220704-308 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ019.txt

นเตือนนักเตือนหนาว่าไม่ใช่ความหยุดอยู่หรือไม่ใช่ความจงอยู่นะเป็นฐานที่ควรที่จะควรสรรเสริญจะเป็นกุศลธรรมที่ดีไม่ใช่เพราะทุกอย่างไม่เที่ยงเราหยุดอยู่ทุกอย่างเดิน ไปถ้าเราไม่กล้าออกทุกอย่างเดินไปมันก็มีความเจริญมีความเสี่ยงของมันเป็นธรรมดาเราไม่ได้เที่ยงหรอกเราไม่ได้ตรงอยู่หรอกถ้าเขาเจริญขึ้นเราก็ส่งเราแม้เราจงอยู่เราก็คือเลวลงถ้าเขาตามลงเราก็ดีขึ้นมันเป็นอย่างนั้นมันไม่ได้มีการส่งเขาทุกอย่างมันก็ต้องเทียบมันต้องเทียบกับสิ่งอื่นๆมันไม่มีอะไรตรงมันไม่มีอะไรที่เป็นมิตรจังมันทุกอย่างมันเป็นอนิจจังเราเข้าใจอันนี้จะพลาดเราอาจเข้าใจอันนี้จะทำไม่ได้เราก็ไม่รู้ว่าอันนี้จะทำคืออะไรความหมายของอริยสัจซึ่งไม่ใช่เรื่องจริงๆแล้วถ้าเราไม่รู้จักอันนี้จะทำเราก็ไม่รู้แล้วเราก็จะปล่อยปรับให้ทุกสิ่งทุกอย่างเดิมเพราะการไม่เจริญจึงคือความเสื่อมโดยปริยาย เราจะต้องรู้การเจริญอย่างชัดแจ้งและจะต้องเสริมความเจริญไม่ใช่ปล่อยให้เราเสื่อมและแม้จะทรงอยู่เพราะในที่นี้ก็เน้นลงไปที่คำว่าตรงคำว่าเสื่อมน่ะมันแน่ชัดและรู้แจ้งอยู่แล้วเพราะงั้นเราก็เอาที่ตรงคำว่าตรงหรือคำว่าเซ็งหรือคำว่าอยู่อย่างนั้นไม่มีอะไรคลี่คลายเพิ่มเติมขึ้นเราจึงจะเกิดเบื่อกิเลสเบื่อความซ้ำซากและจริงๆคนเราจะยึดอะไรแล้วติดอะไรแล้วมันยิ่งซ้ำมันยิ่งชอบแต่เมื่อไปเบื่อมันมันก็ไปกิเลสที่กลับกันมันเป็นความย้อนแย้งเพราะถ้าเกิดว่าเราไม่ติดเราก็รีบกลับมันกลับไม่ออกมันก็ยิ่งเบื่อแล้วมันก็เป็นกิเลสเพราะฉะนั้นเราไม่ทั้งชอบเราไม่ทั้งผลักเมื่อเราไม่ปรับเราไม่ชอบมันก็อยู่ จะอยู่จะอยู่เจ้าภาพก็พรากจะไปก็ไปก็มาก็มาจะมีก็มีไม่มีก็ไม่มีมันก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยทุกข์ก็ไม่เกิดความรักความดูดอะไรก็ไม่เกิดมันก็เป็นเรื่องตามตามธรรมตามเหตุปัจจัยเป็นไปตามเหตุปัจจัยเพราะถ้าเกิดอารมณ์ผิดที่เราเบื่อเราเซ็งมันเป็นกิเลสแรงขึ้นแล้วแรงขึ้นมากเราจะต้องระมัดระวังจะต้องเกิดฉันพระมีอิทธิบาทสร้างฉันทะในสิ่งที่ควรฉันทะแล้วฉันพระโลกเราก็จะไปหาโลกเรายินดีในโลกเราก็จะไปหาลูกถ้าเราฉันจะทำเราก็จะอยู่กับธรรมเรายินดีทำมันก็จะอยู่กับธรรมเพราะฉะนั้นเมื่อเรายังมีอายุโดยสัจจะแม้จะเรียกว่าสมมติฐานเรายังมีรูปนามขันธ์ 5 เราก็จะต้องมีอีก 10 บาทเป็นสมณะที่รู้จักอาจจะทำสิ่งที่บาป อายุเรายังมีอายุจริงเราจะต้องมีฉันทะฉันทะในสิ่งที่ควรฉันทะวิริยะในสิ่งที่ควรวิริยะมีจิตอยู่กับสิ่งที่ควรจะมีผิดอยู่ใส่ใจอยู่และควรพัฒนาในทิศทางที่ควรพัฒนามีวิมังสาที่แท้ถ้าเราไม่เป็นอยู่อย่างนี้ก็ชื่อว่าเราเองเป็นพวกที่ไม่มีอายุเป็นคนตายเน่าไม่ใช่ตายดีด้วยไม่ใช่ตายอย่างอรหันต์ไม่ใช่ตายอย่างอรัญนะแต่เป็นคนตายเน่าตายไม่ใช่มรณะทำยังไม่ได้หมดลูกขันนำขันซ้ำจะตายเน่าเน่าตายเหลวๆๆมันก็เสียหายยิ่งขึ้นเราจะต้องพยายามพิจารณาจนผู้ใดรู้สึกตนว่ามันเกิดอารมณ์อย่างนี้จนถึงไม่ดีอย่างนี้แล้วเราก็จะต้องมีสิทธิบัตรให้ดีเราจะต้อง ยามยินดีหรือพอใจหรือว่าอะไรที่เราน่าจะขยันหมั่นเพียรใส่ใจและพัฒนาให้ยิ่งๆขึ้นถูกผิดถูกการงานถูกหน้าที่ถูกฐานะของเราอันเป็นคนเราก็จะต้องใส่ใจจะต้องมีวิริยะจะต้องหันพระจะต้องปรับปรุงให้มันพัฒนาเป็นภาษาให้ได้จริงๆจึงจะเป็นคนที่เป็นสมรรถนะที่มีอายุสมรรถนะมีความสมณะปรากฏอยู่ถ้าไม่เช่นนั้นเราไม่ใช่สมรรถนะที่ปรากฏอยู่เราจะกลายเป็นผีแล้วเราจะกลายเป็นคนเน่าเพราะอย่าไปทำตนเองเป็นคนเน่ามันยิ่งกว่าน้ำเน่ามันยิ่งกับอากาศเน่ามันเน่าแล้วมันเน่าน่าเกลียดน่าชังมากมายและความเสี่ยงนี้จึงเป็นโรคที่จะต้องระมัดระวังตัวถ้าใคร ตัวแล้วเป็นหมอตรวจดีๆเจอรีบๆบำบัดอย่าให้มันลุกลามอย่าให้มันกลายเป็นโรคระบาดอย่าให้มันเป็นกลายเป็นโรคที่ร้ายแรงรุนแรงจะสวยช่วยกันไม่ทันจะแก้ไขไม่ได้อยากให้มันเริ่มขึ้นจะต้องเป็นผู้เบิกบานแจ่มใสเป็นผู้ยินดีเป็นผู้ที่อยู่อย่างมีประโยชน์อยู่อย่างพุทธะเป็นผู้ตื่นเป็นผู้รู้อย่างแท้จริงก็ขอให้สำนึกตรวจตราในจุดที่ 1 เน้นออกมาวันนี้เป็นจุดสำคัญที่พยายามทำความเข้าใจให้ดีเมื่อตรวจโรคเจอต้องรีบบำบัดดังกล่าวแล้วอยากชักช้าเราจะได้ไม่ต้องมีโรคอีกโรคหนึ่งที่เป็นโรคร้าย ระยะเดียวกันกับโลกมีการกำเริบหรือว่ามีกิเลสกำเริบในโลกนี้ก็เรียกว่ากิเลสเหมือนกันแต่มีอีกลักษณะหนึ่งมีอีกมุมหนึ่งจึงขอเตือนแล้วก็ขอให้พยายามรักษาให้หายขาดไม่ได้