211102-1-050 ทางเอกภาค1-ตอน050(หน้า196)-พ่อท่าน-สันติอโศก-ท051.txt

ู่ในสิ่งนี้อันนี้มันเป็นไปตามธรรมเป็นไปตามเหตุปัจจัยเป็นไปตามตัวเรื่องธรรมดา แต่เราไม่ได้มีอารมณ์หื่นบ้าใช้อำนาจใช้อะไรก็ได้เมามาหรือแม้แต่กลายเป็นรถเป็นรสชาติชอบใจชูใจชื่นใจอะไรต่างๆนานาก็ไม่แต่เข้าใจความหมายว่ายศคือคำอธิบายก็คือความกำหนดที่กำหนดมาให้รู้ขอบเขตให้รู้เรื่องราวให้รู้อัตราส่วนความรับผิดชอบกรุณาธิคุณการงานสำเร็จราชการ ยังไงเราก็ทำแล้วไม่ขี้เกียจแล้วไม่มีการรังเกียจแล้วเราก็ไม่มีการหลงว่ามันได้ดีมาแล้วก็ยังมาสอนดีมาเห่อเลยดีอะไรต่ออะไรต่างๆอีกเราไม่มีเราก็อยู่บนนั้นจนได้ทำหน้าที่นั้นก็ได้ทำการงานนั้นก็ได้เราก็ไม่มีปัญหาอะไรการงานนั้นก็เอาเวลาไปเอาไปทำวันนั้นเพื่อประโยชน์สุขสันต์เพื่อประโยชน์ที่จะเป็นไปเรามีเราเป็นข้าราชการเราเป็นตำรวจต้องเป็นทหารก็เป็นข้าราชการเป็นหมอเป็นแพทย์เป็นอะไรก็แล้วแต่แล้วจะเป็นแม้แต่อย่างที่ตัวอย่างมันเกิดอยู่ขณะนี้เราเป็นช่างเพื่อศักดิ์ศรี บทสวด 770 เหมือนกันนะอะไรเงี้ยแต่เราก็ทำงานกับเขาได้ทำอย่างที่ว่าเนี่ยจิตของเราก็ปลดปล่อยเอาถ้าจำยอมก็ยิ่งในเวลาในแรงงานในพฤติกรรมของเราเราจะเอาพฤติกรรมอะไรงานนี้มาแปลสภาพเป็นงานอื่นที่ดีกว่านี้เป็นสัมมาอาชีวะยิ่งกว่านี้มีฐานะสูงกว่านี้มีคุณประโยชน์ตรงข้ามคนนี้เราก็ทำได้ถ้าเราทำได้เราควรรู้หมดว่าเรายังทำไม่ได้ฐานะที่เราจะต้องวิ่งบาปของเรา เปิดเพลงบ้างหรืออะไรก็แล้วแต่มันต้องคืนเราก็ต้องพิมพ์แต่ถ้าเผื่อว่าเราเองเราไม่สามารถไม่จำเป็นต้องคุยก็ไปได้เลยแต่เราก็ต้องมาทำอยู่ที่จะต้องมาทำอยู่เพราะอะไรกับเขาอย่างนั้นนะนี่เราเราก็เล่นละครด้วยแค่นั้นเองและสมรู้ร่วมคิดก็เป็นการที่เรารู้ฐานะว่าเราทำกับเขาเท่านั้นเองชั่วคราวเราไม่ได้ทำยั่งยืนทำจรชั่วคราวชั่วครั้งชั่วคราวเป็นตัวอย่างให้เขาอันนี้ต้องไปทำตามฐานของเขาดีต้องทำอย่างนี้คุณไม่เป็นนี่เป็นเด็กต้องทำแบบต้องทำด้วยส่งอะไรอะไรด้วยบางทีต้องจับมือจับไม้คุณครับอันนี้เรารู้ว่าเราจอนเรา รวมๆทุกครั้งจบข่าวไม่ได้เป็นงานการไม่ได้เป็นอาชีพไม่ได้เป็นสิ่งที่ยืนยันเราก็รู้ว่าเวลาจะจำทำอยู่ประจำวันเป็นกิจวัตรเป็นอาชีพหรือเป็นสิ่งที่ทำไปส่วนใหญ่ในเวลาเวลาหรือว่าอายุหรือว่าชีวิตจะเป็นอยู่แล้วก็มีสิ่งนี้เป็นหลักมีสิ่งนี้เป็นฐานะมีสิ่งนี้เป็นงานประจำเป็นมากๆอยู่เราก็ทำก็ลำบากเท่านั้นเองแล้วก็เข้าใจแต่เวลาผมตกใจไปเรื่อยๆอย่างนี้ก็เรามีเยอะอยู่แล้วเราก็ใช้ปัญญามันก็จะหาทางหาเหลี่ยมมันก็รู้เองมันจะรู้รายละเอียดเพราะเราอยู่กับมันแล้วรายละเอียด คนที่ไม่มีปัญญาไม่ฉลาดทันหรอกรู้ไม่ได้หรอกมันจะไพเราะคอยรักคอยอะไรออกมาแล้วก็เรามีที่อื่นที่ทดแทนให้ประสานให้หรือว่าแก้ไขจิตใจคนอื่นได้ด้วยโดยมันก็หลุดออกมาพูดก็ดูง่ายดีหรอกแต่ว่าที่จริงมันก็ยากมันยากดีกว่าคนที่ไม่ยอมรู้ไม่ยอมมีปัญญาแล้วผมยึดกิเลสจัดอยู่อย่างนี้มันก็ยากที่มันยากก็เพราะกิเลสรสจัดและยากตรงที่เราไม่เก่งเท่าที่จะแก้ไขได้ทั้งหมดนี้จะยากเพราะถ้าเราทำได้แค่กิเลสก็ได้อย่างน้อยที่สุดก็ยอมปล่อยมันก็เก่งพอสมควรนะยิ่งเราจะปล่อยแล้วไม่ขาดเลยนะไม่แตกแยกเข้ามา ต้องการจะเลื่อนฐานะของอาชีพก็ดีเราก็จะต้องรู้สัจจะของอาชีพหรือสัมมาอาชีพความรู้ของสัมมาอาชีวะก็ไม่ใช่หมายความว่าภูมิคุ้มกันง่ายๆพูดกันตรงๆไม่ใช่ส่วนผมกำลังฟังในความเป็นพระก็ยังมีขั้นตอนนิทานมีอะไรจะได้อีกเยอะแยะเลยท่านหัวสมองของพระองค์ท่านควบคุมดูแลท่านบทบาทสมมุติ ลูกชิ้นปลาสั่งซื้อ 5 ปาฏิโมกข์แต่ละระดับแต่ละระดับแม้แต่ไม่ได้กำหนดแต่พระต้องรู้เอาเองเป็นปรมัตถ์ผู้มีศีลจุลินทรีย์มูลนิธิได้คนนี้แค่วัดจุลินทรีย์มาหาศีลละเว้นไม่ได้เลยตอนนี้เราเล่นได้แล้วอะไรก็ได้แล้วมันก็เป็นสภาพที่สะอาดบริสุทธิ์ที่สูงขึ้นมา 3 ขั้นฐานะของอาชีพของงานและก็ทำไร่เป็นขั้นตอนได้ฟังหน่อยแต่เป็นหลักกว้าง ใช้ศีล 10 ตนศีล 8 แต่ว่ามีอะไรต่ออะไรหลายๆอย่างที่เอาสีจุลินทรีย์มันจะเป็นสีอะไรไปตัดไปไปวัดเขาแล้วยังมีรายละเอียดของสิ่งเหล่านั้นเรื่องหยาบๆฉันมาทุกทีสัมมากัมมันตะของเขาถ้ามีมากกว่านั้นก็ไม่สามารถลดน้ำหนักน้ำมนต์เป็นลมละเมอในเรื่องจะต้องใช้ไอ้นี่แม้แต่ว่าบางคนไม่ใช้รองเท้าแล้วก็สูงกว่าพระเป็นมหาสีสูงกว่าพระอีกตั้งหลายรูปไม่ใช้อารมณ์ของรองเท้าไม่ใช้อารมณ์เสียของผู้ผลิต ไม่ต้องไปแต่งแล้วไม่ต้องไปทำมาแล้วไม่ต้องไปมีอย่างนั้นไม่สบายได้แล้วเราหลุดพ้นแล้วไม่มีสอนอีกตั้งเยอะแต่ทีนี้เราอธิบายมันก็มีโอกาสก็ว่ากันไม่มีโอกาสมันก็ไม่รู้จะอธิบายได้ยังไงมันไม่ไหวมันมากเรื่องในสภาพซับซ้อนเราสูงขึ้นมาตามฐานะที่แท้จริงตามมียศมีอะไรลูกมันยังส่งไม่ได้ก็ส่งไว้ก่อนแต่ถ้าสมมุติว่าเราให้งานพร้อมทั้งรูปเราก็ไม่ต้องไปทำงานแล้วก็ไปทำอังกฤษพม่าส่วนมากอยู่กับชีวิต บุพเพสันนิวาสคุณทำผิดอะไรมากก็ถือว่าอันนั้นเป็นอาชีพในวันอดิเรกหรือว่าสิ่งที่จะเพราะเขาเรียกว่าอดีตมันแปลกลับกันที่จริงจะดิเรกมันแปลว่ามากคือมันเกินน่ะที่จริงมันเกินจากสิ่งที่เรามีอยู่เป็นจะเป็นของของที่เรียกว่าเป็นเนื้อแล้วเดินออกไปจากเนื้อที่เรียกว่ามาไปเลยทีนี้พอไปเรื่อยๆเราไปรักษาโรคเขาก็บอกว่าเป็นเป็นงานอดิเรกเป็นงานสืบย่อยใช่ไหมครับ ตรงนั้นก่อนที่จะไปทำอะไรเกินออกไปจากสิ่งหนึ่งนั้นถ้าเราจะทำเราก็ทำได้แต่ถ้าเราจะทำส่วนที่มันเป็นกลั่นอยู่เท่านั้นมันก็ไม่ใช่ความผิดอะไรถ้าเราสามารถทำได้ตรงนั้นก็มาหากันเลยครับสิ่งนี้ก็ยอมได้มันเป็นความหมายที่พระพุทธเจ้าตรัสรู้ย่อมเจริญธรรม แต่ว่าถ้ายังจำอนุวงศ์อยู่เบื้องต้นเมื่อเราได้ยศก็ดีเรามียอดประจำเป็นประจำใจที่จะต้องรับจดไว้แล้วเราจะไปห้ามให้คนสรรเสริญก็ไม่ได้เราจำเป็นจะต้องมีสรรเสริญแต่ตัวที่มันเกิดกิเลสคืออะไรเราจะไปหลงกับสรรเสริญเราต้องอยากได้สรรเสริญครูใจจะสรรเสริญเธอสรรเสริญเป็นการวัดค่าวัดค่าเหลือเกินท่านได้มาถึงจะเป็นสุขซึ่งได้มาถึงจะเป็นกุศลท่านได้มาถึงจะเป็นของอะไรยึดมั่นถือมั่นเกินไปก็ไม่ได้เราเข้าใจความเป็นจริงคนจะมาชุมชน จริงๆเพราะว่ามันขัดใจมันฝืนกระแสใจของคนโลภเขามันไม่ได้ตามใจไม่ได้เบิกออกผมก็ไม่เห็นด้วยจริงๆเข้าใจไหมว่าไปแล้วแล้วก็ควรจะตำหนิมันต้องมีมากเพราะว่าสรรเสริญมันมีจำนวนน้อยแต่กระนั้นก็ตามเรารู้เท่าทันสรรเสริญเราก็ไม่ให้คิดเลยส่วนสำคัญคือการที่ยอมรับด้วยเข้าใจด้วยเห็นด้วยเท่านั้นเองมันเป็นเรื่องของสัจจะอันนึงเท่านั้นเองเห็นด้วยแล้วชื่นใจจริงๆคนที่ทำไม่ได้เราเห็นเลยว่ามันดี๊ดีแต่เราทำไม่ได้คนอื่นทำได้เราอยากได้อย่างนี้จังเลยรู้ไหมว่าเราทำสิ่งนี้ได้แล้วก็ชมเชยคนที่จะทำได้บ้างแล้วก็ชุ่มชื้นชูใจขึ้นมาก็เป็นแนว จุดธูปไว้จะให้หนูมาถึงจุดนั้นมันเป็นเรื่องของการเป็นนิ้วมาหาจุดนั้นแม้ผู้ไปยังไม่ได้แต่เห็นด้วยก็คือว่าถ้าเราไปได้เราก็ดีใจของเราเหมือนกันหรือพูดไม่ได้แล้วถ้าคุณมาที่นี่ดีนะก็ไปปลุกเมียมาหามาหาเท่านั้นเองเป็นทิศทางธรรมะบอกทิศทางบอกรักคุณก็คิดเห็นมาทางนี้เราก็จะให้มาอาทิตย์นี้มันให้ความหมายอันนั้นเท่านั้นเองถ้าเราขายขวามาอธิบายกันไปหมดแล้วแค่นั้นเองแล้วแน่ใจนะเรา ด้วยความมีอะไรแฝงคนหรือเปล่าถ้าไม่แฝงตนก็เออถูกแล้วเราก็เห็นถูกอยู่แล้วทบทวนอีกแล้วสติก็ทบทวนให้เขาส่งเสริมถ้าเกิดไม่ต้องทบทวนเข้าไปชัดๆเออก็มีแม่คิดว่ามีอะไรขนาดนั้นเมื่อเห็นชัดเจนแล้วมันก็ไม่มีอะไรจะเกิดความไม่ได้ไปดีใจกูก็เฉยๆเมื่อไหร่มันจับสระเรามันก็ลงตัวง่ายๆมันก็เป็นเรื่องธรรมดาธรรมชาติ อุปทานแล้วก็สมปรารถนาจะต้องได้มาในแง่เชิงที่ชมเชยนี้ถ้าไม่ได้แล้วไม่ชูใจก็ชมเชยค่อยยังชั่วอะไรเงี้ยมันก็เป็นผีอยู่เท่านั้นเองแต่ถ้าเรารู้ว่าวันนี้ไม่มีแล้วระดับได้สนิทแต่เพียงแล้วคุณก็ประชุมเชิงกรุงคุณก็ไม่มีปัญหาแต่สรรเสริญยกย่องอยู่ยังไงอยู่ในรูปนั้นมันมีไม่มีลูกมันก็สรรเสริญอยู่ห้ามได้ที่ไหนอะไรยิ่งก็สรรเสริญจริงใจแล้วก็พยายามกลายเป็นผู้ที่ร่วมเป็นเครื่องมือในการที่จะชี้ทิศทางนี้มาทุกคนดูทุกครั้งเราไม่ใช่คนที่ค้างส่งอยู่ในทางที่ผิดไง เส้นทางสูงเป็นนิพพานคนอื่นก็มาช่วยชูเชิดแล้วยิ่งจะโดนนำเปล่าประกาศให้คนอื่นมาช่วยซื้อด้วยจนเขามาเห็นด้วยพากันลงนรกไปเป็นหมู่ๆเลยยิ่งหนักใจสุดๆอย่างนั้นแต่ถ้าสมมุติว่าจริงแล้วสวรรค์แน่สวรรค์สูงก็เป็นพระนิพพานด้วยเราก็พยายามให้เขาชี้มาเขาก็เห็นด้วยเขาก็ชัดแล้วเป็นคนอื่นเห็นตามมีฤทธิ์มีเดชมีอำนาจให้คนอื่นมาเห็นตามด้วยให้คนอื่นเชื่อมั่นในเร็วขึ้นมีศรัทธามากขึ้นเลื่อมใสมากขึ้นง่ายขึ้นในการที่จะเดินมาทางนิพพานง่ายจนในการที่จะเดินสู่สวรรค์ที่แท้จริงไม่ใช่สวรรค์เป็นการดีเราไม่อยากได้หรอกและเราก็ไม่ได้ไปทำเพื่อที่จะให้ สิ่งนี้เท่านั้นแต่มันเกิดโดยเหตุปัจจัยที่พอเหมาะเมื่อมันได้เหตุและปัจจัยพอเหมาะพอดีมันขึ้นไปเองแล้วก็เป็นมันต้องบอกว่าพระพุทธเจ้าท่านไม่มีสรรเสริญหรือเรามีสรรเสริญมากเราไม่มีรากหรือเรามีลาภมากเราไม่มียศก็มียศมากแล้วไม่มีสุขนะไม่มีใครเสมอมาพระพุทธเจ้ามีสิ่งแต่ไม่ใช่โลกกระทำไม่ได้มีเหมือนกันมันมีนัยยะที่แตกต่างกันเพราะเราต้องจัดให้ได้ระดับทำลายคืออะไรคืออะไร เอาชีวิตตัวตายคือศพความหลงชนิดใดตัวนี้รวมอยู่ทุกอย่าง 100 เข้ามารวมหมดมันครองโลกใหญ่ยิ่งจริงๆเพราะดูเหมือนทุกอย่างจะต้องมีมันคนจนตาบอดหูหนวกจมูกหวัดลิ้นชากายอัมพาตใจเมาไปเพราะจบผมก็เอาภาษามาพยายามใช้รัฐบาล กลายเป็นหูตาบอดในทางธรรมเสมอกวาดลิ้นชากายอัมพาตใจเมาหมดทั้ง 6 ทวารพระเจ้าทรงไว้แม้จะได้ลากมาก็เป็นสุขได้ยกมาก็สุขได้สรรเสริญมาได้เกิดอบายมุข แล้วมันเป็นยังไงมันมีรูปร่างยังไงมันเป็นตัวจริงตัวปลอมยังไงไม่รู้เขาก็ยังไม่รู้กันทั้งนั้นไม่รู้แต่มันเป็นยอดแห่งศักยะจริงๆไม่รู้เรื่องไม่รู้มันจริงๆแต่มันก็เป็นจริงๆมันเป็นยอดจริงๆคนไม่พ้นไปได้ก็เพราะว่าหลงก็สุขนี่แหละไม่มีเงินส่งไปเลยแล้วก็ถูกนี่แหละหนักร้ายกาจนะถ้าข้าจะฝึกเสร็จตายดับตายอย่างแท้จริงสักกายะก็หมดเรื่องสิ้นสุดระยะอันตราย เป็นสมุนไพรของทุกข์แท้ๆเลยดังนั้นก็มาขยายความเจ้าสักกายะใหญ่นี่ดูกันให้ละเอียดดูทีซิดูทีวีย้อนไปถึงประมาณนี้ก็เอาปัจจัยเอาปัจจัยหยาบมาย้อนอีกอธิบายอีกอธิบายสภาวะของคำว่าสุขธรรมยุตปราบยศสรรเสริญและอธิบายมาเป็น 2 ลักษณะเป็นตัวอัตราแท้เป็นตัวเดินเข้ามาหาปลามีอะไรบ้างก็ขอให้ทุกคนไปตรวจสอบดูกันให้ได้ให้เข้าใจจริงๆเลยกูจะชนทั้งหลายที่ต้องเป็นทุกข์หนักลำบาก เอาจริงๆจังๆว่าอบายมุขทั้งหลายนั้นมันให้สุดคิดว่ามันสร้างความสุขให้แก่ผู้เสพเอาจริงๆแต่พระพุทธองค์ของเราทรงเรียกอย่างชัดว่ามันเป็นหน้าเป็นปากของนรกเลยทีเดียวเป็นตำแหน่งใหญ่ของนรกเป็นส่วนสำคัญของอบายเป็นหลุมใหญ่ๆเป็นแดนร้ายกาจของอบายภูมิปัญญาความกลัวเป็นยิ่งนักแต่ตอนนั้นคนก็เอาตัวเอาตนเข้าไปตกอยู่ในหลุมนรกเหล่านั้นแม้คนบางคนในสังคมจะนับหน้าถือตาเป็นว่าเป็นคนชั้นสูงชั้นฉลาดยอดคนปานใดก็ตาม แจ้งไม่ได้เข้าใจไม่ได้ไม่ถึงทั้งนั้นเรียกว่ายังมีญาณทัศนะยังไม่มีญาณทัศนะแท้จริงซึ่งเห็นว่ามึงเห็นมันว่าเป็นสุขแล้วจะยึดถือห่อไว้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผูกพันไว้เป็นปัจจัยเราจะต้องเสพสิ่งนี้ชีวิตจะต้องทุกทีเกี่ยวข้องสัมพันธ์ร่วมใจร่วมกันว่ากับสิ่งที่หลงยึดหลงหอมไว้ว่าเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตไม่ได้สมบูรณ์ชีวิต สายัณห์สัญญาทุกวันมันก็จะต้องเกี่ยวข้องกับอบายมุขส่วนนี้ถ้าติดมากก็ต้องกรีดหาเวลามาให้มันน่ะหาทั้งเวลาเอาแรงไปลงทุนไปลงเอาอะไรไปลงที่เกี่ยวข้องผูกพันสำคัญ ตรงนี้น่าจะขาดหายไปนะถ้าเป็นตัวเป็นตนอยู่อย่างนี้นะต้องอยู่ด้วยกันนะอย่านานๆก็ไม่เอาด้วยสติจะต้องให้บ่อยๆนะต้องมีอยู่เสมอเคียงคู่เคียงข้างอยู่นะเป็นภาวะพบเป็นภาวะรสต้องการมนุษย์ตัวเองเสร็จอร่อยด้วยเป็นรสชาติชื่นใจมีสาใจมีรถมีอะไรใจเป็นธรรมดามันเป็นธรรมอารมณ์ที่ทรงไว้ต้องทรงไว้นะอย่าขาดหายไปตั้งมั่นรวมตามรถสภาวะรถเข้าร่วมกันแล้วก็เป็นทั้งตามอารมณ์และธรรมารมณ์รวมกันเป็นอารมณ์ตามอารมณ์ทรงไว้ตรงนี้ต้องเป็นต้องได้และต้องเป็นรถที่จับศึกษาอยากทราบ ต้องพยายามสร้างพยายามเป็นพยานมีตามความหลงจะเรียกชีวิตท่านใหญ่เพราะว่าเราจะต้องเอาอันนั้นมันผสมพูดเป็นเช่นคนบ้าหอบฟางเมื่อมันคิดว่าตัวเองในชีวิตมันโตอยากจะกล้ายากแท้แต่เขาไม่รู้พูดเป็นเช่นคนบ้าหอบฟางผู้หลงแบกโลกไว้ทั้งโลกรูปแบบโรคไว้ทั้งโลกแล้วก็ยิ่งสงสารหายามาบำบัดมนุษย์เปิดคือยาเสพติดแท้หรือคืออบายมุขน้อยใหญ่ที่พูดนั้นแล้วจะต้องได้มาเสพสมจริง ผมว่ามันไม่ขาดหายมันไม่พรากจากกันมันจะต้องเป็นอัตรามันจะต้องเป็นตัวเป็นอยู่เป็นของเรามีอยู่ไม่รู้ไม่ลืมไม่ลืมไม่ห่างไม่พลาดจึงเป็นเช่นคนเข็นครกขึ้นภูเขาก็น่าจะสมน้ำหน้าตัวผู้หลงนั้นยิ่งนักที่ตัวเองโง่เองหลงออกสิ่งไม่เป็นเรื่องไว้เองหลงแบบสิ่งที่ไม่น่าจะไปแบกไว้เองหรือหลงไปเสียเวลาหางานอันไม่ก็ถามมันเหน็ดเหนื่อยทำเองแต่เราก็คิดไปเองนะถ้าจะว่าไปเปิดปิดแล้วทางโลกเขาก็รู้บอกแล้วบางทีบางคนชั้นใหญ่ชั้นโตเป็นถึงนายพลไปถึงรัฐมนตรีเนี่ยเคยมีรัฐมนตรีเกี่ยวเปล่าเป็นนักเรียนไทยนักเรียนการพนัน มึงเล่นไม่ใช่ไม่เล่นตัวเองเป็นบอกว่าเป็นคนชั้นปันยาทางโลกก็นับถือว่าเป็นรัฐมนตรีก็ยังทำไม่ถูกกฎหมายก็ละเมิดก็รู้อยู่ว่าหลบเลี่ยงกฎหมายแม้แต่หยาบๆแค่นั้นเขาก็ไม่มีนะแล้วก็แอบชอบเล่นนะขายขี้หน้าแล้วเปิดเผยไม่ได้หรอกที่จริงซุกซ่อนไปสงสารไปแต่ว่ามันจะเหลือเกิน ความหลงจริงๆมันจะต้องเสพมันจะต้องติดทั้งๆที่ไม่ได้ศักดิ์ศรีมันจะเป็นความเก่งแต่เขาก็ไปหลงในความเสี่ยงอยู่ในหมู่ไม่มีผีนรกเดียวกันรถเก่งและมีความสามารถเป็นเซียนไพ่เป็นเพียงพบเธอเป็นเสียงเปลี่ยนอะไรก็แล้วแต่เป็นอยู่ในนั้นของเขาเหมือนกันแต่การเปิดเผยทางกว้างส่วนใหญ่ทั่วไปมันไม่ได้เกรงใจอะไรหรอกมันแล้วมันไม่ควรทาอะไรทิศทางที่มันเสื่อมตามคุณออกเมื่อไหร่ก็ไม่โกงแต่เขาไม่เข้าใจชีวิตคืออะไรมันเป็นความโง่จริงๆแล้วชีวิตคือการเกิดมาเพื่อเป็นโง่มาหลงเชื่อชาวโลกีย์เขาพาออกไป พาแบกโลกจนไม่รู้ว่าคือโรคโลหะมึงเริ่มโมหะถ้าฉันพบกับภูเขาเช่นนั้นคิดกันดีๆทักทายยังหน้ามืดตามัวไปเมาหอบฟางเน่าเน่าอยู่แค่บายจมูกทั้งหลายโดยหลงมันว่าจะต้องบริโภคยังจะต้องเสพมันอยู่แม้มันจะมอมเมาเขาจนทุกปางตายแค่ใดปานใดถึงแม้จะทำให้เราจองเวรอันสุนทรตามความหลงป่าใดก็ตามผู้นั้นก็ไม่ได้รู้จักประมาณตามหลักการของพระบรมศาสดาของเราทรงสอนไว้โดย บริโภคทำไมบริโภคทั้งนอกทั้งในพระพุทธศาสนา อัตภาพกันแล้วก็ว่ากันไปเป็นตัวเป็นตนหลงหลงยุคทั้งๆที่ฉันเนี่ยมันเป็นสภาพทั้งรูปในนั้นจิตใจจิตใจมันก็เสพติดความต่ำลูกมันก็ต่ำแล้วไม่เข้าใจนรกแท้จริงไม่รู้นรกเมื่อผู้ใดเห็นได้ชัดแจ้งได้จริงแล้วว่าอบายมุขทั้งปวงเป็นความเน่าจำนวนแรกที่เราจะต้องรีบโยนทิ้งสลัดออกวางเสียเลิกขาดแล้วก็ทำไม่ได้จริงๆเมื่อเสร็จแล้วก็มาวัดสำราญในของเราอีกว่าเราหลงรักการบริโภคใดๆที่มันยังเป็นการชิ้นต่อไปคือเรายังหลงรัก โง่พะรุงพะรังหอบบางอย่างไม่ยอมวางให้ตัวเองเบาๆลงได้บ้างถามมาวางตรงนี้ได้แล้วเรามาตรวจตรวจสักกายะของเราหรือว่าตรวจผลคะแนนโปรที่เรายังมาบริโภคอะไรอยู่อีกที่มันเป็นความเน่าชิ้นต่อไปที่เราเป็นหลงมันนึกว่าเป็นของดีมันออกเป็นบ้าหอบฟังอยู่ต่อไปฟังที่สำคัญอันใหญ่โตมโหฬารแท้ใดๆหรือแม้สังขารใดๆก็ล้วนคือทุกข์ทั้งสิ้น สังขาราทุกขังสังขารทั้งหลายทั้งปวงเป็นทุกข์ไม่ได้สักการะที่มันใหญ่มันทรงสร้างพื้นฐานมาตั้งเป็นระยะแล้วมันก็ทุกข์เป็นอย่างไรก็ทุกข์ทั้งนั้นแหละสังหารละเอียดในขณะนี้เราเอาศพนี้เป็นสังขารทางจิตนะตรงอย่างที่คิดว่าเป็นรถเป็นชาติเป็นสังขารธรรมแม้สังขารในนั้นก็ทุกข์สาธุ คุณอยากได้คุณจะรู้เป็นอนัตตาเมื่อใดอย่างเห็นชัดเด่นแจ้งแล้วยังเห็นรถอนัตตาพอดีกว่าเออว่างเบาได้แล้วมันก็โปร่งไม่ต้องเป็นภาระไม่ต้องเรื่องอะไรแต่ก่อนไปหลงมันถึงเอาภาระโดยที่ไม่หลงมันแล้วมันไม่ต้องเป็นภาระแล้วมันไม่ต้องมายุ่งทำไมยุ่งกับเราก็ไปเราก็เพียงรับรู้และแล้วมันก็มาติดใจอะไรเราไม่ได้เราจะเห็นเลยมันจำเป็นนะถึงจะร่วมด้วยถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ร่วมด้วยหรอกวันที่เข้ามายังมุกแล้วไอ้เรื่องเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องเอามาหยาบๆใหญ่ๆตัวอย่างแม้เราจะต้องร่วมด้วยก็ตามเราก็ไม่ได้ร่วมด้วยเพราะว่าเราเป็นสุขเมื่อไหร่เราไม่ได้อนุโลมบางอย่างเราทำอยู่ทุกวัน อิจฉาที่สังขารเราทำได้ดีเราคงเป็นสังขารเพราะว่าให้มันตรงไม่ได้เป็นประโยชน์เราไม่ได้ทำถ้ารถสุขเราไม่ได้ทำเพราะจิตอาสาเราไม่ได้ทุกข์ทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากมีปัญญารู้ว่าเป็นฝ่ายผู้หญิงก็ไม่ทนพอทำจริงแล้วเราอุตส่าห์นั่งแล้วมันแค่พอเป็นไปด้วยตามธรรมดามันก็หมุนเลื่อนไปแล้วจะให้จะเพียงพอเดินก็ไม่มีอะไรนี่ก็สบายมันไม่มีทุกข์แล้วจะเห็นตัวไม่มีพื้นที่ตัวเราเราเป็นผู้เข้าใจเองแหละจะวาจาไหม จะต้องกัปปะไหมน่าจะมีพรรษาจะดัดแปลงปรับปรุงขึ้นไปอีกไม่ดียังไงขึ้นไปอีกไหมจะพัฒนามันไหมพัฒนาการพัฒนาเอาละนี่ไม่ต้องพัฒนาอะไรอยู่ได้อยู่ทรงอยู่ดีอยู่ขนาดนี้ก็ไม่ต้องพัฒนาควรจะดำริหมายควรจะเอาอะไรมาเติมมาเพิ่มให้มันพัฒนาขึ้นกับพัฒนาขึ้นหรือว่าไม่ควรทำแล้วอันนี้เลิกได้ก็เลิกได้โหยหาไม่อาวรณ์ไม่อาลัยอันนี้ใหม่ดีกว่าทำสิ่งที่ดีกว่าไม่ต้องมีอดีตไม่ต้องมีอนาคตอะไรมายุ่งๆอะไรมีแต่อนาคตอย่างพอสมควรเล็กน้อยมันเป็นเครื่องประกอบอยู่ข้างหน้าข้างหลังเท่านั้นเองแต่เราก็เป็นผู้ที่สนใจทุกสัดส่วนของสังขารของสิ่งที่มัน มันก็จริงมันก็เป็นสิ่งที่เป็นไปทนได้โดยไม่ยากก็เรียกว่าเราพ้นทุกข์ถ้าเราทนได้โดยยากพ้นลำบากตำบลมันก็ทุกข์หน่อยสุรพลเพราะเหตุใดถ้าเราเข้าใจตัวมันแพ้อ่ะตอนนี้เรากำลังแบกเหล็กหนักขนาดเป็นตันและเหนื่อยมันก็ต้องหนักอยากจะรู้อยากจะมองแบบเหล็กทั้งนั้นต่างๆแล้วมันก็แน่ๆอยู่แล้วในปากทั้งแบบทำทั้งอะไรอยู่ร้อนก็ร้อนจะต้องบาดเจ็บต้องขัดสีกันจะต้องมีไอ้โน่นไอ้นี่กันอยู่กลางแดดกลางลม สมควรสร้างสรรค์ดีทุกอย่างไม่ขัดแม้แต่ระเบียบกฎกติกาจนไปถูกต้องทุกอย่างแล้วก็ทำสิเมื่อเห็นดีแล้วก็ทำเท่านั้นเสมอจะทำมันก็เป็นไปได้ตามเรื่องของมันการที่จะทุกข์ก็ส่วนหนึ่งเธอก็ติดกระทบมันไม่มีตลอดกาลสำหรับผู้รู้ถ้าเราพูดถึงที่สุดแล้วมันไม่มีเจตสิกกระทบมันเป็นการเป็นไปของปฏิกิริยาว่าปฏิกิริยามันแก่จัดทำขึ้นมาทำแล้วมันก็ยังไม่เก่งกับด้ามมีดดำพระดำเพราะว่ามือเราไม่มีความชำนาญมันยังไม่ผสมผสานกันดีมันก็เป็นด้าน เขาก็เจ็บแต่พักทำอีกก็เดี๋ยวมันก็ไม่เจ็บไม่ปวดแต่เดี๋ยวมันก็รู้เดี่ยวละออจะตายไปเสร็จแล้วมันก็ทำได้จะบอกว่ามือด้านก็ใช่จะบอกว่ารู้วิธีการก็ใช่เพราะรู้วิธีการแล้วไม่ใช่มันจะต้องมือด้านมือมันก็ไม่ด้านแล้วมันก็เป็นไปได้ทำแล้วมันก็ไม่ต้องไปเกิดเป็นทองอะไรอีกนี่มันมีคนที่โสดแต่มันเป็นเรื่องจริงทั้งนั้นในเมื่อเข้าครอบเป็นระบบฐานหนังและทุกอย่างก็ต้องแนบเนียนเป็นไปโดยสะดวกเป็นไปโดยหาทุกข์ไม่ได้แม้แต่การที่กระทบมันก็จะลดลงอีกเพราะว่าเราทั้งสองส่วนจิตมันไม่มีทุกข์แล้วต่อไปการที่จะทุกข์ก็ไม่มีอีกตอนแรกอาจจะยังไม่รู้เหมือนกันเป็นไปได้ มันก็ไม่มีอะไรบกพร่องไม่มีอะไรต้องอาพาธจริงๆกันหมดตัวละพันกันอุฏฐานมันก็ต้องทำให้ได้เป็นอย่างนั้นเพราะสิ่งใดที่เราเองเรายังไม่เข้าใจแม้แต่ยังไปสร้างไปแต่งเป็นไปประกอบอยู่ในสิ่งที่เป็นอบายมุขก็ยังไม่รู้แม้แต่สัญญาอยากใหญ่อย่างนี้แล้วก็เพียงแต่หลงมันว่าเป็นรถของศพมันก็ยิ่งหนักใจสักการะนั้นก็คือสังขารคือสิ่งที่เกี่ยวข้อง ระหว่างของ 2 สิ่งขึ้นไปทั้งนั้นจะเป็นรูปธรรมกับรูปธรรมก็ดีนามธรรมกับรูปธรรมก็ดีหรือแม่น้ำมาทำกับนามธรรมก็ดีมันคือสังขารแล้วที่เรากำลังหมายถึงอยู่ในขณะนี้นั้นสังขารใหญ่เอาซะด้วยเมื่อมันออกใหญ่โตรู้ชัดเจนจนเรียกว่าสัญญาก็จงรีบจัดการฉีกแยกแบ่งส่วนที่มันเป็นปัจจัยที่ทำให้ยิ่งให้ไม่สงบนั้นๆออกเดินทิ้งให้ได้ถ้าไม่เล็กลงทำให้น้อยลงในวงเล็บต่อเนื่องจากคำนี้เข้าไปในนี้ถ้าเผื่อว่าไม่มีไม่มีทางสู้ภาษาแล้ว แล้วทำไมล่ะทำให้น้อยลงมันไม่น่าจะเรียกว่าปฏิเสธกับมันน่าจะได้ตัดสินใจตัวตนแต่นี่เอาจนกลายมาใส่ต่อไปนี้ปรารถนาไปสู่ความน้อยที่สุดหมายความว่าเรายังทำลงไปไม่ได้เพราะฉะนั้นเมื่อทำให้เล็กลงโยนออกทิ้งทำให้รถหมดลงทำให้น้อยลงได้หมายความว่าเป็นการกระทำทำแล้วทำให้น้อยลงได้และทำให้น้อยลงมันก็เป็นต่อที่อเมริกาสู่ประเทศสำเร็จ อธิบายรวมรถฉายาลงไปได้ลงไปลงไปลงไปไม่ทันจึงเป็นตัวผลสัมฤทธิ์อธิบายตัวผลที่มักน้อยก็ได้อยู่ในนั้นเสร็จตอนนี้ในอเมริกายอดเป็นตัวอธิบายเป็นที่เรียบร้อยราบรื่นสนุกสนานสบายขึ้นมาแล้วส่วนตนแรกเริ่มจะรู้ว่าเรารู้อย่างนี้เราควรจะทำให้มันน้อยลงในความปรารถนาให้น้อยลงคำอธิบายนี้อย่าให้มีการควบคุมอย่าให้มันไปเกี่ยวข้องอย่าให้มัน อย่าให้มันท่วมหวังว่าสืบสัมพันธ์กันเรียกว่าสังฆังตัวนี้ตัวเอาคาถาวัตถุดิบมาเอาคำว่าอภิชามาเอาคำว่าอะสังฆะมาก็เราก็จะต้องเข้าใจแม้จะดูเหมือนจะมันตัดตอนแล้วเราก็ต้องเข้าใจในรูปพลอยแล้วกำหนดความพอแล้วก็ทำให้เป็นประเพณีและเราก็ไม่ต้องมีแล้วตอนนี้ไม่สำคัญไม่ประกอบไปด้วยการเกี่ยวข้องทุกทีสำคัญอะไรกันอีกก็เรียกว่ามันไม่มีพระสังฆราชและเอานามธรรม ไม่สังสรรค์ตัวประกอบหรือว่ามีไม่มีแล้วไม่มีสวรรค์หรือไม่ต้องประกอบให้เป็นสังขะไม่ต้องประกอบให้มีสภาพนั้นไม่มีสวรรค์ไม่มีรถของจิตไม่มีทั้งรูปเรื่องหยาบที่เราไปหลงมาเป็นสวรรค์ไม่ใช่สวรรค์แสวงอะไรหรอกมันเป็นสวรรค์ลวงใครอยู่เป็นรูปเป็นแบบเป็นรูปเป็นแบบที่เราต้องรู้ชัดๆตอนนี้มันเป็นรูปของนรกเป็นรูปของความอยากร่วมโลกคนดูคนเห็นคนสัมผัสเขายังไม่เอาเลยเขายังบอกว่ามันผิดกฎหมายไอ้นี่ไม่มีอะไรหรอกดังนั้นคำว่าสุขนั้นมันจึงเป็นสมุดไทยอริยสัจของทุกๆสิ่งในโลกที่ทำให้คนต้องได้มาซึ่งทุกข์ ฝนตกที่เป็นศักยะตัวใหญ่กว้างขวางมากมายออกไปเท่าใดเท่าใดก็ยิ่งมีทุกข์มากเท่านั้นเท่านั้นมันเป็นเรื่องที่จะไม่ใช่นักปรมัตถ์นักปฏิบัติธรรมะและฟังแล้วมันหน้าเหี่ยวแห้งทำไมมันหมดทุกงวดฟังฟังเพลินๆแบบชาวโลกที่จะมาศึกษาและศาสนาพระพุทธเจ้า คอร์ดเพลงพวกที่เขายังไม่เข้าใจรายละเอียดมันเป็นอย่างนั้นจริงๆที่เราเรียนชั้นสูงมาเข้าใจดีขึ้นโดยไม่เข้าใจภาษาเรียกมันก็เป็นภาษาอังกฤษแล้วเราก็จับตัวจริงของสิ่งที่ใช้คำว่าสุดแทนหรือว่าสัตยานเรียกว่าอะไรก็แล้วแต่นี่แทนเข้าใจแล้วจริงด้วยนะไม่มีรถติดๆมันมีตัวจิตเข้ามาแล้วใจมันเป็นปรัชญาเศรษฐกิจมันหลงหลงเป็นตัวเป็นตนล้มจนมีลูกมีเรื่องน้องเป็นอะไรต่ออะไรตอนนั้นเข้าใจชัดแล้วเราก็จะล้างออกได้ยิ่งดีที่สุดเป็นอันดับ 3 ดูรถของโลกรักษาสัตว์ทั้งหลายแหล่เป็นอัตตาทั้งสิ้นเป็นมายาทำได้เป็นอนัตตาคุณก็จะมีสภาพอนัตตาที่ขึ้นที่เราไม่ใช่ปากพูดมันไม่มีตัวนั้นรถนั้นเรื่องนั้นสภาพศพนั้นสภาพอร่อยนั้นสภาพที่ยังไม่ต้องคอยหาเศษต้องอาวรณ์อาลัยจะต้องอะไรต่ออะไรมันคือตัวคุณเองคุณจะรู้สภาพนั้นแม้คุณตัดอะไรคุณตัดอาวรณ์คุณตัดความห่วงหาความโหยหามันได้มันไม่ต้องโหยหาอะไรแล้วคุณก็จะรู้ว่ามันเบานักหนาเป็นแต่ว่