190228-016 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-แดนอโศก-ฬ004.txt

างในนู้นโดยสิ้นตัวแทนแล้วมันมาติดอยู่ตรงแค่ตาเห็นมันติดอยู่แต่แค่กลิ่นจมูกสัมผัสหรือติดอยู่ตรงข้ามลิ้นมันสัมผัสอยู่แถวๆนี้แหละไม่ไกลไม่ไกลอะไรนักเลยเพราะว่าเราจะเป็นหลงผิดแต่สิ่งภายนอกกายเราจะได้เบาชีวิตเราจะได้ง่ายดายมีชีวิตที่มีประโยชน์เพิ่มขึ้นเอาเวลาไปทำประโยชน์อื่นได้มากขึ้นส่วนนั้นก็กดภาระเบาภาระเนื้อในส่วนอาหารบุคคลคนธรรมดาก็กินแล้วแต่บรรลุเป็นพระอรหันต์เจ้าแล้วก็ยังขึ้นแต่ธาตุอาหารเจ้าของคนธรรมดา มันไม่เหมือนกันพระอรหันต์เจ้ากินอาหารฉันอาหารโดยที่ท่านไม่หลงในรูปและเป็นเสียงสัมผัสส่วนคนธรรมดานั้นหลงอยู่ติดอยู่เป็นภาระทุกอยู่ถ้าทำให้เป็นลำบากลำบนจึงควรจะพิจารณาเห็นสิ่งและความรู้สึกลึกละคิดของเราหน่อยใครจะนึกว่าเห็นความแท้จริงไม่ได้ว่าไม่ควรจะหลงมันมากนักอย่าไปเป็นทาสมันมากนักแต่ตาหูจมูกลิ้นกายหรือแม้แต่ใจของเราเองนั่นแหละจะสำคัญแต่กำเนิดแต่สมมติหมายเอาไว้ไปยึดถือเอาไว้แบบสิ่งนั้นสิ่งนี้มันน่าจะเป็นความสุขเราจะต้องพิจารณาถึงความจริงอย่างนั้นจะเกิดประโยชน์ การกินอยากกินศรีสารอยากกินตับปลากินจนกระทั่งไม่ตั้งเนื้อตั้งตัวจะต้องสั่งเนื้อตั้งตัวตั้งใจพิจารณาไปด้วยในการกินนั่นถือว่าผู้ปฏิบัติธรรมและจะมีอานิสงส์และผู้ที่จะทำอยู่ที่ไหนก็ได้อยู่ที่บ้านเราอยู่ที่ไหนที่ไหนในเฉพาะในบ้านนอกบ้านที่ไหนก็ได้ถ้ามีจะมีการกินอยู่ที่ใดเมื่อใดก็ขอให้มนุษย์อย่างนี้เสมอและปฏิบัติถึงเสมอรถนายค่าจ้างอย่าไปจับตรงจุดประยุทธ์มันมากนักขับรถหัดรับขัดพื้นขัดทนบ้างในบางสิ่งบางอย่างอะไรจะเป็นผู้มีประโยชน์ในการกินด้วยกันผ่านเราอยู่ที่ไหนที่ไหนไม่เฉพาะในบ้านนอกบ้านที่ไหนก็ได้ถ้ามีจะมีการกินอยู่ที่ใดเมื่อใดก็ขอให้ อย่างนี้เสมอและปฏิบัติอย่างนี้เสมอรถนายคลายจางอย่าไปจับไปติดจะยึดมันมากนักหัดรถหัดละหัดฟื้นหัดทนบ้างในบางสิ่งบางอย่างแต่เราจะเป็นผู้มีประโยชน์ในการกินด้วยประการอย่างนี้