270330-692 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ043.txt

้องพยายามเตรียมตัวเพราะว่าเราทำงานมันมากขึ้นกว้างขึ้นมันเยอะขึ้นเยอะขึ้นมันก็เป็นแบบนี้ ผมเยอะขึ้นกิจกรรมก็ใหญ่ขึ้นมันก็ยากลำบากคนทำนี่มันก็ต้องมีภาระทั้งๆที่เราไม่มีกรรมการมีแต่กรรมกรกันนี่ก็ช่วยกันไปอยู่อย่างลำบากถูกด่าลูกเดียวไอ้คนไม่ทำอะไรเดินลอยชายเฉยๆไปๆมาๆมีแต่อย่างนี้มันไม่ถูกด่าอะไรหรอกเขาไม่ทำเขาก็ไม่มีความผิดอะไรไม่มีความบกพร่องอะไรไม่มีเรื่องราวอะไรวุ่นวายแต่เขาไม่ทำเขาก็จะงั้นๆแหละไปลอยมาเฉยๆก็มีปัญหาอะไรแต่คนที่ทำเนี่ยโดนดุโดนด่าโดนว่าคนนั้นก็จะเอาตามใจอย่างโน้นคนนี้ก็จะเอาตามใจอย่างนี้มันเป็นอย่างนี้เสมอมันก็เป็นการเสียสละคนทำไม่ได้เสียสละเสมอโดนว่าก็ต้องหัดฝึกเป็นแบบฝึกหัดในการที่เราโดนว่าเขาว่าแล้วก็พิจารณาเพราะว่ามันดีเหมือนกันนะเขาว่าเรานี่มันน่าจะมีจุดแก้ไขบกพร่องแล้วก็ปรับถ้ามันเขาว่าโดยที่ความคิด มันเป็นไปไม่ได้ทำไม่ได้เราบอกเขาได้ก็บอกบอกไม่ได้แล้วก็วางเฉยเสียหัดวางใจหันไปเป็นแบบฝึกหัดทั้งนั้นน่ะสิ่งประกอบพวกนี้ผู้ใดที่เห็นว่ามันเป็นคุณเป็นค่ามันก็เป็นคุณค่าที่จะให้เราไม่ได้เป็นแบบฝึกหัดมันเป็นเรื่องจริงอยู่ในชีวิตของปกติที่เราเป็นอยู่นี่แหละเหมือนคนทำงานมากก็มีสิ่งที่กระทบให้เราได้ฝึกหัดฝึกหรือมากคนที่ไม่ทำงานอะไรมึงก็ไม่มีอะไรมากระทบมันก็ไม่ได้ฝึกหัดฝึกปรืออะไรหรอกมันก็ได้ฝึกหัดได้ฝึกหรือมีอะไรกระทบกระทบไปกระทบแล้วเราก็พิจารณาตามความจริงจริงๆได้ก็ได้ไม่ได้ก็ทำไปตามที่ได้ยิ้มแย้มเสมอว่าเขาไปการปฏิบัติธรรมของเรามีรูปร่างพวกนี้อาตมามองอยู่ตลอดเวลาและก็ดูจัดสรรอะไรเกินไปก็บอกนะครับ อะไรมันมากไปยังทำไม่ได้ก็เอาไว้ก่อนอะไรมันพอทำได้ก็พอก็ทำไปอันนี้เพิ่มมาพอเป็นไปได้ก็ไปไม่ได้โลภโมโทสันอะไรทุกวันนี้ก็ยังเห็นอยู่ว่าตูนไม่ได้โลภโมโทสันอะไรแม้แต่จะถึงขนาดมีกลุ่มหมู่ถึงจะตั้งหมู่บ้านหมู่บ้านอะไรเนี่ยเพราะจะมายังมั่นใจว่าอาตมานี่พยายามที่จะไม่ให้มันโตเกินแรงแบกหามมันหนักตัวเราก็เท่านี้จริงๆเพราะมันจะแบกจะหาอะไรเกินแรงนี่ไม่เอาแต่พอเป็นไปได้ด้วยความอุตสาหะวิริยะตึงตึงตัวอันนั้นก็เอาพาทำอยู่มันพอเป็นไปได้แต่มันเป็นตัวพอดีๆมาขอเป็นไปพอแบบข้อความขอให้มีอุตสาหกรรมและอย่าให้เฉื่อยอย่าให้ขี้เกียจถ้ามีอะไรมันไม่ตึงตัวนะมันเฉื่อยมันอะไรก็ง่าย หายไวๆๆๆแล้วมันก็ช่วยไม่ค่อยได้เร่งเครื่องไว้เครื่องมันจะเย็นฉันจะได้เร่งเครื่องไว้ในเครื่องมันจะอุ่นเกิดการอุ่นเมื่อไหร่ก็เกิดการปฏิกิริยาเกิดปฏิกิริยากับมีแรงแม่เหล็กมีอะไรก็ได้ต่างๆเหมือนระบบของวิเศษเหมือนระบบวิทยาศาสตร์เหมือนกันไม่มีผิดหรอกมันจะเป็นไปเป็นตึงตัวพอสมควรมีการขัดเกลาไม่ใช่ตึงเกินแรงไอ้ตัวตึงเกินแรงนี่แหละอาตมาระวังซื้ออาตมาไม่มีอะไรจะเป็นอุทาหรณ์ก็เคยยกตัวอย่างเหมือนกับอาตมาทำเป็นผู้สูบตะเกียงเจ้าพายุใช้แต่เพียงเจ้าพายุก็จะต้องให้ตั้งใจจะพยุงมีผลสูงคือมีแสงสว่างมากที่สุดเป็นคุณค่าที่จะให้ประโยชน์ตรงมากที่สุดก็ต้องสรุปตะเกียงเจ้าพายุไว้ให้ เต็มที่ขีดแดงมันลดลงมาก็ต้องสูบขึ้นมาได้ขีดแดงตึงเอาไว้เสมอเต็มๆเต็มที่เพ่งแข็งเคร่งครัดไว้เสมอไม่ให้เกินนั้นระวังไม่ให้เกินขีดแดงอันตรายก็ระวังรักษาอันนี้ก็ยืนยันได้ว่าพิสูจน์ได้อยู่ว่าเราไม่ถึงกับขนาดล้มหรือว่าขนาดทรุดโทรมเสียหายไปจนเป็นโทษเป็นภัยอะไรตลอดมาเราก็ไม่ได้มีเกินอันตรายนะไม่มีแต่ก็ตึงๆอยู่ตลอดเวลาพยายามที่จะไม่ให้มันรถจอดเพราะจะให้มันได้คุณเต็มที่ให้ประโยชน์สูงสุดเพราะฉะนั้นเราหรี่ได้ขนาดนั้นก็คือหนีได้ขนาดถึงขีดแดงไว้เสมอในคดีนะไม่ให้เกินถ้าเกินไปแล้วมันไม่ใช่มีประโยชน์สูงประหยัดสูงมันอยู่ที่ขีดเดียวสุดท้ายจริงๆ ที่ขีดเดียวก็คือที่ประหยัดมากที่สุดแล้วคือได้ขีดนี้แต่ต้องเร่งเครื่องไปถึงศุกร์ถึงขีดแดงนี่ประหยัดที่สุดแล้วเมื่อเรามีมวลมีหมู่ก็ต้องทำงานทุกคนก็ต้องเร่งเครื่องขึ้นมาแต่ก็ประหยัดเราแล้วเราขยันหมั่นเพียรอุตสาหะได้ขยะขนาดเท่านี้อย่าขยันเกินถ้าขยันเกินก็พังเหมือนกันพังหลายๆอย่างที่มันซ้อนมันเป็นภาวะซับซ้อนเราได้ทำมาตลอดเวลาก็ขยันหมั่นเพียรกันพยายามมีกิจกรรมมีอะไรต่ออะไรนี่ก็เป็นเรื่องของสภาพที่มันเกิดผลเกิดค่าเข้าไปซ้อนซ้ำซ้อนมีแกนเก่าแต่ก็มีอะไรมีอะไรผสมผสานเติมเข้าไปเป็นรูปใหม่ที่จะเกิดผลในการขัดเกลาในการสร้างสรรค์อะไรที่จะบอกรถก็ได้ลดลงไปก็เป็นไปอยู่อย่างนี้ตลอด รามามันไม่ได้เรื่องของรถขอร้องผู้ใดที่ยังมีอะไรที่ยังกะว่าไม่เป็นรายละเอียดนี้ 3 คันก็ 3 คันและชื่อก็ชื่อมันเป็นไรเรานอนไปกลางครั้งก็ใดก็เลยอะไรก็ได้ก็กลับไปอย่างนั้นไปเสร็จแล้วก็ไปชุลมุนชุลแก่คนไม่ได้ฟังอยู่ที่นี่ขนาดนี้นี่อีกเท่าไหร่ที่กะอย่างนี้ไว้ในใจแล้วอาตมารวมทั้งเย็นมาคอยดูพี่ลงธงเชงกันอีกคอยดู 3 คันนี้ก็จัดอย่างนั้นแล้วพอเวลาเอาจริงนะทุกครั้งไปก็ต้องเป็นเช่นนั้นซึ่งเราพยายามให้เด็ดขาดมันก็ลำบากพอมาถึงก็หาผีตกป่าช้าจะบอกว่าไปขึ้นรถเอาเองเอาเองแต่ตอนนี้มันใกล้นะแค่ไปสะลีมันใกล้กว่าศีรษะอโศกเพราะฉะนั้นยังไงยังไงก็งวดนี้ก็ไม่รู้คุณไม่ได้ขึ้นรถคุณก็ไปหา เองไปหารถโดยกลางคืนกลางวันอะไรก็ตามใจวันนี้ไปก็ไปเองไพศาลีไปไม่ไกลๆอะไรง่ายๆไม่เหมือนศีรษะมันก็ลองบ้างไปเองบ้างอะไรจะไปเอาบ้างก็เราจัดแล้วบอกว่ามันจองสิมาบอกสิมันก็เป็นยังไงกันล่ะมันก็มันพิกุลจะร่วงออกจากปากหรือว่ามันขี้เกียจหรือมันยังไงกันอาตมาก็ไม่เข้าใจนะเห็นใจบอกขอความเห็นใจว่าให้เห็นใจเราบ้างเห็นใจเราบ้างเราจัดมันไม่ใช่ง่ายก็ยากแสนยากก็เท่าที่เป็นไปได้ตรงนั้นก็พูดไปนี่พูดเพื่อให้เข้าใจรายละเอียดให้เห็นใจกันเพราะฉะนั้นจุดนี้ก็เป็นจุดหนึ่งที่เราต้องเข้าใจและจุดต่อไปที่เราจะไปเนี่ยเมื่อไปถึงโน่นเราก็จะพยายามที่จะ ได้คุณได้ฆ่ากันมากขึ้นงานของเราจะจัดให้มันเป็นรูปเป็นรอยเป็นระบบเป็นระเบียบให้มันเนียนในทั้งมันจะกว้างขึ้นมันก็เพราะมีเนื้อที่เนียนในถ้าเนื้อไม่เนียนในและกว้างขึ้นมากขึ้นเยอะขึ้นฟาร์มแล้วหลวมแล้วก็หย่อนยานคุณค่าตกลงแล้วคุณค่ารถแม้แต่เราไปทำงานอย่างนี้เป็นงานซ้ำซากมีสภาพซ้ำซากไปก็ไม่มีอะไรก็ฟังเทศน์ตื่นเช้ามาก็ไปฝึกเพ่งกันก็เป็นเทศเราจะได้พิสูจน์มันก็สอบปลุกเสกทีนึงพุทธาภิเษกทีนึงเหมือนจะสอบ 7 วันแล้วเราจะต้องพยายามอย่างนั้นอย่างนั้นให้เบิกบานแจ่มใสให้ได้ตื่นเช้าขึ้นมาบางคนตื่นก่อก่อนจะต้องเสียสละมากกว่าตื่นขึ้นมาจัด ตักน้ำตัดผ้าไว้ให้เพื่อนให้ฝูงก่อนทำอะไรก็ได้ต่างๆหรือแม้เราจะทำอะไรที่มันเอะอะมะเทิ่งเราก็จะต้องระมัดระวังด้วยว่าถ้าเป็นอย่างนั้นไม่เอาเช่นว่าตื่นขึ้นมาแล้วก็มากวาดแครกๆๆเพื่อนเขานอนอยู่นี่ที่สนามหญ้าอะไรเนี่ยในป่าอะไรอย่างเงี้ยแล้วมันก็ไม่ถูกแล้วจะไปโน่นไปขนน้ำไปตักน้ำมาหรือทำอะไรที่มันไม่ได้ไปรบกวนเพื่อนฝูงก่อนเช่นไปกวาดซะลงศาลาทูไว้ทำอะไรก็ได้เพิ่มเติมตื่นก่อนเพื่อนก็เคาะระฆัง 7 เอ้ย 3 โมงครึ่งไป 3 โมงตี 3:30 น เราพร้อมก่อนเขาตื่นมาช่วยเขาก่อนเราก็จะทำเพราะคนเยอะมากต้องมีแรงงานช่วยเพิ่มเสียสละกันเพิ่มก็เป็นเรื่องที่จะพิสูจน์ตัวเราทั้งสิ้นพิสูจน์ผู้ที่จะไปร่วมงานไม่ใช่ว่าไปแล้ว ไปนั่งคอยตักตวงรับผลประโยชน์โดยที่เราจะไม่ช่วยใครผลประโยชน์ที่ว่าก็คิดไปแง่แบบโลกีย์คือเราจะต้องได้ต้องได้ต้องได้คนต้องบริการเราคนต้องให้แก่เราเราเป็นผู้รับผู้รับผู้รับและเป็นผู้ขาดทุนโดยทำแล้วเป็นผู้ขาดทุนแต่พูดไปแล้วจะเป็นผู้เสียสละเป็นผู้ที่เป็นคุณค่ามีประโยชน์เป็นผู้ให้อย่างนี้เป็นผู้กำไลเมื่อคนยิ่งมากมันยิ่งมีอะไรๆยิ่งเยอะให้คนที่จะไม่เข้าใจอย่างนี้มันยิ่งมีเยอะเพราะคนจะต้องไปที่ได้อาศัยอาศัยแรงงานจากผู้อื่นเพราะว่าไม่คิดอาจจะทำอย่างนี้มันเยอะทั้งนั้นอีกคนเยอะมันน่าจะไม่ต้องมีคนต้องมาคอยดูแลระวังอะไรไม่ต้องมีเวลาจะต้องมาตื่นก่อนแล้วก็ตักน้ำให้เขาเช็ดปัดกวาดไปให้ก่อนเตรียมเมนูไว้ก่อนแทนที่คนมากๆต่างคน ไม้ต่างมือแล้วก็ทำเผื่อสักนิดสักหน่อยนะมันต้องมีใครไม่ต้องมาทำเพิ่มก่อนอ่ะมันไม่ได้นะมันไม่ได้ที่จริงมันไม่ได้เพราะคนขี้เกียจมันมากกว่าคนขยันคนจะเสียสละพูดให้ตายยังไงคุณควรจะเสียสละมันก็น้อยกว่าคนที่จะโลกควรจะเอาเปรียบเอาได้เขาจะเอาได้มันมากกว่าคนที่จะเสียสละจริงๆขนาดระดับพวกเราเนี่ยฝึกฝนก่อนแล้วอบรมก่อนแล้วเรียนรู้ฝึกปรือไปก่อนแล้วก็แล้วอย่างเงี้ยขนาดนี้ยังขนาดนี้นะเพราะที่อื่นจะไปกล่าวไปใหญ่เพราะเราขนาดนี้ว่าจะเอาข้อหาสัจจะความจริงนี่มันก็ยังรู้แสนรู้แล้วก็ยังเห็นแสนเห็นว่ามันไม่ค่อยได้เพราะฉะนั้นเราก็จะต้องเตรียมตัวเตรียมใจจริงๆไปก็จะต้องไปเสียสละ วัดผู้ที่อยู่ในนายยิ่งพวกภายในฝ่ายในเนี่ยจะต้องเป็นแกนเป็นตัวอย่างเป็นตัวหลักแล้วต้องรู้ว่ากำไรคืออะไรกำไรคือเราจะต้องได้เสียสละได้ไปฝึกปรือจริงๆได้อดได้ทนได้สอบนี่แหละสอบไล่แล้วสอบไล่ว่าเออปีนึงสอบทุกปีปลุกเสกก็สอบพุทธาภิเษกก็สอบสันติอโศกก็สอบงานหลักๆของเราที่รวมหมู่รวมกลุ่มมาเป็นจำนวน 100 จำนวน 1,000 เนี่ยมันจะเป็นงาน 3 งานนี่แหละงานจำนวนร้อยจำนวนพันมีงานมีกิจกรรมอะไรกินอยู่หลับนอนอย่างน้อยที่สุดเราก็ต้องมีกินมีอยู่มีที่มีเยี่ยวสถานที่สถานที่เที่ยวอะไรที่หลับที่นอนเราก็พยายามฝึกแล้วก็ดูช่วยเหลือโปรไฟล์กันไปช่วยตัวเองแต่ละคนช่วย ให้ได้ไม่ต้องไปวุ่นวายอะไรกันนักกันนอนก็ไม่ค่อยเท่าไหร่พอทำเนานอนน่ะแต่ว่ากินอยู่นี่มันต้องเปลืองไอ้โน่นไอ้นี่แม้แต่อุจจาระมันก็ยังต้องเปลืองน้ำเปลืองทาบเปลืองสถานที่อะไรและเป็นสถานที่เหมือนที่นอนก็ไม่ได้เพราะนอนให้ทั่วไปที่ตรงไหนมันเป็นที่วางร่างกายได้แล้วมันก็นอนได้แล้วก็ฝึกหัดไปจนปานนั้นเพราะงั้นเรื่องนอนจึงไม่ค่อยสบายยังเหลือตัวเท่านั้นเองว่าจะนอนหลับหรือไม่หลับตัวเองจะติดมากหรือติดไม่มากก็เฝ้าระวังกันไปเหมือนคนอื่นก็ไม่ต้องวุ่นวายอะไรกับเรามากนักหรือนอนแต่เรื่องที่กินที่อยู่อย่างที่ว่าเนี่ยของกินของอยู่ที่อุจจาระปัสสาวะที่อาบน้ำอาบท่าที่อะไรพวกนี้มันจะต้องช่วยเหลือเกินซึ่งก็ไม่มีเรื่องอะไรมากเป็นเรื่องกิจวัตรประจำวันจำเป็นกินก็จำเป็นอุจจาระปัสสาวะประจำ อาบน้ำอาบท่าทีจะว่ากันไปก็มันก็จำเป็นบ้างที่จะต้องมีบ้างที่เราต้องกำหนดมาให้มากใครจะลดก็ไม่เป็นไรอย่างคราวที่แล้วนี่คุณชนิดาไปไม่อาบน้ำเลยตลอดมึงไม่รู้จะพบ 7 วันหรือเปล่าไม่รู้มันจะได้อยู่ถึง 7 วันแล้วอยู่หรือเปล่า 700 บาทปลุกเสกน้ำมันไม่รู้ว่านึกว่าจะครบนะหรือว่าจะอยู่ครบ 7 วันนี้เป็นต้นก็เป็นบทฝึกของเขาแต่ถ้าใครรู้ตัวว่าเราเองนี่แหม่ปฏิกิริยาแห่งร่างกายตัวเองเหงื่อใครของเรามันเยอะจะไม่อาบน้ำพึ่งเสร็จวันนี้มันอยู่รวมหมู่รวมกลุ่มก็หมู่เขาเรียกหมายกลิ่นเราก็แย่นะปฏิกิริยาของเราแย่สรีระของเรามันเป็นเองเป็นจริงเราจะไปบอกว่าเอาอดเราจะอดได้ไหมทนได้ไหมจะไป ไปตั้ง 7 วันก็อย่าไปทำถ้าอย่างนั้นจะทำให้อาบน้ำ 7 วันแล้วไปอยู่คนเดียวอยู่ในป่านั่นเอาเราอดไม่อาบน้ำ 7 วันจะทนได้ไหมของเราเองดมของตัวเองของคนอื่นไม่เกี่ยวผมไม่ได้อยู่กับหมู่กับกลุ่มกาลเวลาก็ไม่เหมือนกันสิ่งแวดล้อมก็ไม่เหมือนกันเพราะงั้นเราอยากจะทำบ้างเพื่อพิสูจน์ของตัวเราก็อย่างนั้นสิไปอยู่คนเดียวถ้าเราอีกกลิ่นของเรามันไม่ไหวกลิ่นของเรามันแย่เราก็จะต้องไปอยู่คนเดียวแต่ถ้ากลิ่นของเราไม่แย่เราจะอยู่กับกลุ่มด้วยเพื่อที่จะเบาบางไม่ต้องไปแย่งชิงกับที่อาบน้ำก่อนน้อยน้ำขอน้อยเราไม่อาบแล้วเราแถมตักให้คนอื่นด้วยก็ทำถ้าทำได้อย่างนี้เป็นต้นเป็นการเสียสละเรื่องเหล่านี้ซับซ้อนลึกซึ้งไปอย่างนี้ซึ่งพูดขึ้นมาก็รู้ว่ามันดีทีนี้คนดีก็ต้องทำดีนี้ได้แต่รู้ว่าดีแล้วทำดีนี่ไม่ได้คนนั้น ดูๆๆมันก็เท่านั้นเองแหละมันก็ไม่ได้เรื่องอะไรนานปีนานชาติก็เยอะๆใหญ่ๆอยู่อย่างนั้นน่ะแต่คนที่ได้จริงแล้วนะเขาจริงนะก็จริงเขาได้ไปเรื่อยๆคนจริงก็ถึงจริงเป็นจริงไปเรื่อยๆไอ้คนที่ไม่จริงก็เยาะเยาะไปอยู่อย่างนั้นน่ะมันจะกล้าจะกล้ากล้าอินทรีย์พลังกล้าหรือไม่กล้ามันก็มีข้อพิสูจน์ไปเรื่อยๆก็ทำได้ตอนนี้คนก็จะมั่นใจในตัวเองว่าเราทำได้นะมันไม่ลำบากก็แรงอะไรหรือไม่ฝืนบ้างแล้วก็ยังพอทนพอสู้แล้วก็ฝึกฝนไปเราก็จะได้เราทำซ้ำซากอย่างนี้แม้สุดท้ายที่สุดจบแล้วก็ซ้ำซากผู้ที่เป็นได้แล้วก็จะเป็นแกนเป็นตัวอย่างจะเป็นหลักเป็นเกณฑ์เป็นตัวอย่างจะเป็นเช่นนี้คนจะเป็นเช่นนี้ที่เราฝึกนี่ไม่ใช่ว่าเราฝึกชั่วคราวนะทำเล่นแต่เราทำให้เป็นชีวิตเลย ในอนาคตเราก็จะเป็นเช่นนี้เป็นคนกินน้อยใช้น้อยเสียสละเอื้อเฟื้อเผื่อปลายเป็นคนขยันหมั่นเพียรมีกะจิตกะใจทำงานอย่างนี้ไปจนกระทั่งตายนั่นแหละจะเป็นหลักเป็นแกนไม่ใช่เราทำชั่วครั้งชั่วคราวชั่วเล่นแต่เราทำให้ติดเป็นตัวเป็นตนเลยเป็นอุปนิสัยเป็นความเป็นเป็นได้จริงๆเลยทรงไว้ทรงไว้ทรงทรงไว้ซึ่งสภาพอย่างนี้พนักงานเหล่านี้จะเป็นงานหลักๆของเราไม่ใช่ทำชั่วคราวนี้ 8 ครั้งครั้งนี้เป็นครั้งที่ 8 ของพุทธาภิเษกปลุกเสกที่ 8 แล้วก็ผ่านไปแล้วก็ประสบผลสำเร็จน่าดูทีเดียวปลุกเสกคราวที่แล้ววันพุทธาภิเษกนี่อีกปีนี้ก็น่าจะได้เป็นอย่างน้อยก็พอๆกับปลุกเสกก็ยังดีเป็นสภาพ ได้ผลประสบผลสำเร็จอย่างน่าพอใจเท่ากับปลุกเสกก็ยังดีนะก็ไม่น่าจะลดหย่อนคนจะมากจะน้อยอาตมาเองก็จะดูเหมือนกันเรามาสภาพนี้ทุกทีไปพุทธาภิเษกเนี่ยคนมันกลับมากกว่าปลุกเสกแต่สำหรับคราวนี้ปีนี้ดูท่าทีมันยังไงยังไงอยู่น่ะเพราะฉะนั้นก็ยังไม่รู้ได้ว่าคนมันจะมากกว่าหรือมันจะน้อยกว่าก็ปีกลายนี้นี่นะรถที่ไปพุทธาภิเษกนะ 6 คันมีกายนี้รถไปพุทธาภิเษก 6 คันเลยปีนี้ลดลงมาแล้ว 3 คันนี้มันคืออะไรก็เราพยายามเราไม่ใช่เจตนาจะลดก็จองเอาไว้ก็ 5 คันน่ะตอนแรกอ่ะก็บอกให้ไปจองๆกันก็ไม่จองไม่จองก็ต้องลดลดแล้วมาเพิ่มอีกก็ไม่ เพราะพ่อมันก็ลำบากลำบนเราก็ต้องไปต่อรองไปแล้วพวกเราก็เป็นแบบนี้ไปต่อไปในอนาคตของไม่เป็นไรหรอกน่าถึงสุดท้ายเขาก็ยอมเราเองแหละเขาก็เพิ่มลดเป็น 6 คันเองน่ะ 8,000 บาทเองอ่ะมีแบบนี้ทุกปีไปก็เจ๊งกันพอดีถ้าพวกเรารีบจองเสร็จแล้วมันเต็ม 5 คันแล้วก็ไปจองเพิ่มเขาอีกเหลือเวลาอีกอาทิตย์นึงเขาก็คงไม่ว่าอะไรหรือเหลือเวลาอีก 5 วันก็ยังจะพอถูไถไม่ใช่ละ 5 วันละ 10 กำหนดวันอาทิตย์สุดท้ายไม่เช่นนั้นแล้วก็ไปพูดกับเขายากอย่างนี้เป็นต้นถ้าเกิดว่าเราได้ 5 คันเต็มอาทิตย์สุดท้ายเนี่ยมันก็ 5,000 บาทเต็มก็ยังดีเพราะว่ากะเอาไว้ปีหน้าก็จะได้เพิ่มดูซิโอ้โหมาตามอีกอาทิตย์นี้มาตามตั้งเยอะเลยและที่สุดท้าย 5 คันก็เต็มยังเหลืออีกตั้งบานเบิกเอาปีหน้าก็ขอจอง 6 อะไรอย่างนี้เป็นต้น ขนาดจองไว้ 5 ต้องไปบอกเลิกอีก 2 เสร็จแล้วก็มาอย่างนี้ก็จำไว้ปีหน้าลองจอง 4 ดูซิได้ไหมปีหน้าเอา 4 ถ้า 4 ได้เรียบร้อยอาทิตย์สุดท้ายก็สำเร็จยังมีมาจองเพิ่มอีกมั้ย 4 แล้วก็ยังเต็มปีหน้าน้องก็ค่อยเพิ่มเป็น 5 ว่าไปอย่างนั้นแต่ทีนี้มันไม่เข้ารูปเข้าร่องสักทีมันไม่จริงมันไม่เด็ดขาดมันก็เลยทำให้ลำบากเหมือนคนไหนจะได้ตัดสินใจเด็ดๆขาดๆดีๆเนี่ยมันเป็นคนที่แน่นอน