221102-335 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ019.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันศุกร์ที่ 2 พฤศจิกายนพุทธศักราช 2522 พ่อท่านพระพุทธชินราชได้นำพิจารณาปฏิวัติปัจจัยที่เป็นสถานสันติอโศกจัดการพิจารณาโดยความหมายเพราะสิ่งที่เราจะเรียนรู้เป็นขั้นตอนชั้นเชิงโดยคำว่าอาหารอาหารยกตัวอย่างก็คืออาหารที่เคี้ยว ลืมลงไปในท้องให้เลี้ยงร่างกายแม้อย่างนี้เราก็จะต้องพิจารณาเราก็จะต้องทำงานแล้วเขาจะต้องเรียนรู้ถึงกิเลสตัณหาที่มันเกี่ยวข้องอยู่กับอาหารนี้ให้จริงจังตั้งแต่เริ่มต้นเรารู้จักมื้อคราวในการกินกินกุ้งด้วยกินเล่นกินหัวตัดทิ้งเราไม่กินเล่นกินหัวไม่กินด้วยการประดิษฐ์ประดอยเหมือนการกินตกกินแบ่งกินประดับประดาจึงอวดกินอ้าเราไม่เอาโดยเฉพาะแต่คงตัวฟุ่มเฟือยเกินถ้าจะต้องรู้ให้ได้เพราะฉะนั้นจะต้องมีกำหนดจำกัดการกินเป็นครั้งเป็นมื้อเป็นปริมาณ นอกจากนั้นเราก็จะต้องอ่านถึงคุณภาพของเหล่านั้นอาจจะต้องอ่านถึงสิ่งที่สมควรไม่สมควรตัดความชอบหรือไม่ชอบพิจารณาและก็พยายามไล่เรียงให้มันละเอียดละออลงไปดังนี้เป็นต้นซึ่งเราได้พากันทำได้จนกระทั่งเรียนรู้รอบตัดไม่ได้ติดไม่ได้ยึดมันจะมีสภาพรถลักหลับวัยรุ่นลดกลิ่นเสียงสัมผัสอยู่ในตัวไม่ต้องการในส่วนได้มากน้อยรู้จักเกิดปัญญารู้จักตนว่าเราเองมีชีวิตอยู่กับอาหารนั้นอาหารคืออะไรเช่นกันสารอย่างไรเราจะไปเป็นภาคอะไรมันหรือไม่เป็น อะไรมันเราจะปลดปล่อยตนเองให้เป็นภัยจากอาหารได้อย่างไรเราจะเกิดปัญญาจะเกิดรู้ในภาคปฏิบัติเหล่านี้มีปัญญาสอดส่องเข้าใจจนหลุดพ้นอยู่เหนือเพราะว่าการกินอาหารแม้แต่สุดท้ายเราพิจารณาต่อพรรษาอาหารอธิบายความขยายไปจากเอาอาหารคือข้าวสุกขนมสดเป็นต้นนี้เป็นปัจจัยอธิบายคำว่าภาษาอังกฤษเพราะภาษาจีนใดเราก็จะเกิดการเรียนรู้มีสติปัฏฐานมีวิปัสสนารู้รูปรู้นามรู้การสัจจะสัจจะมีกิเลสหรือเปล่า เป็นทุกข์หรือไม่เป็นทุกข์ผัสสะนั้นหลงศุกร์หรือไม่หลงหร
อ่านต่อ
ือว่าพอเป็นไปหรือว่าสบายดีแล้วจนกระทั่งเวทนาอุเบกขาเวทนาอยู่ได้ด้วยดีประมาณได้อะไรได้ไปจนกระทั่งลึกซึ้งนั่นคือเรารู้จักในขณะที่มีสิ่งนี้วัตถุนี้ของอันนี้มาประชุมพร้อมแล้วเราก็เป็นอยู่อย่างเป็นสุขหรือวิญญาณอาหารขั้นวิญญาณหมายความว่าเราไม่ได้ปฏิบัติหรอกแต่เกี่ยวเนื่องในปัจจัยที่ว่าข้าวสุกเราก็ยังมีวิญญาณยังมีสิทธิ์โหยหา ระลึกถึงเป็นสุขเป็นทุกข์เพราะอาหารยังมีกิเลสยังจะต้องการยังจะคิดนึกปรุงแต่งเราจะต้องเออไปโน่นมานี่เราอยากได้ไอ้นี่มาจริงๆหรือว่าคิดถึงอันโน้นหรือเปล่าโหยหาด้วยก็เกิดการดำเนินชีวิตอดีตมีอดีตโผล่ขึ้นมาหลอกเราเราก็จะระลึกเป็นสุขเป็นทุกข์หรือสร้างอนาคตเพื่ออาหารอยู่ในจิตวิญญาณต่างๆนานาอะไรอยู่เป็นสุขเป็นทุกข์เพราะอาหารอย่างนั้นทางด้านจิตวิญญาณตอนนี้ไม่ได้ไม่ได้มีของจริงไม่ได้มีวัตถุไม่ได้มีสิ่งนั้นมาเกี่ยวข้องเลยเราก็เป็นทุกข์เป็นสุขได้ในวิญญาณอาหารอันเกี่ยวด้วยปัจจัยค่าขนมตัดเป็นต้นอยู่หรือไม่หากเราจะพิจารณาจนสิ้นซากแม้ผัสสะปัจจุบันเราก็ไม่เป็นทุกข์เป็นสุข หรือมีนิพพานเกี่ยวด้วยอาหารก็ได้และแม้แต่หัตถกรรมปัจจุบันที่มีทวารทั้ง 5 ตาหูจมูกลิ้นกายที่ผัสสะอยู่นี้เราไม่เป็นทุกข์ได้แล้วเพราะว่าปัญหาพบวิญญาณพบจิตเราก็ไม่เป็นทุกข์ได้หมดอนาคตหมดอดีตไม่เป็นทุกข์แม้จะมีอะไรหลอกหลอนก็ปัดเป่าได้โผล่ขึ้นมาในจิตเราก็รู้เท่าทันและก็สามารถปลดปล่อยระลึกรู้ขึ้นมาในจิตวิญญาณแม้ที่สุดเราจะสร้างจิตเป็นอนาคตล่วงหน้าไปว่าเอออาหารอย่างโน้นอย่างนี้ระลึกถึงถ้ามันมีอย่างโน้นอย่างนี้ของคนนั้นก็มีเงินไม่ได้โดยเราไม่ได้เป็นที่ได้หลงไหลอะไร ได้เลยเราเป็นไปได้โดยการบริจาคบริบูรณ์เมื่อเป็นดังนี้เราจะมีมโนสัญเจตนาหารเราจะอยู่ด้วยจิตที่สามารถที่จะอนุโลมปฏิโลมอยู่กับคนเขาได้มีมโนชั้นเจตนามีจิตมีสัญญากำหนดหมายมีเจตนาที่จะอนุโลมปฏิโลมจะรับอันโน้นจะไม่รับวันนี้จะแข็งข้อจะไม่แข็งก็จะเป็นไปได้อย่างนั้นอย่างนี้เราจะเป็นผู้ที่สำคัญจะเป็นผู้ที่กำหนดให้เป็นผู้ที่มีเจตนาอย่างสำคัญถ้าเรายังไม่บริสุทธิ์บริบูรณ์เราก็จะรู้เจตนาของเราพระแท้กับบุคคลอย่างสัจจะก็ยังเป็นทุกข์หรือเป็นสุขแม้วิญญาณก็ยังเป็น เพราะปัจจัยของอาหารที่อธิบายว่าข้าวสุกถนนสดเป็นต้นดังนี้นี่แหละเราก็จะต้องเรียนรู้สัญญากำหนดหมายเรียนรู้เจตนาที่อยู่ในมโนที่เกิดกับจิตจับมโนได้พิจารณาทำให้สิ้นทำให้จางคลายทำให้อยู่เหนือทำให้ดับสนิทซึ่งกิเลสมีมโนฉันเจตนาให้ได้ก่อนเมื่อได้แล้วเราจึงจะมีการถึงที่สุดการที่อธิบายอาหารเพื่อที่จะมีเจตนาอนุโลมปฏิโลมกับผู้อื่นหรือเพื่อผู้อื่นได้อย่างสบายมีภาวะซับซ้อนอยู่ฟังอยู่ดีเพราะฉะนั้นแม้แต่เรื่องการกินการอยู่อาหารที่เราชื่อว่าอาหารอย่างง่ายๆเป็นภาษา หมายถึงข้าวกินขนมสดการกินเข้าไปในกระเพาะกินเราก็ยังมีการปฏิบัติด้วยหลักปีคือชวาลวิญญาณอาหารและมโนทัศน์เจตนาอาหารในลักษณะอย่างนี้เหมือนกันให้ปฏิบัติให้ประพฤติมีความเข้าใจและกระทำสอดคล้องทำให้เราเองสามารถตัดกิเลสได้แต่กรรมวิธีในความมุ่งหมายด้วยสื่อบัญญัติอย่างนี้คุณทำถูกต้องไหมและคุณมองเห็นอ่านจิตเป็นจิตคุณเป็นอภิสิทธิ์ขึ้นอันที่ขึ้นละลดหน่อยคลายจางวางจนกระทั่งสบายจนกระทั่งเป็นปกติวันต่อวันมีอะไรผ่านมาอย่างไรอย่างไรผัสสะก็เป็นปกติวิญญาณก็สงบระงับเรียบร้อยและสามารถ ชั้นเจตนาอยู่กับอาหารได้สบายแล้วคุณก็เป็นอรหัตผลในเรื่องอาหารที่เกี่ยวกับข้าวกินขนมสดและการเกี่ยวข้องในเรื่องของรูปรถจริงๆสักหน่อยก็ดีวิญญาณก็ดีก็จะมีอานิสงส์มีอินทรีย์พละสามารถจะเป็นฐานที่จะไปทำในจุดอื่นที่เรายังมีกิเลสตัณหาเราจะมีได้อย่างมากเลยในการปฏิบัติธรรมโดยการพิจารณาอาหารเราเกี่ยวข้องทุกวันแม่พระอรหันต์ก็ยังจะต้องกินอาหารอบายมุขอีกถ้าเราไปอยู่ป่าหนีห่างพ้นไปไม่ต้องปฏิบัติอะไรลืมรหัสผ่านไปมันก็จะจางตายมันก็จะหลุดไปอย่างเจโตได้ถ้าเราพิจารณาด้วยปัญญาอันชัดแจ้งก็จะสบายง่ายดายไปได้และไม่ต้องเกี่ยวข้องกันเลย พากันแล้วไม่ต้องเกี่ยวข้องไม่ต้องยุ่งยากอะไรนี่เพราะมันไม่มีความจำเป็นจะต้องแตะต้องอะไรกันมากมายก็ยังได้แต่ส่วนอาหารการกินนี้แม้เป็นพระอรหันต์แม้แต่พระพุทธเจ้ายังต้องกินอาหารอย่างต้องพบหายังจะต้องเกี่ยวข้องในจะต้องสัมผัสถึงจะต้องยุ่งกับประชาชนจะต้องมีนโยบายยังจะต้องจัดเตรียมยังจะต้องรู้ลึกซึ้งต่อไปในอาหารอีกมากนักจึงเป็นเรื่องสำคัญในเรื่องอาหารคนที่ปฏิบัติธรรมแล้วก็เคยพูดว่าเออปฏิบัติธรรมมายุ่งเกี่ยวอะไรกับเรื่องอาหารก็วุ่นวายอะไรกันนักหนามันไม่มีอะไรคนนั้นเขาพูดผิวเผินเหลือเกินถ้าเขาเป็นพระอรหันต์ก็จะไม่พูดอย่างนี้ยิ่งทำให้เป็นพระอรหันต์ยิ่งโง่ปฏิบัติธรรมไม่รู้จักการปฏิบัติตามพระพุทธเจ้าทรงสอนไว้ในหมวดหมู่ธรรมะมากมายเยอะแยะอย่างแท้ ก็ขอให้เราได้มีปัญญาขอให้เราได้มีภาพปฏิบัติขอให้เราได้ทำพบสภาวะธรรมพบจิตวิมุตเพราะจิตที่จางคลายเพราะสภาพธรรมที่เป็นจริงๆมีความละอายกิเลสตัณหาจริงๆรู้จักสภาพของที่เรียกว่ากามาสวะในอาหารรู้สภาพของพระราชวังในอาหารและสุดท้ายเราจะพ้นอธิษฐานว่าในอาหารได้