สื่อธรรมะพ่อครู(สาราณียธรรม 6 พุทธพจน์ 7) ตอน สาธารณโภคีเป็นระบบยิ่งใหญ่ในโลก.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(สาราณียธรรม 6 พุทธพจน์ 7) ตอน สาธารณโภคีเป็นระบบยิ่งใหญ่ในโลก _พลังเพ็ญ..แต่ก่อนทำงานในระบบทางโลก แต่เมื่อมาอยู่ในระบบสาธารณโภคี ต่อมาได้กลับไปช่วยทำงานที่บ้านเรื่องน้ำท่วม ทำให้เปรียบเทียบเห็นว่า ระบบสาธารณโภคีแม้จะเกิดปัญหาอย่างไรก็จะมีความร่วมมือร่วมมือกัน แต่ไปเห็นสังคมอื่น เป็นสังคมต่างอยู่เห็นแก่ตัว ไม่มีความเมตตาต่อกัน ต่างคนต่างก็อยากได้ของที่แจก แต่ที่บ้านราชฯทั้งที่เราเดือดร้อนแต่เราก็ไม่เดือดร้อน ทำให้เชื่อมั่นในระบบที่พ่อครูนำพา ทำอย่างไรเราจะพัฒนาจิตเราให้อยู่ในระบบนี้ได้ดีขึ้น พ่อครูว่า...ความรู้สึกของคนที่รู้สึกว่าพวกเราไม่มี เมตตากายกรรม เมตตาวจีกรรม แต่จริงๆแล้วชาวอโศกทุกแห่งมีความมีเมตตากายกรรมเมตตาวจีกรรมเมตตามโนกรรม จิตเมตตา คุณมีเมตตาเมื่อใด คือ ความเห็นแก่ตัวคุณต้องไม่มีหรือมีก็ต้องไม่ให้แสดงออก แม้คนชั่วเป็นโจรก็ต้องมี คนสะสมจิตเมตตามาตั้งแต่เป็นสัตว์เดรัจฉาน แม่ของสัตว์เดรัจฉานเลี้ยงลูก ตัวเองหนักตัวเองเจ็บตัวเองจะเหนื่อย ดีไม่ดีลูกเล่นด้วยอย่างแรงเจ็บ ก็ไม่เป็นไร ลูกมันก็สบายใจได้สนุกสนาน แต่มันเล่นกับเราแรงไปหน่อย เจ็บ มันสะสมมาแล้วตั้งแต่เป็นสัตว์เดรัจฉาน มาเป็นคนก็จะมีรายละเอียดเพิ่มขึ้น จะบอกว่าพวกเราไม่มีเมตตาไม่ได้ ผิด มีเมตตา สิ่งที่พิสูจน์ยืนยันว่าเรามีเมตตาต่อกันคือความหยาบของความไม่มีเมตตา ทางกายกรรม วจีกรรม เท่าที่ชุมชนพวกเรามีไหม มีหยาบทางกายกรรม วจีกรรม ก็ไม่มี ตบตีกันแรงๆ ไม่มี 30-40 ปีมาแล้ว ฆ่าแกงกันไม่มี หรือตีกันนับรายกันได้ error หรือจิตใจไม่อยู่ในเกณฑ์ที่อยู่กับชาวอโศกก็อยู่ไปแล้วไม่อยู่ในนี้หรอก ที่อยู่ในนี้ได้เขารู้สึกตัวแล้วเขาก็ไม่ได้ทำอีกเลย พวกเราก็มีละเมิด แต่ก็ไม่ทำอีกแล้ว มีบ้าง แม้แต่วาจาที่ด่ากันแ
อ่านต่อ
รงๆก็ไม่มี หอกปาก อย่างที่จะมีมากๆก็คือไม่พูดกันเลย ไม่ชอบใจก็ไม่ต้องพูดกันไม่ต้องเกี่ยวข้องกัน ลักษณะไม่พูดกันเลยไม่ต้องเกี่ยวข้องกันคุณจะเป็นอย่างไรไม่ต้องพูดกันต่างคนต่างทำฉันไม่เกี่ยวอันนี้คือลักษณะของ พรหมทัณฑ์ ต่างคนต่างไม่ยุ่งกันคุณจะดีจะร้ายอย่างไรฉันไม่เกี่ยว รุนแรงที่สุดแล้วสำหรับพรหมทัณฑ์ ในสังคมอาริยบุคคล ซึ่งรองจากปาราชิก ที่ต้องขับออกจากหมู่ แต่พรหมทัณฑ์อยู่กับหมู่ แต่เป็นหมาหัวเน่า คุณจะดีจะชั่วอย่างไรไม่แนะนำสั่งสอน ให้คุณศึกษาเอาเอง แต่สำหรับปาราชิกไม่ให้ร่วมด้วยเลย
ลาภธัมมิกา คือลาภที่ได้โดยธรรม โดยสุจริต ก็เอาเข้ากองกลางสาธารณโภคีหมด กินใช้ร่วมกัน ซึ่งสาธารณโภคีคือเศรษฐศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ ที่อาตมาเองภาคภูมิใจ ที่พาพวกเราทำมาตั้งแต่ตั้งปฐมอโศกไปหมู่บ้านแรก ซึ่งตอนนั้นยังไม่ได้ใช้สาธารณโภคี แต่มันก็ไม่ยอมให้เป็นอื่น ก็เป็นระบบสาธารณโภคีมาตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ ที่ปฐมอโศกทำขึ้นมาตั้งแต่ทำพื้นดินทำต้นไม้ จากนั้นก็บูรณะเป็นศีรษะอโศก ศาลีอโศก ที่ป่าช้า ที่สันติอโศกตอนนี้ขยายไม่ออกแล้วที่ดินแพงมาก แม้แต่ที่สุดใจดีจะไปซื้อที่ข้างหลังไร่กว่า เขาจะเอา 17 ล้าน อาตมาก็บอกว่าไม่ต้องซื้อ หากซื้อก็ทำที่จอดรถยนต์ เพราะมันคับคั่ง แต่คิดเห็นอีกที ถ้าขืนเป็นที่จอดรถยนต์ถนนซอยนี้กลายเป็นซอยตันเลย จะทำอย่างไรให้ซอยนี้ไม่มีการจอดรถเลย ถ้าทำได้ให้ซื้อที่ทำที่จอดรถได้ แต่นี่เขาจอดฟรีตลอดเลย ข้ามปีเลย สาธารณโภคีเป็นระบบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เอาแต่ประเด็นที่สมาชิกของสังคมกลุ่มนี้ ทุกคนทำงานแล้วเสียภาษีร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่เอาเข้ากระเป๋าตัวเองเอาเข้ากองกลางหมด ทุกคน ส่วนใครจะมีส่วนแบบเก็บก็เป็นกิเลสของเขาแต่เขามีสำนึกทุกคน จะใช้ส่วนตัวก็ไปเบิกได้ แต่ต้องอยู่ที่บารมีด้วย แต่ถ้าใช้ไม่เข้าเรื่องเขาก็ไม่ให้ เป็นธรรมดา ต้องให้สมควรพอเป็นไป เพราะพวกเราไม่มีจิตเห็นแก่ตัวลำเอียง แม้จะมีจิตลำเอียงก็พยายามไม่ลำเอียง หัดฝึกด้วยพฤติกรรมจริง เป็นการปฏิบัติธรรมที่สูงสุดแล้ว ไม่ต้องไปตั้งหลักเกณฑ์ เป็นหลักเกณฑ์กลางกลางคือศีล สมาธิ ปัญญา วิมุตติ และมีสัมผัสเป็นปัจจัยตามหลักปฏิจจสมุปบาท ทำได้เนียน เป็นลำดับที่น่าอัศจรรย์ของพระพุทธเจ้า คนไม่กล้าจะหมดจริงก็ต้องแอบๆ หมักไว้แล้วกินกับหมู่ไป ใช้ส่วนตัวไป ก็จะไปมีปัญหาอะไร กลัวจะหมดก็ใช้ของหมู่ สู่แดนธรรมว่า...พวกเราชาวอโศกไม่ค่อยมักได้ มีแต่คนขยันปลูก แต่ไม่ขยันเก็บ พ่อครูว่า..ของที่ควรดูแลรักษาก็ไม่ค่อยมีใจรักษา เป็นของส่วนกลางก็จริง เราเองก็ต้องช่วยดูแลรักษาด้วย แม้ไม่ใช่ของเราใช้ก็ตาม เช่นเศษไม้ของดีๆก็มี แต่เราเห็นแล้วไม่เกี่ยว แต่ช่างไม้เห็นไม้เก็บ ช่างเหล็กเห็นเหล็กก็เก็บ แต่เราไม่ใช่ช่างที่จะต้องใช้แล้วก็ปล่อยให้มันทิ้งไป อยู่อีกนานไม่มีใครเก็บ แต่ถ้าเป็นธนบัตรนี้เก็บนะ 10 บาท 5 บาท 20 บาท 100 บาทก็เก็บ 621004_รายการสำมะปี๋ซี่วิต สันติอโศก ครั้งที่ 73