สื่อธรรมะพ่อครู(โพธิปักขิยธรรม 37) ตอน พิจารณากายสังขารในมูลกรรมฐาน 5.docx

ึกได้ ผมหรือขนที่เลยประสาทออกไปแล้วไม่รู้สึก จิตที่รับรู้ในขันธ์ พระพุทธเจ้าให้เรียนรู้แยกกายแยกจิตในมูลกรรมฐาน 5 แยกกายแยกจิต คือแยกเรียนรู้จาก ผม ขน เล็บ ฟัน หนัง ห้าอย่าง เรียกมูลกรรมฐาน มูลคือราก ต้น แยกกายแยกจิตให้ชัด มูลกรรมฐาน 5 ท่านสอนแยกความเป็นเราเป็นของเรา เป็นกามเป็นอัตตา ผม หากตัดมันก็ไม่รู้สึก เล็บที่ยาวพ้นประสาทรับรู้ ตัดออกก็ไม่รู้สึก ฟันส่วนที่ไม่มีประสาทรับรู้ก็กรอได้ ตัดได้ไม่รู้สึก ผม ขน ขนก็เลยมาเหมือนผมก็ไม่รู้สึก ผิวหนัง หนังที่เอาผิวๆนะไม่เอาหนังที่ติดประสาท หนังมันจะเนียนกว่าผม ขน ฟัน แต่ในศาสนาพุทธทุกวันนี้ ให้กรรมฐานก็ไม่ได้เรียนกรรมฐาน 5 อย่างนี้ อุปัชฌาย์ก็บอกกรรมฐาน 5 แต่เขาไม่ได้เข้าใจอย่างนี้ ให้เรียนรู้ความคิดถือเป็นเราเป็นของเรา ผู้ยึดถือเป็นเราเป็นของเราก็ทุกข์ หากใครไม่ยึดเป็นเราเป็นของเราก็ไม่ทุกข์ เล็บ ส่วนเล็บของเราพอมันยาวออกมาขนาดหนึ่ง พ้นประสาทรับรู้มันไม่ใช่ กาย ที่ไม่ใช่กายนั้น เอาอะไรตัดสิน ก็เอาที่ความรับรู้สึก หากพ้นความเป็นกาย ตัดทิ้งก็ไม่รู้สึก แสดงว่ามันไม่ใช่เป็นเราเป็นของเรา มันไมมีจิตร่วม ขาดจากจิตแล้วโดยธรรมชาติ สิ่งที่ไม่ใช่เรา เพราะมันไม่ใช่กายเราแล้ว แต่มันเป็นชีวะ เกิดมาแล้วเอาอาหารไปปรุงแต่ง ให้ยาวขึ้นได้อีก คนที่เรียนรู้พิจารณากมูลรรมฐาน 5 ถ้าไปยึด ว่าสิ่งที่ไม่ใช่กายเราแล้ว เป็นเราอยู่ก็จะทุกข์ อย่างทุกวันนี้เขาหลงเล็บ เล็บมันยาว บางคนแต่งเล็บ แต่ถ้าเราไม่ยึดเป็นเราเป็นของเราก็ตัดก็ไม่ทุกข์ มันไม่ใช่เราแล้วก็ไม่ทุกข์ แต่ถ้ายึดเป็นเรา แม้มันเป็นพีชะที่ไม่มีเวทนา ก็ทุกข์ ต้องเรียนรู้อุตุนิยาม พีชนิยาม จิตนิยาม แล้วจะเรียนรู้ทุกข์ แล้วจำทรงไว้คือธรรมะ

600410_ทำวัตรเช้าปลุกเสก #41 บ้านราช ศีล สมาธิ ปัญญา (แบบพุทธ)ตอน5