220920-333 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ019.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันพฤหัสบดีที่ 20 กันยายนพุทธศักราช 2522 พ่อท่านพระพุทธชินราชนำพิจารณาธรรมะปัจจะเวกก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกข้อความลึกซึ้งในการฝึกทำปฏิบัติธรรมเราจะได้รับจะได้รู้จะได้เห็นเองแต่เราพูดแต่ละคนเหมือนอย่างกับที่เราได้ปฏิบัติมาตั้งแต่เป็นชาวโลกจนกระทั่งมีความมั่นใจเห็นชัดเจน เขาก็เป็นอยู่อย่างชาวโลกเรามาเป็นชาวโลกุตระมาเป็นผู้ที่เราไม่สุขไม่ทุกข์กับเขาไม่ได้เห็นว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นเรื่องที่จำเป็นอะไรเป็นเรื่องที่ต้องปล่อยวางหรือว่าได้ปล่อยวางได้แล้วจริงเราก็จะเห็นการหลุดพ้นที่หลุดพ้นชัดเด่นแม้เราจะอยู่กับสิ่งนั้นเราก็หลุดเราก็ขาดเราก็ชนิดเราก็ได้ปล่อยวางแล้วอย่างจริงทำให้น้ำเราจะเชื่ออนุเคราะห์เขาอีกด้วยซ้ำไปว่าถ้าเกิดว่าเขาเองเขาจะเป็นผู้ที่จะมุ่งหมายเอาทางรอดบ้างหรือว่าเราเองได้ลองดูให้เขาไปลองช่วย นึกว่าช่วยพี่เขาเห็นบ้างเขาก็มีแนวโน้มที่จะทำตนให้หลุดพ้นแล้วเขาก็มีกำลังจะมีความตั้งใจที่จะออกมาได้โดยไม่เกิดการรุนแรงบางทีเราจะไปใช้ชีวิตให้เขาเห็นเขาอาจจะผลักไสข้อความไม่รู้ในครั้งแรกแต่เราลองลองดูอีกหลายทีเขาก็รู้สึกได้รู้ได้แล้วก็ยินดีปรับปรุงมาแล้วก็จะได้ช่วยเหลือก็ขึ้นมาอย่างนี้ก็มีอยู่แท้จริงเพราะตัวเราเองแต่ละบุคคลที่ได้มาประพฤติปฏิบัติให้ตรวจสอบให้เห็นเด่นชัดขึ้นสภาพที่เราอยู่ในโลกทั้งของหยาบและทั้งคันจิตใจที่เรียกว่าหลุดพ้นไม่ติดไม่ยึดไม่เป็นสุข อยู่ได้โดยสบายโดยไม่ต้องมีสิ่งนั้นเราก็รู้ว่าเราก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ด้วยสิ่งอื่นทดแทนกันได้บ้างหรือไม่ต้องมีสิ่งนั้นเลยไม่ต้องถือว่าทดแทนเลยขาดสิ้นไปได้เลยทีเดียวก็ได้อยู่หลายสิ่งหลายอย่างเป็นอย่างนั้นเราจะเห็นความจำเป็นของชีวิตนั้นมันมีน้อยลงน้อยลงเราเป็นหลงเพ้อกับชาวโลกไปหลงมายาเห็นว่าสิ่งนั้นสิ่งนี้เป็นความจำเป็นที่เราจะต้องออกค
อ่านต่อ
ำถามที่เราจะต้องไปปฏิบัติสมบุญ Y ซึ่งเป็นทุกข์จึงกลายเป็นภาระต้องแบบแต่ถ้าผู้ใดจะปลดปล่อยจริงจะเห็นความเบาง่ายเห็นความเป็นแก่นสารของชีวิตตัวเราจะตั้งอยู่ในโลกนี้อย่างสบายอย่างง่ายอิส มีแต่ความอิสระสูงสุดในของคนพูดบรรลุจุดสูงสุดแล้วนั้นเป็นความอิสระที่จิตใจแต่ก็ยังมีความเกี่ยวเกาะหรือมีความเกี่ยวข้องในสังคมในโลกในสิ่งที่ยังเหลืออยู่เราต้องเกี่ยวกับร่างกายเกี่ยวกับความรู้สึกแม้ที่สุดเกี่ยวกับสิ่งที่จะสังเคราะห์ไว้ในร่างกายระบบปัจจัย 4 และบริหารบ้างสุดท้ายเกี่ยวกับกิจกรรมการงานการกระทำที่จะเป็นประโยชน์ต่อสังคมต่อมนุษย์หรือแม้แต่เราเองที่จะต้องอาศัยเป็นกรรมกิริยาที่จะต้องเป็นไปต้องหลับต้องตื่นต้องเดินต้องยืนต้องนั่งต้องนอนต้องกินท่องเที่ยวสมุทรสาครก็ตามเราก็ยังจะมีส่วนเกี่ยวข้องและจะเป็น โดยควรไม่ฟุ่มเฟือยเอาแต่ฉันเป็นสาระแล้วเราก็จะเป็นไปได้ง่ายทั้งเราจะเป็นประโยชน์เป็นผู้มีค่าเป็นสิ่งที่มีประโยชน์มีค่าให้แก่โลกแก่ชาวมนุษย์จริงๆจึงเรียกว่ามนุษย์ผู้ประเสริฐมนุษย์ภูมิภาคมนุษย์ผู้ไม่หนักโลกมนุษย์ผู้มีคุณให้แก่โลกอุ้มชูโลกช่วยเหลือโลกอย่างแท้จริงที่เราจะเห็นได้ไล่เรียงให้ฟังฟังดีๆแล้วก็คิดอ่านเพราะจุดหมายปลายทางที่เราจะมาปฏิบัติตนประพฤติตนนี้ก็เพื่อที่จะหลุดออกจากสิ่งหลอกในโลกหรือมายาของโลกออกมาเรื่อยๆตั้งแต่อยากทำจนกระทั่งไร่สูงขึ้นมาไล่สูงขึ้นมาตามชั้นตอนที่ อบายมุขกามคุณคือการรบจนกระทั่งลาภยศสรรเสริญโลกียสุขต่างๆจนที่สุดแม้กระทั่งเป็นสภาพที่เราไปหลงวัดจิตใจของเรายังถูกยึดเป็นความที่ใช้คำนำหน้าว่าความความหมายถึงความอร่อยอย่างบางเบาก็ตามด้วยความยินดีความไม่ยินดีอย่างบางเบาก็ตามถึงแม้แต่ที่สุดเราไปหลงความดีความหยุดความสงบอย่างนั้นก็ตามถึงแม้จะเป็นลมความมีกับความไม่มีซึ่งเป็นสภาพละเอียดดนตรีก็ตามเราจะไม่ติดกับภาษาแม้แต่คำว่าความมีความไม่มีเราจะรู้ว่าไอ้สิ่งที่ไม่มีก็คือไม่มี โทรศัพท์โมหะอย่างละเอียดแล้วก็พอแล้วแล้วเราจะตั้งอยู่ได้ด้วยเจตนาอันดีเราจะมีความมีที่ดีที่เป็นกุศลมีเมตตากรุณามุทิตาอุเบกขาต่อมนุษย์โลกและเราก็จะทำสิ่งนั้นเรารู้เราเมตตาได้และเรารู้ว่าเราปล่อยเมตตาได้ปกติขาสุดท้ายได้เราก็จะสร้างบารมีอย่างนี้ไว้ในโลกบารมี 2 ข้อสุดท้ายในบารมี 10 ทัศคงเหลือเมตตาบารมีกับอุเบกขาบารมีเป็นแก่นสารของพระอริยเจ้าชั้นพรหมมีชั้นมนุษย์ชั้นสูงที่จะเข้าใจสาระการศึกษาดังนั้นเป็นเป้าหมายสิ่งอื่นเป็นเรื่องยาวเป็นเรื่องใหญ่จึงลึกซึ้งเมตตากับกรุณาเมตตากับอุเบกขาเป็นฐานอาศัยที่สำคัญสูงสุดในวิหารธรรมของ พระอริยเจ้าชั้นสูงสุดและเราจะไม่หลงใหลและเราจะไม่กลัวคนจะนินทาพระเมตตาและเราก็จะเข้าใจอุเบกขาอันบริบูรณ์สูงสุดและจะทำอุเบกขาเมื่อถึงคราวจะเมตตาเมื่อถึงคราวเราจะอาศัยบารมี 2 สิ่งนี้เป็นฐานอาศัยอย่างสูงสุดจึงเรียกว่าเป็นผู้มีสิทธิ์ถามว่าเป็นผู้มีที่อยู่ที่เป็นอยู่อย่างสูงสุดและผู้ติดต่อได้มีปัญญาสูงสุดเป็นพุทธกาลที่เคยอธิบายเคยแนะนำแล้วเราเป็นพรหมแล้วเรามีสิทธิ์เราเป็นพุทธเพราะเรามีความด้วยมีความสูงที่อยู่ในความไม่สูงนั้นๆด้วยก็ขอให้พิจารณาให้ดีแล้ว ไปทันตอนมาตั้งแต่หยาบๆต่ำๆมาเป็นระดับๆเราจะรู้จักความหลุดพ้นที่แท้จริงและเราจะเป็นมนุษย์ที่มีค่าสูงสุดที่แท้จริงได้แก่วันศุกร์ที่ 11 กันยายนพุทธศักราช 2522 พ่อท่านพระพุทธชินราชนำพิจารณาธรรมปฏิเวธก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกเราว่าผู้ใดเพียงเราผู้นั้นที่คุณทรัพย์ให้เราถ้าผู้ใดเข้าใจคำสอนคำศัพท์อันนี้อยากทราบจุดนั้นก็จะเข้าใจจริงๆว่าเขาคิดถึงทรัพย์เขาสอนเขาและเขากำลังคุยให้เรา ตนก็บอกให้เราพยายามจะทำเมื่อเรามีแผลมีมีแผลมีเพื่อนมีด่างมีพร้อยมีอะไรขาดตกบกพร่องให้เรามาตรวจตนเองให้ดีๆเราอาจจะมองเผินเราอาจจะมองแง่มองมุมไม่เห็นมันอาจจะมีอะไรซ่อนๆกลางๆเขาพยายามที่จะชี้แล้วเมื่อกี้เราก็แนะด้วยว่าให้ดูตรงนั้นที่มุมนั้นที่เปิดตรงนั้นดูตรงนี้รายละเอียดอันนั้นอันนี้เพื่อที่เราจะได้รู้ได้เห็นถ้ามันเป็นของดีเป็นของดีการที่จะไปโกรธคนอื่นนินทาเรายังไงว่ากล่าวว่าร้ายอะไรเรานั้นมันเป็นความโง่จริงๆเราไม่ต้องไปโกรธเราไม่ต้องไปคืนไม่ต้องไปถือสาอะไรเขาเลยไม่จำเป็นจะรับฟัง คนนินทาได้คนกล่าวร้ายเราได้แล้วเราก็ไม่ทุกข์ด้วยไม่ทุกข์ร้อนเขาจะกล่าวร้ายยังไงก็ร้ายเราเองเราจะเห็นสมควรจะแก้ไขอันนั้นเราก็ค่อยแก้ไขถ้าไม่เห็นสมควรแก้ไขเราก็เฉยวางเฉยด้วยเหมือนอย่างกรณีเดี๋ยวก็จะได้ยกตัวอย่างที่เราเป็นอยู่อย่างนี้ฟังแล้วทีนี้เมื่อมีคน 4 คนตีไม่มีคนกล่าวร้ายอะไรเนี่ยเราได้ปรับปรุงตนดีขึ้นเมื่อเราเองเราเป็นผู้ที่ดีผู้ที่ไม่หวั่นไหวผู้ที่เอาข้อ 10 ข้อเตือนข้อความนั้นมาตรวจตรวจสอบตนเองและก็มาทำให้ตัวเราเองดีขึ้นเราได้กำไรทั้งมวลดีซะอีกที่เราเองมีคนมาช่วยดูแล มาช่วยดูแลปกป้องมาช่วยพยายามบอกกล่าวให้เราเองปรับปรุงตนมันกำไรไม่ใช่ขาดทุนอะไรทั้งมวลแล้วทีนี้เมื่อมีเหตุการณ์มีเรื่องอะไรต่ออะไรต่างๆนานาเนี่ยติดเตียงทำอะไรต่ออะไรลงไปเนี่ยมันเป็นลักษณะเป็นลักษณะขูดเป็นลักษณะขัดเกลาเรียกว่าสันเหล็กกระทำซึ่งสัจธรรมหรือว่าธรรมะของพระเจ้าต้องมีลักษณะสำคัญเสมอต้องขัดเกลาขัดเกลาเป็นการขัดเกลาทั้งตัวผู้อื่นทั้งตัวเราเองรับรู้แล้วเราก็ทำมันก็จะดีพระพุทธเจ้าท่านนะครับเราแม้จะสงสารหรืออะไรใดๆแม้แต่ที่อื่นก็จะมาขัดตัวเราก็เป็นนัยยะเดียวกันว่าเราจะถูกกระทำถูกเป็นไปถ้าผู้ใดมีมรรคผล คนอยู่ได้อันนี้เป็นเรื่องจริงอีกเป็นการพิสูจน์ให้เรารู้เราเห็นว่าคนอื่นติดจริงมากๆคนอื่นกระหน่ำมากๆถ้าเผื่อว่าเราเองเห็นแน่แท้ว่าถึงยังไงก็ไม่มีปัญหาอะไรเราแน่นอนมั่นคงเราเห็นเด่นชัดเรายืนหยัดยืนยันเราก็ยังยิ้มแย้มได้เรายังเห็นกับสภาพที่ดีที่จริงอันนี้ได้ชัดเจนเรายังรับรถรับผลในส่วนที่มันเป็นประโยชน์เป็นคุณค่าในชีวิตของเราเราจึงจะไม่มีหวั่นไหวไม่มีกระเทือนไม่มีแปลกอะไรเลยไม่มียาแก้ไอวันไว้เพื่อที่จะกรีดออกเพื่อที่จะคิดแยกหลบเลี่ยงจากที่นี่เคลื่อนย้ายหนีเสียอะไรต่างๆนานาถ้ากูมี คนที่แท้มีจริงๆอันนั้นยืนยันแล้วเป็นที่อาศัยเป็นที่รองรับตั้งมั่นแล้วอาศัยอยู่แล้วผู้นั้นจะไม่มีปัญหาอะไรฟังได้รับได้เพราะฉะนั้นความหมายถึงพระพุทธเจ้าท่านตรัสว่าผู้มีมรรคผลจะทนอยู่ได้นั้นมันเป็นเรื่องจริงจริงตรงที่ว่าถ้าไม่มีมรรคผลที่แท้จริงแล้วมันจะไม่ต้องทนด้วยแล้วมันอยู่อย่างสบายอย่างเห็นอย่างแจ้งอย่างชัดด้วยร้อยผู้ใดพอมีมรรคผลบ้างแล้วยังไม่ถึงขั้นบริบูรณ์ก็จะทนอยู่ได้เพราะว่ามันเห็นอยู่เรื่องจริงไม่เห็นอยู่ผู้ใดมีมรรคผลน้อยหรือไม่มีมรรคผลเลยก็แน่ล่ะแล้วมันจะมาอยู่เอาอะไรเพราะมันไม่เห็นรูปเห็นรอยมันไม่เห็นสิ่งที่เป็นประโยชน์เป็นของดิบของดีอะไรแท้เพราะฉะนั้นยิ่งคน มาเปิดเผยมาโน้มน้าวมาตีรันฟันแทงมาบุกตะลุยมาพยายามที่จะเอาเหตุผลอื่นมาล้มล้างอะไรแล้วก็จะไปเห็นด้วยอย่างอื่นได้ง่ายและเราก็จะแยกตัวแยกจากไปได้ง่ายๆอันนี้ก็เป็นคำสั่งมาเป็นสัจธรรมเป็นคำศัพท์คำศัพท์จริงๆแล้วสิ่งหนึ่งเรานี้เป็นเรื่องสัจธรรมที่จะพิสูจน์สัจธรรมพวกเราจะเป็นไปอย่างไรก็พิจารณาเอาเองเห็นเอาเองที่นี่ใครจะอยู่ใครจะไปได้มีด้วยซ้ำไปที่ผู้ที่ผู้ที่มาอยู่ที่นี่แล้วไม่ดีพอหรือว่าอยู่แล้วก็ทำให้เราเองลำบากเป็นภาระจะต้องบางคนก็อาจจะมีส่วนที่บกพร่องหลายอย่างจนเราไม่สามารถที่จะช่วยเหลือโปร แก้ไขให้ไม่ได้เนี่ยมันทำให้ยุ่งรวนเรเราก็ต้องเชิญออกถ้าอย่างนั้นเราเชิญออกหรือขอให้ออกไปนอกกว่านั้นแล้วถ้าเกิดว่าคุณนึกว่าใครก็ตามที่เข้ามาอยู่ในที่นี้ดีเพื่ออนุเคราะห์กันต่างฝ่ายต่างที่จะค่อยๆช่วยเหลือเกินอุดหนุนกันไปขัดเกลากันไปทำงานฝึกฝนร่วมกันไปด้วยดีมีแต่ส่งเสริมให้ด้วยกันอยู่คุณจะอยู่ก็อยู่ได้เลยหรือคุณจะออกไปก็ไม่ได้บังคับเลยไม่ว่าใครจะอยู่ในฐานะไหนจะออกไปก็ออกไปได้เราไม่ได้ดึงทิ้งเอาไว้เป็นแต่เพียงแค่บอกว่าจะออกก็จะช่วยกันชี้ให้เห็นว่ามันสมควรหรือ ดีแล้วจะไปโน่นนี่อาจจะมีความหลงผิดอาจจะมีภาวะอารมณ์แปรปรวนอะไรบ้างในความไม่มั่นคงก็จะเตือนจริงกันบ้างแต่ถ้าเผื่อว่าแน่ใจว่าคุณนั้นคนนี้จะไปแล้วที่นี่ไม่ได้ใส่กุญแจไว้ที่นี่ไม่ได้ไปดึงชุดอะไรใครไว้แล้วใครจะไปไปได้จริงๆไปได้เสมอๆจะไปก็ไปได้จริงส่วนจะอยู่ก็อยู่ได้จริงทันทีแต่อยู่แต่ถ้าไม่ดีสิ่งที่จะขอร้องไม่ออกอย่างนั้นเพราะคนที่อยู่ที่นี่ก็ต้องรู้ว่าอยู่ในฐานะอย่างไรจะอยู่แล้วมีคุณลักษณะอย่างไรฟังดูก็จะรู้แล้วก็อยู่ที่นี่ก็ต้องมีนโยบายมีอุดมคติมีอุดมการณ์มีปัญญาตัดสินเอาเองดูเองมาเองไปเองนอกจากที่ร้ายกาจเราก็จะไม่ไปเองแต่เราจะขอให้ออกไป บางกอกพยายามพิจารณาพยายามที่จะฝึกฝนตนจะได้เป็นผู้มั่นคงมีมรรคมีผลเป็นผู้ที่ทนอยู่ได้และก็จะได้เป็นผู้ที่สบายจะเป็นผู้ที่ต่อสู้กับศัตรูเป็นผู้ที่จะบุกเบิกทำงานเป็นศาสนาเพราะคุณเองมีประโยชน์ตนแล้วจะทำประโยชน์ท่านได้มหาศาล