221121-347 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ019.txt

ระมาณตนมองตนให้มากข้อที่ 3 อันนี้เป็นเชิงทะเลถ้าไม่มีชื่อและก็อย่าไปอยากมีชื่อ ผู้ใดจะทำก็ต้องทำด้วยความบริสุทธิ์ใจตัวตนว่าเราทำไปที่ต้องการดังเลยต้องการเอาเด่นเอาดังเอามีชื่อมีเสียงหรือถ้าคนมีกิเลสจริงๆเขาก็จะทำเพื่อเอาชื่อเอาเสียงเอาเด่นเอาดังนั้นจึงไม่พรรคพร้อมไม่มีจริงไม่มีคุณธรรมเพียงพอหรือไม่มีความสามารถเพียงพอทำไปผิดพลาดครั้งได้ง่ายไม่ประมาทมันต้องพยายามสังเกตให้ดีให้อาตมาทำอย่างผมทำเนี่ยผมต้องทำงานไม่ใช่ทำเพื่ออยากดังก็บอกอยู่เสมอไม่เคยทำทุกอย่างดังมองคนมองไม้มองประมาณตนประมาณไว้ประมาณแล้วเอาจริงเป็นของคนอื่นเนี่ยเราก็ต้องรู้ว่าเราอยู่ในฐานะที่จะกระทำละก็ทำได้เพราะเราจะมีเป็นเราจะต้องมีสภาพที่จะต้องให้บริบูรณ์ที่สุดถึงขั้นเด็ดขาดข้อเท็จจริงทางมีการยึดถือได้โดยไม่ยากได้โดย รัชกาลที่ 4 เมื่อได้ทานแข็งแรงแล้วก็น้องน้องไปสู่วิชาได้วิชาเป็นวินิจด้วยไปจนกระทั่งถึงอาสวะขยะข้อที่ 5 ก็จะต้องมีอุปสรรคเพื่อเป็นอย่างนี้สั่งสมกันไปจนกระทั่งเราสูงพอเราก็อยู่เมืองนอกเหนือกฎเกณฑ์นี้ซึ่งเราจะทำอะไรนอกเหนือกฎเกณฑ์นี้ก็จะต้องเป็นคนพิเศษเป็นคนที่มีอะไรอะไรบริบูรณ์ท่านพร้อมเราจึงจะทำอะไรสลัดคืนหมายความว่าเราทำเกินกว่านั้นก็สลัดคืนทำสวนทำย้อนทำส่วนจากคำสั่งหรือทำทวนคำสอนได้แล้วเพราะว่าคำสอนคำนี้เราทำได้บริบูรณ์และบริบูรณ์จนกระทั่งเราทำตัวคำสอนได้เป็นสัตว์ชนิดเราจึงจะเป็นผู้ที่ทำอะไรอย่างมีสติปัญญาอย่างบริบูรณ์ ไม่ผิดกฎหมายไม่ผิดในประเภทที่เรียกว่าเมื่อถึงบริบูรณ์แล้วเราก็ทำปฏิสนธิได้ซึ่งเป็นของจริงเป็นความจริงของผู้ที่สามารถขอให้พวกเราประมาณตนให้ดีเพราะเราอยู่ในฐานะใดก็ทำให้ตรงฐานะนั้นและตอนนี้ช่วงนี้ผมพาทำก็ต้องระมัดระวังกันดีๆรับปรึกษาหารือกันดีๆแม่ผมเองก็ต้องระวังเราสงบสติอยู่ดีๆใจเย็นๆไม่ได้แล้วผมก็แน่ใจว่าพวกเราก็ไม่มีใครจะเห็นว่าเป็นที่เป็นภัยเดือดร้อนอะไรนั้นเราก็ยังอยู่ถึงแม้จะอยู่ก็ระวังถ้าเขาแหย่ขึ้นมาแล้วเราอดไม่ได้ทนไม่ได้หรือจะป้องปรามและเราจะเป็นผู้ที่ได้ประโยชน์จากธรรมะของพระพุทธเจ้าที่แท้จริง [ไม่สามารถถอดข้อความได้]