271205-705 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ046.txt
เนื้อหาในไฟล์
ถ้าได้ย้ำเตือนเสมอในการปฏิบัติประพฤติซึ่งเห็นอยู่รู้อยู่ในส่วนบกพร่องก็คือเรามักจะตกหล่นในการควบคุมระวังสติคำว่าสติก็ได้แจกแจงมามากมายหลากหลายว่าเราจะต้องทำความรู้สึกตัวอยู่กับกรรมกิริยาการสัมผัสทั้งอินทรีย์ทั้ง 6 อินทรีย์ทวารทั้ง 6 สังวรที่รับสัมผัสทางตาหูจมูกลิ้นกายใจพร้อมทั้งกายกรรมที่เราได้กระทำออกไปเราต้องมีสติควบคุมดูแลระวังจริงๆจนกระทั่งอ่านเข้าไปถึงจิตเราเสมอ อาการของจิตอารมณ์ของจิตของเรานั้นมันเป็นทุจริตเป็นมิจฉาเลยขอบเขตที่เราได้สมาทานสังวรไว้เราก็จะต้องอัดปรับอันใดที่เราได้ยกไว้เราไม่ได้สมาทานก็ปล่อยไปเพราะฉะนั้นเมื่อผู้ใดรู้ตัวเองเข้าใจฐานะของตัวเองปฏิบัติให้ถูกต้องและเกิดผลในการปฏิบัติของตนของตนเก็บและละเอียดในสภาพที่เกิดทุกอิริยาบถอย่าทำขนาดให้ร่วมเมื่อพบได้เก็บขนาดได้ละเอียดละออมากเราก็จะเป็นผู้ได้ผลมาก เจ็บขณะได้เฉยๆแต่ต้องมีกำลังอินทรีย์รู้ว่าตัวเองใช้อิทธิวิธีใช้การกระทำที่จะละลดปลดปล่อยที่จะกระทำให้เกิดสัมมาที่จะกระทำให้เกิดกุศลหรือสุจริตขึ้นมาได้เสมอๆระวังอัปเดตธรรมมีการสำรวมอินทรีย์ 6 มีการระมัดระวังประมาณในเรื่องเครื่องกินเครื่องใช้สิ่งที่จะประกอบกับชีวิตสัมผัสอันใดสิ่งที่เป็นอุปโภคก็ดีบริโภคก็ดีหรือเป็นเครื่องประกอบที่เรายังทำงานร่วมด้วยก็ดีแล้วเราก็จะต้องประมาณต้องรู้จักอนุโลมปฏิญาณและเกี่ยวข้องกับผู้ที่ทำงานร่วมอยู่กับเราเสมอเพราะเราเองเราจะ ยืดหยุ่นกันอย่างไรจะเข้มงวดกันอย่างไรเรามีทั้งการเข้มงวดด้วยและเราก็มีทั้งการยืดหยุ่นด้วยซึ่งการประมาณที่จะเป็นสัมมาเหล่านี้เดาไม่ได้และก็คาดคะเนเอาโดยการยืนหยัดยืนยันตายตัวเอาก็ไม่ได้แต่ละกาลเวลาแต่ละองค์ประกอบเราจะต้องใช้สัปปุริสธรรม 7 ประการเสมอๆจริงๆจึงจะเข้าใจได้ว่าทุกอย่างไม่เที่ยงทุกอย่างไม่ตายตัวแต่ทุกอย่า
อ่านต่อ
งก็มีความสัมมาหรือสมเหมาะสมควรในสภาวะของมันแต่ละครั้งคราวไม่ใช่ความไม่ ร่องกับรอยแต่เป็นความตรงด้วยปัญญาซึ่งไม่มีความลำเอียงเราพยายามเรียนรู้ให้ลึกซ้อนลงไปถึงจิตที่มันมีความลำเอียงให้แก่ตนระเบียงให้แก่พวกร้องเพลงให้แก่หมู่หรือลำเอียงเพราะมีกิเลสไม่ว่าจะเป็นกิเลสฉันทะพอดีเป็นชั้นตาสติกิเลสพระเรามีเกิดความโกรธโทสาก็ตามหรือกิเลสเพราะเราไม่รู้ทำเพียงเพราะเรากลัวเกรงอะไรอยู่ส่วนซุปเป็นเหตุปัจจัยที่ทำให้เราทำอะไรไม่เป็นสัมมาไม่ตรงกลางไม่เหมาะพอดีเป็นการเอียงไปข้างโน้นฝ่ายนี้ใดๆก็ตามเราจะต้องพิจารณาจริงๆและจัดแจงจริงๆมันเป็นบทฝึกหัด ต้องกับธรรมอยู่ทุกเมื่อทุกลมหายใจเข้าออกที่มีชีวิตเมื่อปฏิบัติจริงก็จะเกิดผลจริงเห็นความจริงในสิ่งที่เราได้เพราะฉะนั้นการสังวรระวังการมีสติที่จะปฏิบัติเพื่อไม่ให้ตกให้หล่นทำขณะไม่ให้ร่วงจึงเป็นสัตว์เป็นสำนวนที่กว้างไกลและลึกซึ้งถ้าผู้ใดกระทำถูกต้องสม่ำเสมอมันย่อมทำได้น้อยก่อนเมื่อชำนาญเมื่อมีความรอบรู้มีพุทธภูมิเราก็สามารถเพิ่มขึ้นยิ่งมีฐานเป็นผีเปรตมีฐานที่ตั้งมั่นขึ้นเรื่อยๆเราก็ยิ่งจะซับซ้อนเป็นสภาพ ลึกซึ้งซับซ้อนคำพีรวัฒน์พาโชเพิ่มเติมขึ้นมีสภาพวัตถุใดยิ่งขึ้นละเอียดอ่อนแววไวฉับไวดัดได้อ่อนเร็วและสามารถที่จะประกอบการงานได้ดีขึ้นสุขุมขึ้นพร้อมกันนั้นก็ปฏิบัติธรรมไปกับการงานได้เยี่ยมดีขึ้นและแข็งแรงตั้งมั่นสอดร้อยขึ้นสั่งสมเป็นอันเณรครับปัจจัยไปเสมอๆนี่เป็นหลักสำคัญที่เราย้ำซ้ำซากเตือนกันบอกกันแนะนำกันมันทุกคนต้องพยายามที่สุดที่จะเดินโพชฌงค์ 7 หรือโพธิปักขิยธรรมตามกล่าวนี้ให้ได้สมเหมาะกับฐานะของ ของตนก็ขอเตือนย้ำอีกครั้งหนึ่งว่าจะต้องพยายามเพราะคนเราเผลอและปล่อยปละละเลยมากเห็นอยู่จึงเตือนแล้วก็ยังเห็นอยู่และก็จะเห็นอีกเรื่อยไปเพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายแต่มันก็เป็นเรื่องทำได้ก็ขอย้ำอีกครั้งหนึ่งตามที่ได้กล่าวมาสำหรับวันนี้