การปฏิบัติแบบลืมตา.docx

การปฏิบัติแบบลืมตา อานาปานสติ ถ้าเผื่อว่าไม่รู้จิตชัด ก็ไปนั่งอยู่คนเดียว ดูจิต รู้จิต แล้วก็ตัดปล่อย มันมีความหม่นหมองอย่างไร มีความอึดอัดอย่างไรก็ตัดปล่อยให้ชัด ตัดปล่อยแล้วก็รู้ตัวตัดปล่อยนั้นให้จริง ทำให้แคล่วคล่องเสมอๆ อยู่คนเดียวก็ทำให้ชัด เมื่ออยู่คนเดียวทำได้แล้ว ก็หัดมารับ สัมผัสบ้าง มารับสัมผัสจากคนนั้นคนนี้ แล้วก็อยู่กับจิต อย่าห่างจิต อย่าเผลอจิตของเรา แม้ผัสสะอย่างนี้ปั๊บ แล้วก็รู้จิต อ่านนี่มีอาการหม่นหมอง นี้ไม่ชอบแล้ว มีอาการเศร้าขึ้นมา มีอาการอึดอัดใจ มีอาการไม่ชอบใจ มีอาการกังวลใจรู้ให้ทัน ถ้ารู้ทัน ถ้ามีการไม่ชอบใจ มีอาการนิดหนึ่ง น้อยหนึ่งเพราะอาการไม่ชอบใจก็ตาม ให้หัดตัดปล่อยลงไปจริงๆ ก็เป็นการปฏิบัติอานาปาณสติ ในขณะที่ลืมตาโพลงๆ ในขณะที่มีสติปัฏฐาน วิปัสสนานี่แหละตัวแท้ๆเลย ทำจริงๆทำอยู่ทันที เดี๋ยวนี้ เป็นสภาพที่ทำจริงๆเลย นี่แหละ คือความกระทำที่เรียกว่าปฏิบัติธรรม ความกระทำในการปฏิบัติธรรมแท้ๆแหละ นี่แหละตัวนี้แหละทำให้จริง อานาปาณสติ จึงไม่ใช่ของเล่น ไม่ใช่ของที่ไปนั่งหลับตาเอาเฉยๆแล้วก็นั่งเล่น กับลม ลมออก ลมเข้า ลมเหนือ ลมใต้ ลมข้างบน ลมข้างล่าง เล่นไปจนกระทั่งอย่างที่เขาอธิบายกันอยู่นั้นในอาจารย์บางอาจารย์ เล่นเหนือลมบน ลมล่างลมอะไร แล้วก็เที่ยวต่อ สอดส่อง เอาจิต ไปเล่นรูปนั้น รูปนี้ปั้นอรูปขึ้นมา ปั้นรูปนั้น ปั้นไอ้โน่นไอ้นี่ไปเล่นเป็นวิมาน วิเมินไป เล่นไอ้โน่น ไอ้นี่ มีนรก มีสวรรค์ มีตัวตน มีตับไตไส้พุงเข้าไปสอดส่อง เป็นยาเอ๊กซเรย์ เป็นอะไรต่ออะไร มันไม่ใช่ ไม่ใช่อานาปาณสติ ไอ้นั้นไม่ใช่อานาปานสติ ไอ้นั้นมันขยาย อานาชีวะสติ ขยายอานาชีวะสติเติมคำว่า ขยายเข้าหน้าด้วย แล้วอานานี้คือขอบเขตปาณะโตเป็นชีวะด้วย พ่อท่านโพธิรักษ์ อริยสัจ 4 พิ