270123-678 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ010.txt

มันไม่เหมือนกันมันหยาบมันฝืดกว่าเช่นเรารับประทานของฝืดของขมมันก็รับประทานฝืดรับประทานขมก็รู้ชัดๆมันจะเป็นเหมือนกับรับประทานของหวานของที่มันไม่ฝืดมันลื่นมันง่ายซึ่งมันเป็นสภาวะธรรมชาติมันเป็นอย่างนั้นจริงๆแล้วเราก็รู้ความจริงตามความเป็นจริงว่ามันต่างกันด้วยธรรมชาติสนใจของเรานั้นวางเฉยเหมือนกันแต่ความฝืดความฝืนมันมีอยู่บ้างซึ่งมันต่างกันเราก็จะพยายามรู้ละเอียดละออลงไปจน ท้ายเลยแล้วเราก็จะรู้ว่ามันมันจบมันพอแล้วมันได้ดีหรือแม้ว่าที่สุดมันยังมีสะอาดในกว่านั้นลึกซึ้งกว่านั้นขึ้นไปอีกความสุขความฝืนอะไรต่ออะไรต่างๆนานาก็ยังมีฉันซ้อนลึกซึ้งขึ้นไปอีกในเชิงลึกซึ้งขึ้นไปก็จะมีอีกสิ่งเหล่านี้พูดด้วยปากก็ไม่ได้แต่เราจะรู้ความจริงตามความเป็นจริงซับซ้อนพวกนี้จริงๆฝึกหัดเรียนรู้อ่านแล้วก็ฝึกตนทำให้เห็นจริงเราจะเกิดความมั่นคงแข็งแรงและก็อยู่เหนืออะไรต่ออะไรต่างๆที่เป็นโลกิยะในรูปวาดรูปรถเป็นเสียงสัมผัสอาหารที่เป็นเรื่องที่เราฝึกหัดได้อย่างแยบคายและจะรู้อะไรต่ออะไรสูง ยาในการที่จะไปเทียบเคียงในการปฏิบัติกับปัจจัยอื่นเรื่องอื่นเยอะเพราะว่าอาหารอย่างไรอย่างไรเราก็ต้องรับประทานเราจะตัดขาดจากมันไม่สัมผัสๆเลยไม่ได้เราจะต้องสัมผัสสัมผัสกับอาหารไปกราบตายจนกระทั่งตายก่อนตายเราก็ยังจะต้องใช้อาหารอยู่เพราะฉะนั้นมันจึงเป็นสิ่งที่ตัดกิเลสจริงๆไม่ใช่ตักตัวอาหารมันเรื่องของการปฏิบัติกับอาหารจึงมีเป็นกรรมฐานเป็นปัจจัยในการได้ปฏิบัตินานเท่านานจนตลอดชีวิตของนักปฏิบัติธรรมหรือจนกว่าจะบรรลุอย่างสมบูรณ์สูงสุดก็ขอให้พวกเราได้ภาพเพียรศึกษาอย่าเอาจะรู้เรารู้ เรารู้แต่ว่าเราเป็นเราทำได้เราสามารถที่จะลึกซึ้งแยบคายดังกล่าวแล้วได้จริงหรือไม่เราจึงจะรู้ตัวเราเองว่าเราสูงขึ้นสูงขึ้นแม้ที่สุดเมื่อเอาโลภะโทสะโมหะอย่างละเอียดเช่นว่าเรายังต้องการหรือว่าเราเองเรายังผลักไสไม่ชอบใจหรือว่าเราชอบใจไปอิจฉาอารมณ์อันนี้อารมณ์ในความเป็นจริงเราก็จะรู้อย่างละเอียดแยบคายจนอยู่เหนือจิตอารมณ์อันนี้ทารมได้อย่างแท้จริงนอกนั้นมีแต่ความเป็นจริงตามความเป็นจริงของวัตถุกับตัวเราที่จะสังเคราะห์ร่วมกันไปจนกระทั่งชีวิตจะหาไม่เท่านั้น [ไม่สามารถถอดข้อความได้]