271016-704 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ043.txt

ธรรมปัจจะเวกก่อนฉันประจำวันที่ 16 ตุลาคมพุทธศักราช 2527 เราได้ศึกษามาแล้วว่าเราจะต้องเป็นผู้ที่มีความอุตสาหะความพยายามหรือความเพียรในงานการเรียนในการกระทำจิตธรรมดาของมนุษย์ที่ควรทำอยู่กับสังคมมนุษย์อยู่กับเพื่อนฝูงนั่นน่ะเราก็ต้องเพียรและเราก็จะมีพรรคเพราะว่าการเพียรใช้กำลังสมองใช้กำลังกายมันก็จะต้องมีการพักผ่อนให้สมดุลส่วนการเพียรในการปฏิบัติธรรมนั้นไม่ต้องทักไม่มี การพับจะต้องเพียรตลอดเวลาขาดขณะไม่ได้แปลว่าเราจะเดินจะยืนจะนั่งจะนอนจะกินจะอยู่จะอุจจาระปัสสาวะจะเยี่ยวแขนไฟขาจะหายใจเข้าออกถ้าบอกว่าผู้ใดสามารถมีสติสัมปชัญญะรู้ตนได้ทุกอิริยาบถแต่รู้ต่อผัสสะต่างๆรู้ต่อองค์ประชุมที่เราจะรับรู้ร่วมอยู่แล้วเราก็เข้าใจกุศลอกุศลของเราได้มีธรรมะวิจัยและก็ปรับตนตามฐานะของตนของตนที่เราสมาทานไว้อันใดเกินจนเรายังไม่สมาธิเราปล่อยไปก่อนเกินฐานะแห่งตนและทำไม่ไหว กระทิงแดงทำตามศีลหรือตามฐานะของตนเป็นกรรมฐานของตนแล้วตั้งใจกระทำตามกรรมฐานหรือบทเรียนของตนนั้นให้ดีรู้ตัวทั่วพร้อมเสมอพากเพียรอย่าให้ขาดขณะผู้ใดทำขณะให้ร่วมดังที่พระพุทธเจ้าท่านตรัสผู้นั้นก็จะขาดผลและท่านก็ยืนยันว่าผู้ทำขณะให้ล่วงเขาทั้งหลายต่างแออัดยัดเยียดกันอยู่ในนรกซึ่งเป็นคำตัดอย่างแรงชี้ชัดเพราะฉะนั้นปฏิบัติธรรมของพระพุทธเจ้าจึงต้องมีเพียรตลอดเวลามีสติรู้ตัวทั่วพร้อมมีธรรมะวิจัยมีเพียรมีวิริยะเพื่อที่จะกระทำตนให้ได้ปรับตนอยู่เสมออย่าให้ตกหล่นซึ่งเป็นเรื่องก็ยากแต่ เราก็ต้องแบ่งทำดังกล่าวแล้วและทำจริงๆถ้าไม่เช่นนั้นถ้าไม่เช่นนั้นเราไม่เกิดความชำนาญเราไม่เกิดสภาพผลที่จะทำเป็นทุนหรือเป็นหลักแกนให้แก่ตนเมื่อเรามีหลักเกณฑ์และมีทุนที่สูงขึ้นเราจะทำได้มากขึ้นทำได้เร็วขึ้นรู้เท่าทันแต่สิ่งแวดล้อมที่กว้างขวางขึ้นและเราก็จะมีกำลังบูชาที่ส