220425-295 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ018.txt

ิมาปฏิปทาแปลว่าตามสบายใจไม่ไม่ทรมานตนว่างั้นความหมายอันนี้เป็นความหมายที่มันยานหย่อนยานแล้วก็ทำตามใจชอบของตนเองคนจึงไม่ได้ตั้งตัวอยู่ในความลำบากคนที่ไม่ได้ตั้งตนในการฝึกปฏิบัติธรรมมีสัจจะธรรมะขันติจาคะอะไรที่ไม่มีการล็อกไม่มีการล้างไม่มีการทำให้เสื่อมคลายออกไปได้จึงกลายเป็นคนผิดคนบนโลกอย่างเดิมดีไม่ดีก็ออกเพิ่มเป็นกิเลสอยู่ในโลกเดิมๆมากจัดไปด้วยแล้วก็การปฏิบัติธรรมพระพุทธเจ้ากับเขาเงินท่านกับเขาเงินเราจะเดินตรงไป วาสนาเดินตรงไปหาความเป็นอริยะนั้นจะต้องมีหลักในการมีสติให้ได้มากที่สุดรู้ในอียิปต์อิริยาบทรู้ในกรรมกิริยารู้ในชีวิตตลอดเวลาเราจะต้องปรับปรุงชีวิตทุกบทบาททุกลมหายใจเข้าออกเราจะต้องรู้กรรมที่สุจริตและกรรมที่ทุจริตแจ้งและปรับปรุงปรับปรุงปรับปรุงปรับปรุงเสมอเราจะเป็นคนดีและก้าวหน้าสู่ความเจริญที่แท้จริงได้แล้วก็ต้องศึกษาทฤษฎีข้อมูลหลักการหรือว่าเหตุผลที่มันทำให้ดีขึ้นหรือว่ามันเป็นเหตุผลที่ดีขึ้นกว่านั้นมีอย่างไรบ้างศึกษาเราจะเข้าใจได้รู้ว่าอันที่ดีที่สามารถและ ทำให้มากบางคนรู้มากไม่ทำเลยรู้มากๆเยอะแยะไม่ทำเลยผู้นั้นพระพุทธเจ้าให้ชื่อว่าเป็นประธานคนไม่เจริญเลยคนเหมือนบัวใต้โคลนต้องให้เอาปลาปล่อยทิ้งไปเป็นเส้นทางร้านเราไม่รู้ได้มาถ้าเราไม่ลงมือปฏิบัติไม่ต้องทำอย่างเช่นบทสวดฉันขึ้นมาเช่นที่มาเราจะไม่เจริญในธรรมเลยเราจะไม่ก้าวหน้าโดยขอให้วัดขอให้เทียบขอให้ตรวจคนเท่ากับธรรมะที่เราพอมีครูมาอย่างนี้เป็นกุศลอย่างนี้เป็นความงามที่ถูกต้องเอาให้สูงขึ้นเรื่อยๆแล้วก็พยายามอ่านให้จริงว่าความดีที่ถูกต้องมันดีถูกต้องจริงหรือ ผ่านตัวเองเห็นแก่ตัวเราเพี้ยนๆพอชอบใจของตัวเองเป็นอย่างไรแล้วก็พยายามตอนพระพุทธเจ้าจึงได้พยายามตัดรอบตั้งแต่ตำๆเป็นเบื้องต้นง่ายๆรู้ง่ายๆตั้งแต่อบายมุขตั้งแต่ลาบยศตั้งแต่รูปรถมีเสียงหยาบๆปล่อยไปในระดับเรารู้ได้ว่าอย่างนี้อย่างนี้เป็นของที่ควรรักควรวางควรทำในใจตัดให้ขาดเลือดออกปล่อยวางอยู่ที่ยินดียินร้ายกับมันไม่ติดในชีวิตมันไม่เกิดเป็นมนุษย์ชอบใจเป็นโลกคู่ละจางคลายทำให้เกิดใจมันจามันกลายมาได้จริงจนจืดสนิทใจรู้ของทุกๆอย่างแต่ว่าไม่คิดอะไรไม่เกิดเพราะอะไรรู้ความจริงของความจริงตาม แดงเขียวเปรี้ยวหวานอะไรก็แล้วแต่ก็เป็นภาพทำของมันเองแต่ละอย่างในโลกรู้จริงได้สัมผัสแล้วเรารู้ชัดด้วยแต่เราไม่หลงอร่อยไม่หลงสุขไม่หลงทุกข์อะไรกับมันไม่ฟังไม่อยู่เราจึงจะเป็นผู้ที่อยู่กับโลกอย่างเหนือโลกอยู่กับโลกยังโลกนี้แทรกแซงในตัวชีวิตจิตวิญญาณเราไม่ได้เราอยู่กับมันอย่างจะใช้มันอะไรที่มีค่าสมควรจะรับสังเคราะห์ไปมันเป็นอยู่ในภาพดินน้ำไฟลมให้เราก็จะทำหน้าที่หรือว่าจะมีชีวิตอยู่ในความแจ่มใสไม่เป็นธาตุอะไรหนักหนาอะไร ภาระลำบากเหมือนชาวโลกจึงเป็นผู้ที่ประเสริฐจะเป็นผู้สร้างสรรค์มีเวลามากเพียงพอมีกำลังต่างๆเป็นกำลังที่สร้างสรรค์ไม่ใช่กำลังที่ศาลฆ่าหรือกำลังทำลายหรือมอมเมามนุษย์แต่เป็นกำลังที่สร้างบุญเยอะมนุษย์ให้สูงขึ้นยกมนุษย์ให้ดีขึ้นแต่เราเข้าใจแล้วจะเห็นว่าศาสนานิภาคนไม่ดีจะพาคนที่สูงส่งหาคนที่ไปในทางเจริญก้าวหน้าผู้ดูผู้รู้จึงภาคเรียนที่ใส่ใจเสียเวลาให้ไม่ใช่ว่าจะเป็นผู้ติดตามใจเราเองแต่จะฟื้นบางศรีเมือง การศึกษาธรรมกับพื้นมันรวนแล้วแต่จะฝืนเป็นส่วนใหญ่ตอนแรกๆจนๆต้องพยายามฝืนถ้าเกิดความยินดีในธรรมตอนที่ 1 ถึงเมื่อเกิดรถเป็นธรรมรสเมื่อเกิดพอใจบ้างรู้ว่าอย่างนี้มันดีมันพาเราไปสบายเจริญแท้มันก็จะมีเครื่องช่วยมีเครื่องนำมีเครื่องปรุงแต่เป็นอย่างนั้นชั้นสูงที่สุดก็จะมารู้ความจริงอย่างนี้อีกว่าเราเองก็ไม่ได้สูงสุดแล้วก็ต้องจ่ายให้มันคลายมันวางกลางจะอยู่อย่างสงบมันเป็นฐานสูงคือเราจะปรากฏฝ่ายแม้จะได้นิพพานแล้วก็มีจิตใจในนิพพานในเรื่องกล่าวว่าถึงขั้นจะต้องมีสิทธิทางนั้นมันเป็นเรื่องสุดท้ายปลายส่งเลือดสูงสุดที่เราจะต้องรายเดือน แล้วเราก็จะพาตัวเราขึ้นไปสูงและจะไปรู้สิ่งอย่างนั้นด้วยความหมายถึงโดยกรรมวิธีเราจะปลดปล่อยได้คืนนั้นก็จะเป็นประโยชน์สูงสุดอยู่ในโลกอย่างเที่ยงแท้มั่นคงไม่แปรปรวนเพราะว่าทุกอย่างมันลงตัวของมันอย่างมีปัญญาอันยิ่งเรียกว่าพุทธปัญญาหรือเรียกว่าโลกุตระปัญญา