พ่อครูยอมแพ้ให้กับเจตนาดีที่มีราคา.docx
เนื้อหาในไฟล์
พ่อครูยอมแพ้ให้กับเจตนาดีที่มีราคา _ก่อนอื่นดิฉันขอขอบพระคุณทุกท่านทุกคนช่วยดูแลพ่อครูให้สุขภาพดีขึ้น วันก่อนสิกขมาตุกล้าข้ามฝันถามว่า พ่อครูทำใจอย่างไรจึงยอมอนุโลมตามลูกๆที่มีความเห็นหลากหลาย และพ่อครูตอบว่า อาตมายอมแพ้ การยอมแพ้เป็นการลดอัตตาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด อาตมาเป็นใคร พระพุทธเจ้ายังต้องยอมแพ้ใครต่อใครเลย ก็คงไม่แปลกหรอก ถ้าพ่อครูต้องยอมแพ้ต่อคนที่ไม่เคารพศรัทธาต่อพ่อครู แต่ที่น่าสลดใจคือ พ่อครูต้องยอมแพ้ต่อคนที่เคารพศรัทธาพ่อครูอันนี้สิมันน่าคิดจริงๆ ถ้าพ่อครูยอมให้กับเด็กๆก็เป็นธรรมดา แต่การที่พ่อครูถูกสั่งการจำกัดสิทธิส่วนตัวของพ่อครูนั้น ดิฉันรู้สึกเห็นใจพ่อครูมากๆ ไม่ว่าการนอน การกิน ชีวิตความเป็นอยู่หลายๆอย่างก็ตาม ธรรมดา คนนอนอิ่มแล้วก็ต้องอยากลุกขึ้น แต่พ่อครูลุกไม่ได้เพราะยังไม่ครบชั่วโมงตามเขากำหนดไว้ พ่อครูเป็นถึงพระโพธิสัตว์ย่อมเป็นผู้รู้พักรู้เพียรอยู่แล้วเป็นอย่างดี และย่อมรู้ดีว่าควรจะฉันอะไรจึงจะดีด้วย จำได้ว่าพ่อครูเคยบ่นว่า(ให้ข้าวมานิดเดียว) หรือ (ไม่เห็นมีอย่างนี้ที่โต๊ะอาหารอาตมาเลย) แม้แต่การกำจัดเวลาในการแสดงธรรมของพ่อครูก็เช่นกัน ดิฉันเคยคิดว่าจะเป็นการขัดขวางโพธิกิจของพระครูหรือไม่จะบาปไหม (เหตุผลเรื่องการเตรียมตัวเพื่อผ่าตัดตา ก็มีเหตุผลควรรับฟัง) การเชื่อฟังหมอผู้ดูแลก็เป็นการสมควร แต่อย่าลืมถามหมออีกคนคือตัวของพ่อครูเองด้วยนะคะ อย่าลืมทำตามคำขอและสัญญาณเตือนจากท่านเป็นอันขาด ท้ายนี้ดิฉันขออภัยต่อคำพูดที่อาจจะไปขัดกับผู้เห็นต่าง พ่อครูว่า…พวกเราก็เจตนาดีกันทั้งนั้นมันขัดแย้งกันเรื่องมันก็เกิดความดีขึ้น อาตมาก็ยอมบ้างค้านบ้าง อย่างที่อาตมาเป็น อาตมาก็ดูว่าไม่ถึงขนาดจะเสียหายทีเดียว อนุโลมไปบ้างก็พอได้ก็ทำไป ก็ไม่ได้ไปเจตนาจะไปมีความคิดพิลึกพ
อ่านต่อ
ิลั่นพิเรนทร์วิตถารอะไร ที่จะต้องทำให้มันเสื่อมทำให้มันเสีย ทำให้ไม่เป็นประโยชน์ ก็เห็นว่ามันก็พอไปได้อยู่ในฐานที่ดี ซึ่งจริงๆแล้ว ค่าของเจตนาดี อาตมาว่า มันมีราคา เจตนาดีของคนมันมีราคา ก็ต้องยอมเขาทีเดียว ไม่ว่าเจตนาดีจะไม่ถูกร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตาม ก็ได้พอสมควรไม่ถึงกับทำร้ายทีเดียว บางทีก็ต้องยอม อาตมาเห็นค่าเจตนาดีของคน แต่ละค่า อาตมาให้ค่า เจตนาดีของคนด้วยความจริงใจจริงๆ เขามีความรู้เท่านั้นก็เจตนาดีเท่านั้น แต่เขามีความรู้เท่านั้นจริงๆ ก็เห็นใจเขา ก็อนุโลมให้เขา พออนุโลมให้เขาได้ไม่ถึงขนาดชักดิ้นชักงอตายทีเดียวก็ยอมบ้าง ซึ่งมองไปอีกมุมหนึ่ง มันมีความซับซ้อน เรายอม ให้ได้รับสิ่งที่เหมือนกับเรากินยาพิษ ถ้ากินไม่มากมันก็จะสะสมทำให้เรามีภาวะต้านทานสูง ยกตัวอย่างนี้พอเข้าใจได้ เขาจะรู้สึกว่าเหมือนเขาจะต้านอาตมา อาตมาจะต้องต่อสู้มันเป็นการเพิ่มสัมประสิทธิ์เป็นการเพิ่ม Coefficient มันเป็นการสะสม อาตมาถือว่าได้ประโยชน์อย่างนี้ พอเข้าใจไหม สู่แดนธรรม…ในยุคแรกๆพ่อท่านจะไม่อนุโลมขนาดนี้ พ่อครูว่า…ในยุคนี้มันคนเยอะ บางคนเขาเอาความเห็นหลายเสียงมาสู้อาตมาก็ต้องยอมนะ 631019_รายการโสเหล่โลกุตระ ออนไลน์ ครั้งที่ 13