271005-701 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-อ010.txt

่ทรมานตนให้สังขารร่างกายสุขภาพ เสื่อมโทรมเป็นความพอดีพอเหมาะแต่ก็น้อยที่สุดเทียบเคียงกับคนในโลกลงไปลงไปก็จะรู้ว่าเราน้อยโดยส่วนเฉลี่ยเราก็น้อยและน้อยไปจนกระทั่งถึงมีหลักถึงสัปบุรุษหรือสัตบุรุษพระอริยเจ้าผู้ที่ท่านได้พ้นแล้วท่านเป็นตัวอย่างเป็นหลักเป็นแกนยืนยันยืนหยัดให้เราดูอยู่เพราะฉะนั้นพระอริยเจ้าทั้งหลายคือตัวอย่างจะกินจะอยู่จะมีจะใช้จะสะสมไม่สะสมต้องทำตนเป็นตัวอย่างด้วยความรู้เรามีก็ได้ไม่มีก็ได้เพราะฉะนั้นเราควรจะยืนอยู่ในฐานที่ไม่มีเมื่อผู้ใดยืนอยู่ในฐานที่ไม่มีก็เป็นตัวอย่างอยู่ถ้าเราบอกว่าเรามีก็ได้ไม่มีก็ได้แต่เรายืนอยู่ในฐานมีมันก็คลานแย้ง มันก็เป็นตัวอย่างให้แก่คนอื่นเขาเอาอย่างในความมีในความสะสมกอบโกยโลภโมโทสันแก่ตัวด้วยเลี่ยงด้วยกลบเกลื่อนตัวเองไปก็ได้มีเป็นต้นเพราะสิ่งที่จะสอดคล้องสูงสุดนั้นเราก็จะต้องอยู่ในจุดมักน้อยและจุดที่มีน้อยที่สุดให้ได้จนอันใดที่ไม่สมควรจะมีก็ไม่ต้องมีเลยแสดงความบริสุทธิ์สะอาดนอกสะอาดในเป็นตัวอย่างคนในโลกจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเราอย่างพระมหาสาวกพระพุทธเจ้าพระอริยเจ้าทั้งหลายอย่างนี้เป็นต้นผู้ใดที่พึ่งตนได้ก็เพราะจิตสะอาดอย่างจริงใจเป็นความสุขไม่ทรมานกายจิตที่ว่างสะอาดเปล่าจากที่เราไม่ต้องการอะไรนั่นแหละเป็นสิ่งที่เราได้พึ่งอย่างเกษมจริงๆ และเมื่อเราเองเราก็ทำนี้เพื่อพิสูจน์อยู่ในสังคมของคนที่เป็นสังคมพุทธสังคมที่มีความเข้าใจมีสัมมาทิฏฐิอยู่ร่วมกันเราจะอยู่ร่วมกันได้จริงๆเผื่อแผ่เอื้อเฟื้อเกื้อกูลไม่จำเป็นจะต้องเป็นคนสะสมแต่ก็อยู่ด้วยกันได้เราพึ่งความดีซึ่งความไม่โลภไม่โกรธท้าทายให้พิสูจน์สิ่งนี้ใครก็ตามเราไม่มีความโลภไม่มีความโกรธมีความขยันหมั่นเพียรสร้างสรรค์มีความเสียสละไม่เห็นแก่ตัวจริงๆแล้วเราก็กระทำจริงๆเราจะมีที่พึ่งแม้เราเป็นคนแก่แล้ว ทำอะไรไม่ได้ก็พึ่งกันได้คณะของเรานี่นับวันจะมีคนแก่เพิ่มขึ้นเพิ่มขึ้นขอให้เข้าใจและคนแก่ที่อยู่ในคณะของเราคอยอย่าไปหวั่นไหวอย่าไปคิดว่าแม้ตัวเองแก่แล้วแล้วก็มีมานะเราทำอะไรไม่ได้แล้วเดี๋ยวเพื่อนฝูงคนนั้นคนนี้ก็ดูถูกดูแคลนและเป็นกิเลสมานะเป็นกิเลสที่เราเองถือดีเราก็เป็นคนดีอยู่ด้วยดีไปแล้วเขาก็รู้กันเขาก็เข้าใจกันเพราะทุกคนต้องศึกษาไม่รู้เราก็ต้องบอกกล่าวกันผู้ใหญ่ผู้รู้ท่านก็มีไม่ต้องชี้ต้องแจ้งคนแก่ก็พึ่งได้เด็กก็พึ่งได้คนป่วยคนเจ็บคนพิการอะไรพอสมควรผมเหมาะที่เราควรจะพึ่งกันได้เราไม่ได้ไปเสาะแสวง เราไม่ได้ไปอ้าขาเพราะว่าปีที่จะไปเลี้ยงคนที่เขาจะต้องลำบากลำบนกันทั้งหมดเราทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกแต่ว่ามันก็จะเป็นไปตามธรรมมันก็จะมีสิ่งเหล่านี้ปะปนอยู่จะเป็นผู้ที่เราจะต้องพึ่งพาอาศัยกันและกันได้ผู้ใดยิ่งโลภน้อยยิ่งเป็นคนขยันหมั่นเพียรสร้างสรรค์มีผลผลิตมากกว่าสิ่งที่ตัวเองผลาญแล้วก็เผื่อแผ่แล้วโดยเฉพาะน้ำใจความเข้าใจมีน้ำใจและมีความเข้าใจลดความโลภความโกรธออกจากจิตจริงๆมีความรู้ถูกไม่โมหะชัดแจ้งสิ่งเหล่านี้เป็นหลักประกันสังคมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกที่โลกควรจะรู้และควรจะได้ลงมีการระดม ฝังสีลงไปให้ได้แต่เมื่อโลกเขาไม่เห็นเขาไม่ตอบเขาไม่เข้าใจเขาไม่เชื่อมันเขามีความจำเป็นที่พวกเราจะต้องพิสูจน์ในกลุ่มคนพวกเราว่าคนที่ไม่มีความโลภไม่มีความโกรธไม่มีความหลงผิดเมื่อเป็นจริงแล้วคนกลุ่มนี้จะมีวัฒนธรรมมีความเป็นอยู่มีสิ่งที่เป็นจารีตประเพณีมีความเข้าใจมีน้ำใจอย่างใดอย่างใดซึ่งมันจะมีของจริงมีความจริงนั้นเกิดขึ้นอย่างแนบเนียนตามความจริงในอนาคตขณะนี้เราก็ฝึกปรือและพยายามที่จะมีทิศทางมีอุดมการณ์มีเป้าหมายที่จะสร้างสรรค์ไปแล้วเราก็จะเป็นไปได้เพราะทุกคนแม้จะเป็นเด็กก็ดีแม้จะเป็นหนุ่มสาวแม้จะเป็นคนเท่าคนแก่ หรือบางคนอาจจะต้องป่วยเจ็บบางคนอาจจะพิการบ้างอะไรก็ตามเมื่อมาตกอยู่ในหมู่นี้โดยธรรมแล้วพอเป็นไปกันได้เราก็จะช่วยเหลือเกื้อกูลกันเท่าที่จะเป็นไปได้เอื้อเฟื้อแสดงน้ำใจมีความจริงใจให้เห็นว่ามนุษย์นั้นต้องพึ่งกันสัตว์มันก็ยังพึ่งพาอาศัยกันพอได้แม้แต่มันเป็นเดรัจฉานเราเป็นคนเราจะพึ่งกันไม่ได้มันจะเป็นอย่างไรกันเชียวเพราะงั้นก็ต้องจะต้องเป็นผู้ที่ปฏิบัติตามหลักการที่พระพุทธเจ้าท่านว่าไว้จริงๆแต่ละคนแต่ละคนมีคำว่าเราพึ่งตนได้และเราจะเป็นประโยชน์แก่ผู้อื่นอย่าพึ่งตนได้ก็ได้แนะนำจากต้นแล้วว่าเราจะต้องพิสูจน์ความจริง ว่าจิตของเราละลายจากกิเลสออกไปนั่นแหละจะเป็นจิตสะอาดใสจะเป็นสิทธิ์คิดไร้ความโลภความโกรธลงไปเรื่อยๆเรื่อยๆอย่างถูกจริงๆไม่หลงผิดแล้วมันก็จะเป็นฐานอาศัยของมนุษย์ทาทาให้พิสูจน์สิ่งนี้อย่างจริงๆเรามีอะไรดีบ้างแล้วเป็นขั้นเป็นตอนแล้วก็พิจารณาต้นอย่าติดแป้นพยายามเพิ่มอธิษฐานให้แก่ตนเรื่อยๆไปเราจะเจริญมีทั้งผู้ได้แต่เบื้องต้นผู้ได้ทำการพูดได้บ้างปลายสอดหนุนกันอยู่มีมากชั้นมากคนเพราะฉะนั้นเราจะไปดูว่าในที่นี้มีแต่คนดีไปทั้งหมดเป็นชั้นที่สุดทั้งหมดนั้นไม่ได้ต้องมีที่บกพร่องต้องมีชั้นต่ำชั้นกลางชั้นสูงปะปนกันอยู่แน่แท้และเรา ช่วยเหลือกันจังจริงๆประกันสังคมหมู่นี้จะมีคละเคล้ากันตั้งแต่เริ่มต้นบางคนเป็นกัลยาณชนยังไม่ดีนักจนกระทั่งเป็นพระอริยะขั้นตอนการกลางกันปลายขั้นสูงสุดซึ่งจะมีปนเปอยู่แล้วเราก็จะเกื้อหนุนเป็นสังคมสิ่งแวดล้อมที่ดีเป็นคนที่จะพิสูจน์หลักธรรมทฤษฎีของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างแท้จริงอย่างอิสระเสรีภาพของแต่ละบุคคลที่มาในที่นี้ด้วย [ไม่สามารถถอดข้อความได้]