สื่อธรรมะพ่อครู(จรณะ 15 วิชชา 8) ตอน วิชชาข้อ 2. มโนมยิทธิญาณ.docx

สื่อธรรมะพ่อครู(จรณะ 15 วิชชา 8) ตอน วิชชาข้อ 2. มโนมยิทธิญาณ มโนมยิทธิญาณ ภิกษุนั้น ย่อมโน้มน้อมจิตไปเพื่อนิรมิตรูปอันเกิดแต่ใจ คือ นิรมิตกายอื่นจากกายนี้ มีรูปเกิดแต่ใจ (คือทำใจในใจ คือกายเดิมเป็นกายของสัตว์นรก รูปนามนั้นเกิดเป็นกิเลส แต่คุณก็ทำใจให้เป็นกายอื่น เห็นรูปกายคือสิ่งที่ถูกรู้ เป็นกายที่ปราศจากนิวรณ์) มีอวัยวะน้อยใหญ่ครบถ้วน มีอินทรีย์ไม่บกพร่อง (อินทรีย์หมายถึงกำลังหรือตาหูจมูกลิ้นกายก็ได้) ดูกรอัมพัฏฐะ เปรียบเหมือน บุรุษจะพึงชักไส้ออกจากหญ้าปล้อง เขาจะพึงคิดเห็นอย่างนี้ว่า นี้หญ้าปล้อง นี้ไส้หญ้าปล้อง อย่างหนึ่ง ไส้อย่างหนึ่ง ก็แต่ไส้ชักออกจากหญ้าปล้องนั่นเอง (เป็นธรรมะสอง ทฺว ธมฺมา ทฺวเยน เวทนาย เอกสโมสรณา ภวนฺติ ฯ) ทำให้เกิด อีกนัยหนึ่ง เปรียบเหมือนบุรุษ จะพึงชักดาบออกจากฝัก เขาจะพึงคิดเห็นอย่างนี้ว่า นี้ดาบ นี้ฝัก ดาบอย่างหนึ่ง ฝักอย่างหนึ่ง ก็แต่ดาบชักออกจากฝักนั่นเอง (จากจิตมีสองมีโลกียะ ก็ทำให้หมดโลกียะเหลือหนึ่งเดียวคือโลกุตระ หรือทำให้กาม พยาบาทหมดไป นิวรณ์หมดไป เหลือแต่จิตที่เป็นฌานเป็นสมาธิ) อีกนัยหนึ่ง เปรียบเหมือนบุรุษจะพึงชักงูออกจากคราบ เขาจะพึง คิดเห็นอย่างนี้ว่า นี้งู นี้คราบ งูอย่างหนึ่ง คราบอย่างหนึ่ง ก็แต่งูชักออกจากคราบนั่นเอง ฉันใด ภิกษุก็ฉันนั้นแล ย่อมโน้มน้อมจิตไปเพื่อนิรมิตรูปอันเกิดแต่ใจ คือนิรมิตกายอื่นจาก กายนี้ มีรูปเกิดแต่ใจ (ให้ทำที่ใจไม่ได้ให้ทำที่ดินน้ำไฟลม) มีอวัยวะน้อยใหญ่ครบถ้วน มีอินทรีย์ไม่บกพร่อง แม้ข้อนี้ก็เป็นวิชชา ของเธอประการหนึ่ง. พ่อครูว่า...มโนมยิทธิ ก็คือทำโยนิโสมนสิการ ทำใจในใจของเราให้สำเร็จ ด้วยอิทธิเป็นฤทธิ์ทางใจตามอนุสาสนีย์ปาฏิหาริย์ ไม่ใช่อิทธิปาฏิหาริย์ อาเทสนาปาฏิหาริย์ แต่เป็นไปเพื่อละหน่ายคลายนิวรณ์