สื่อธรรมะพ่อครู(อวดอุตริมนุสธรรม) ตอน อุตริมนุสธรรมอันควรบอกต่ออุปสัมบัน.docx
เนื้อหาในไฟล์
สื่อธรรมะพ่อครู(อวดอุตริมนุสธรรม) ตอน อุตริมนุสธรรมอันควรบอกต่ออุปสัมบัน สังคมทุกวันนี้ทางด้านศาสนาก็ตาม อาตมาเทศน์อยู่ ยาก กลับไปต้านและค้านแย้งกับสังคมโลกที่เขาว่าเจริญ อาตมารู้ว่าเจริญในมุมหนึ่ง และมีความเสื่อมในมุมหนึ่ง ก็ต้องว่าในความเสื่อม มุมเจริญก็ไม่ว่ากันอนุโมทนาสาธุ ทุกวันนี้อาตมาพูดธรรมะได้ยากเพราะคนเข้าใจ หลงแบบโลกๆไปติดยึด ตามโลก หรูหรานิยม ฟุ้งเฟ้อนิยม ก็ไม่รู้จะว่าอย่างไร ก็เลยต้องพาให้ทำสิ่งที่พอจะเป็นไปได้ คนที่มีดวงตาปัญญา มาเอามาลดละก็ได้เท่านี้ พระพุทธเจ้าสมณโคดมอุบัติขึ้นมา แล้วท่านก็พยายามประกาศศาสนา ถึงวันเวลาที่จะต้องมีผู้บรรลุธรรม แล้วแสดงตัว เรียกว่ามาฆปุณมี ก็ปรากฏได้มา 1250 องค์ เป็นพระพุทธเจ้าองค์ที่น้อยที่สุดแล้ว หลังจากนั้นมาแล้ว อาตมาก็ว่าชาตินี้อาตมามีอรหันต์ 9 รูปก็บุญแล้ว 1250 นี้ไม่บังอาจ ให้ได้สัก 9 รูป พอถูไถก็คงได้ ตอนนี้ก็พอมี ก็ระบุไปบ้าง แต่ไม่อยากระบุมาก ถ้าไม่ระบุบ้างจะหาว่าไม่มีตัวอย่าง พูดไปก็หาว่าอวดอุตตริมนุสสธรรม อาตมาพูดอย่างไม่ได้ เละเทะ พูดอย่างรู้จักกาละ ไม่ได้พูดเล่น แต่พูดอย่างระมัดระวัง ก็ต้องเปิดเผย ทำไมเปิดเผยธรรมะพระพุทธเจ้าจึงกลายเป็นธรรมเดา อรหันต์เดา ทุกวันนี้ในโลกสังคมพุทธ จึงมีแต่อรหันต์เดา พระพุทธเจ้าไม่เคยบอกว่า เรามีอุตริมนุสธรรมแล้วไม่ควรเปิดเผย หรือ เปิดเผยไม่ได้ ในโลหิจสูตร แล้วท่านก็บอกไปว่า ผู้ไม่บอกนั่นแหละ มันไปไม่รอด ในปัจเวกขณ์ข้อที่10 เราบรรลุ 10. ญาณทัสนะวิเศษอันสามารถกำจัดกิเลส เป็นอริยะ คือ อุตริมนุสสธรรมอันเราได้บรรลุแล้ว มีอยู่หรือหนอ ที่เป็นเหตุให้เรา ผู้อันเพื่อนพรหมจรรย์ถามแล้ว จักไม่เป็นผู้เก้อในกาลภายหลัง . (อุตตริมนุสสธัมมา อลมริยญาณ ทัสสนวิเสโส อธิคโต โสหัง ปัจฉิเม กาเล ส
อ่านต่อ
พฺรหฺมจารีหิ ปุฏฺโฐ น มังกุ ภวิสฺสามีติ) (พตปฎ. เล่ม 24 ข้อ 48) อย่างอาตมาพูดไปนี้ คือ เขาว่า พระรูปนี้พูดแต่อภิธรรมพูดถึงนิพพานแล้วได้บรรลุธรรมขั้นไหน อาตมาก็เปิดเผย อย่างไม่ได้อยากอวด แต่ในใจเขามีแล้ว แล้วเขาก็ไม่กล้าถาม เพราะเขาได้ถูกสอนว่าถามไม่ได้เดี๋ยวอาบัติปาราชิก คนที่มีคุณธรรมนั้นในตัวเองแล้ว บอกไปเท่าไหร่ก็ไม่มีปาราชิก อย่างเก่งก็เป็นปาจิตตีย์ แล้วท่านก็มีวงเล็บไว้ว่า ปาจิตตีย์ ถ้าจะอาบัติก็คือ ไปประกาศแก่คนที่ไม่สามารถรู้ธรรมะได้ เป็นอนุปสัมบัน อาตมาก็มีคนบอกว่า บรรยายต่อ อนุปสัมบัน ต้องปาจิตตีย์ สมัยนี้การสื่อสารเป็นโกลบอลไลซ์ globalization ก็ต้องสื่อสารไป เขาก็บอกว่าไม่ผิด ซึ่งไม่ผิดหรอก ผู้ที่เปิดฟังนี้เขาต้องเป็น อุปสัมบัน แต่พวกอนุปสัมบัน เขาไม่เปิดฟังหรอก เปิดผ่านไปเท่านั้นแหละ ไม่ต้องกลัวว่าจะเป็นอาบัติสำหรับอาตมาออก คนที่จะเปิดฟังเขาต้องยินดีพอใจจะฟัง ถ้าไม่ยินดีพอใจ ก็ไม่เปิดฟังหรอก หรือพวกที่จ้องจับผิดก็ต้องอยากฟัง ที่พูดนี้ไม่ได้กระทบอาบัติอะไรเลย ถ้าอธิบายให้ลึกซึ้ง ไม่มีอาบัติ ที่ไม่อาบัติ เพราะอาตมามีใจจริงไม่มีสาเฐยจิต ไม่ได้แสดงธรรมเพื่ออยากให้ใครมาเคารพนับถือ หรืออยากได้ลาภยศสรรเสริญ หรือให้คนว่าเราเก่งเราดี อาตมาอ่านใจเป็น ที่พูดนี้ ก็สอนเพื่อให้อ่านใจให้เป็น แล้วทำใจเป็นได้ด้วย ทำใจในใจเป็นและทำใจในใจได้ถึงจะบรรลุธรรม ถ้าทำใจไม่เป็นเป็นมิจฉาทิฐิ บอกว่าทำสมาธิของพระพุทธเจ้าเข้าไปนั่งหลับตาสะกดจิต เป็นการทำใจในใจเหมือนกัน ย่างหนอก้าวหนอ แต่เป็นสมถะ ทำใจในใจแต่ไม่เป็นอย่างพระพุทธเจ้าสอน พระพุทธเจ้าสอนให้ทำใจในใจขณะที่คิดพูดทำ ทำอาชีพ ทำอย่างลืมตาในชีวิตประจำวัน สามัญ แต่ทำในกรอบแต่ละศีล เราทำเกี่ยวกับสัตว์กับของ หนึ่ง เราจะเป็นอย่างไรกับสัตว์ทั้งหลาย จิตของเราจะเป็นผู้ที่มีเมตตามีความกรุณา หวังประโยชน์ต่อสัตว์ทั้งหลาย วางศาตรา วางอาวุธไม่ทำร้ายสัตว์ใดเลย คำว่า หวังประโยชน์ต่อสัตว์ทั้งปวง คุณต้องเข้าใจว่า สัตว์คืออะไร สัตว์คือ ตั้งแต่สัตว์เซลล์เดียวก็คือสัตว์แล้ว จนถึงสัตว์ที่สูงสุดคือ พระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าเป็นสัตว์ที่สูงสุดแล้ว พ้นความเป็นสัตว์ด้วย เราหวังประโยชน์ต่อสัตว์ทั้งปวง แม้แต่สัตว์เซลล์เดียว อย่าไปฆ่าอย่าไปทำร้ายกัน ถ้าเขาจะทำเลวทำชั่วก็เป็นเรื่องของเขา เราจะไม่ฆ่าสัตว์ใดแม้แต่สัตว์เซลล์เดียว มีแต่พยายามช่วยกัน ช่วยกันตำหนิ ช่วยกันยกย่อง ช่วยกันให้ความรู้ อาตมาก็ต้องให้ตำหนิมาก เพราะว่าทำผิดมาก ยกย่องพูดน้อย เพราะพูดแล้วก็เข้าพวกตัวเอง ผู้ใดเข้าใจปัญญาว่าคืออะไร แล้วมาสร้างปัญญา เริ่มจากเลิกเฉโก ตัวเฉโก เป็นมิจฉาทิฐิเป็นบาป เลิกเฉโก มาฉลาดแบบไม่มีกิเลส ถ้าเป็นความฉลาดที่มีกิเลสร่วมด้วยก็ไม่ทำ เลิกให้ได้ 600906_พุทธศาสนาตามภูมิ บ้านราชฯ ต้องละเฉกาถึงเกิดปัญญาพาบรรลุธรรม