอาถ้าทางโลกพ่อแม่ก็รับรองว่าไปเถอะลูกก็ไปหมดเลยก็ได้พ่อแม่อยู่สบายไม่เป็นไรหรอกอยู่กับแม้แต่ลูกผู้หญิงอยู่กับแม่ทำไมคนอื่นๆเขาก็พอดูแลได้ไปเลยถ้าพ่อแม่แน่ใจแล้วเราเห็นลูกจริงเลยว่าเออได้พ่อแม่อยู่ได้เพราะท่านสร้างบุญสร้างคุณไว้กับคนอื่นๆที่จะช่วยเหลือใครเป็นไม้เป็นมือไปเยอะในฐานะก็พอที่จะเลี้ยงตนเลี้ยงตัวความสามารถของท่านก็ยังดีอยู่ก็เอาก็ออกมาหมดก็ได้เขามาจากอดีตครับเพราะอริยทรัพย์มันสูงกว่าวัตถุครับก็ออกมาเพราะงั้นพูดได้ที่จะกระทำเป็นขั้นตอนเมื่อเห็นว่าเราพอแล้วกับส่วนผสม กระชับแล้วเราจะพยายามทำให้สูงขึ้นมาเป็นผู้ที่จะสร้างอริยทรัพย์ให้มากจนกระทั่งเป็นพระอริยะอรหันต์เอาเข้ามาจะหาสมบัติต่างๆพวกนี้ต้องเข้าใจขั้นตอนนั้นผู้ใดไม่ประมาททำมาตั้งแต่เป็นฆราวาสได้ก็มั่นคงจนกระทั่งแน่ใจจนกระทั่งมาเป็นพระเพื่อจะมาบวชโดยที่ตนเองยังไม่ได้ร