221101-334 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ019.txt

หากพูดไม่ได้เรียนได้ฝึกปรือเด็กหัดจับจิตจะอ่านภาษาต่างๆที่เราเองได้เรียนรู้เรียนรู้สิ่งที่เป็นรูปเป็นนามนามสกุลจิตคือความรู้สึกคือรสชาติคือจิตวิญญาณที่มันเป็นทุกข์เป็นสุขส่วนรูปก็คือสิ่งที่เป็นอีกอันนึงที่มาสัมผัสเมื่อสัมผัสแล้วก็ก่อเกิดปัจจุบันพลายได้พิจารณาปัจจเวกในขณะที่เรากระทำแม้แต่การทานอาหารทานอาหารเรียนรู้จริงเราได้ปลดปล่อยจริงด้วยจริงว่ารสอาหารนี่ไม่ใช่เรื่องเล็กเป็นเรื่องสำคัญคำว่าอาหารนี่ก็ลึก พระพุทธเจ้ามีใครมาทูลถามมาว่าอะไรเอ่ยเป็นหนึ่งไม่มีสองพระพุทธเจ้าท่านก็จัดว่าอาหารปิดเทอมนี้เป็นต้นในพระพุทธเจ้าทรงยืนยันหรือแม้แต่พระสารีบุตรก็เหมือนกันที่ได้ไปตอบปัญหาอาการอะไรก็ถามปัญหานางไม่รู้นางอะไรนางอุบลวรรณาหรืออะไรที่ถามคือไม่ได้เป็นนักตอบปัญหาอย่างท้าทายใครต่อใครเลยจะตอบปัญหาเก่งมาต่อกับประชาชนก็ตอบได้หมด ตอบได้ไหมล่ะอะไรเป็นหนึ่งอะไรเป็นหนึ่งที่สุดนางนั้นตอบไม่ได้สถานีตำรวจก็ขายว่าไอ้ที่ถือว่าเป็นหนึ่งนั้นก็คืออาหารในเรื่องอาหารนี่แหละเราปฏิบัติธรรมมีคนมากมีนักปฏิบัติธรรมมีพระมีอาจารย์ต่างๆว่ามาวุ่นวายอะไรก็ได้ก็หาปฏิบัติธรรมไปยุ่งแค่เรื่องอาหารแค่นี้อาหารนี่แหละพาไปสู่นิภาการปฏิบัติธรรมของพระพุทธเจ้ามีหลักฐานเยอะแยะในการปฏิบัติธรรมเพื่อที่จะไปถึงสิ่งมีชีวิตหลักการในการปฏิบัติในหัวข้อต่างๆแม้ในศีลในธรรมในต่างๆมีหมดเพราะว่าถ้าปาติโมกข์ก็ยังมีเรื่องของอาหาร มัสยิดตาจะภะกะสะมีให้พิจารณาให้มากให้ปฏิบัติธรรมด้วยอาหารและพิจารณาในเรื่องอาหารในปฏิบัติมีหลักใหญ่เลยไม่สิ้นก็เห็นชัดแต่จะระณะก็มีในประเทศต่างๆก็บอกเสมอพิจารณาให้พิจารณาบ่อยๆปัจจะเวกและการกินและการใช้ในการอยู่อะไรเรื่องอาหารร้านข้าวอะไรต่างๆนานาคำว่าอาหารมีหมดและปัจจเวกในการพิจารณาในการไตร่ตรองระลึกรู้และความหมา