190225 จิตในจิต-พ่อท่าน-แดนอโศก.txt

เรียกว่าจิตตายหรือจิตวิโรจน์หรือจิตดับหรือจิตวิมุตจิตไม่มีรสชาติอะไรเลยไม่มีรถไม่มีค่าถ้าเป็นผู้ชายติดนะใครจะไปเขียนรสชาติแบบชาดอเด็กรสชาติชาดกเด็กนี่มันแปลว่าสีแดงขาดชาดกภาษาไทยแปลว่าสีแดงที่จริงมันก็มาจากภาษาบาลีนั่นแหละบาลีที่เรียกว่ารสชาติแปลว่าความเกิดความเกิดที่สูงที่สุดของสีคือสีแดงจากวิชาอังกฤษ รับปากแล้วติดมีก็แปลว่าแดงรัตตะหรือรัตติแปลว่าแดงด้วยโก๊ะตี๋ในโลกนี้สีที่ชัดที่สุดก็ถือว่าสีแดงสีที่จัดที่สุดเต็มรูปเต็มความเกิดมันเกิดเป็นรูปพระพุทธเจ้าจับจิตจับใจได้รู้ในอิจฉาลมที่เรียกว่าชอบอารมณ์ชอบอารมณ์สบายอารมณ์ชื่นใจกับอนิจจาอารมณ์อารมณ์ไม่ชอบไม่สนใจทางและเราก็พยายามปรับเปลี่ยนความเป็นธรรมหรือมันไม่ชอบเกิดขึ้นในจิตแล้วเรียนก่อนเพื่อนแม้จะเป็นประโยชน์ บทของอานาปานสติที่รู้กายรู้กลุ่มก้อนที่ชัดเจนและก็รู้ถึงจิตที่เรียกว่าจิตมันปรุงจิตสังขารามนุษย์จิตที่มีลักษณะสังขารลักษณะตรงไม่ใช่จิตว่างๆจิตเปล่าแต่มีสังขารปนมีรสกลมถ้าแม้ว่ามีรถตรงมาเป็นทางหรือมาเป็นไม่ชอบครับเปลี่ยนเป็นจำนวนที่ยังเป็นเรื่องแรกคือให้อยู่ในเชิงที่ร่าเริงชอบใจหรือยินดีก็ยังทนทานให้เป็นประมุข เป็นฉันทะให้เป็นยินดีในส่วนที่ควรยินดีนะไม่ใช่ไปยินดีในอกุศลด้วยก็ยิ่งแย่ใหญ่นะสภาพที่เราทราบแล้วเราพิจารณาและรู้เข้าไปว่าสิ่งนั้นเป็นอกุศลหรือกุศลเสร็จแล้วเราก็ถ้าจะยินดีก็ยินดีกับกุศลหรือปราโมทย์กับกุศลหรือเรียกว่าอนุโมทนากับสิ่งที่ควรยินดีมันก็ยังดีกว่าไม่ได้พยายามเก็บภาษาต่างๆที่เรียกว่าความหมายมันคือความหมายให้เราเข้าใจมาอธิบายประกอบเพื่อที่จะยืนยันถึงว่าจิตที่เราจะตัดสินด้วยจิตที่เราจะทำให้ลงตัว จะต้องอยู่ในลักษณะใดที่เรียกว่าคนพ้นทุกข์หรือเรียกว่าคนบรรลุธรรมคนถึงที่สุดแห่งธรรมทำผิดเป็นลักษณะใดเป็นที่สุดแต่พยายามอธิบายประกอบเพื่อให้เข้าใจแจ่มแจ้งให้รู้ลักษณะที่ลงตัวไม่ต้องสงสัยทำให้เห็นชัดให้รู้ชัดที่จิตของเราเป็นจิตโมทที่ยังเมื่อมันเป็นหมอทะยานมันร่าเริงยินดีแล้วแล้วเราก็จะต้องมีสภาพของการกระทำหรือว่าการทำจิตให้มันประกอบไปด้วยสภาพที่รู้ต่อไปว่าเป็นอนิจจัง ลูกปัดสีให้ยังถึงพร้อมกับความเห็นว่ามันไม่เที่ยงแม้เป็น 10 อย่างนี้เราจะไปยึดมั่นเอามั่นในความยินดีอยู่อย่างนี้อย่าไปยึดเอาเห็นมันเห็นแท้ว่าต้องให้ได้ความยินดีอย่างนี้ต้องให้ได้ความร่าเริงเบิกบานมีอย่างนี้รสชาติต้องแบบนี้คงมั่นคงแท้อยู่ก็ไม่ได้ไปเยี่ยมมันเป็นได้ชั่วครั้งชั่วคราวที่เห็นว่าเป็นยินดีในน้อยๆหรือว่ากิตติหรือว่าเป็นไปด้วยความเบิกบานมีน้อยอยู่อย่างนั้นแหละแล้วเราจะหมายเอาว่าอย่างนี้จะต้องได้จะต้องเป็นจะต้องมีเสมอเสมอเมื่อใดที่จะต้องมีอย่างนี้นั้นจะไม่ได้ ไม่ได้อย่างนั้นถ้าเราซื้อไปมีจิตผิดผิดผิดผิดผิดเป็นจิตวิปลาสหมายไว้ว่าจะต้องได้อย่างนี้จะต้องเป็นอย่างนี้จะต้องมีอย่างนี้เสมอเสมอเที่ยงแท้ยิ่งกว่าจะมาปฏิด้วยมาปกติหมายความว่าให้เกิดเดี๋ยวนี้เสมอๆแล้วจะเอาให้เครียดยิ่งกว่านั้นว่าจะต้องเป็นอย่างนี้แน่นอนนั้นน่ะเป็นความเข้าใจผิดเป็นสติวิปลาสหรือเป็นสัญญาที่จะลากไม่จริงมันอาจจะได้รับความรู้สึกที่ไม่ใช่ประมูลจักรยานก็ได้ในบางครั้งก็ไม่เป็นไรเมื่อแม้มันจะได้รับความรู้สึกว่าไม่เป็นประมงทะยานก็ให้ปรับเปลี่ยนมาเป็นแตงโมขยันเสียก็ยังได้ก็ยังดีกว่าหรือแม้ว่ารู้ที่สุด แม้ว่าเราไม่ต้องเป็นประมงทะยานอย่างนี้เราคิดไม่ต้องมีรสชาติแม้จะเป็นรสชาติบางเบารสชาติจะยินดีน้อยๆเป็นฉันทะเป็นประมาทระยะอย่างนี้ไม่เป็นอย่างนี้แต่ให้ไปอยู่ที่สภาวะของอุเบกขาหรืออนุกรมสุขในสภาพที่เฉยๆไม่ต้องสุขไม่ต้องทุกข์อย่าว่าแต่ติดๆเลยไม่ต้องมีปิติไม่ต้องมีแม้สุขไม่ต้องมีแม้สุขแล้วก็ไม่เป็นไม่มีทุกข์หรือไม่ความทุกข์คือความคุณหมอความเศร้าสร้อยความไม่สบายอะไรในอารมณ์ก็ไม่มีบทความไม่สบายใจในจิตเลยเมื่อหมดความไม่สบายใจมันก็จะอยู่ระหว่างจะเรียกว่าสบายหรือไม่หรือเรียกว่าไม่อะไรก็ตามแต่มันหมดความไม่สบายใจแล้วล่ะโดยที่ไม่สบายใจไม่มีจิตมันตัวนี้มันจะเป็นอย่างไร ทิ้งมันไว้แล้วไม่คิดก็ได้ความไม่สบายใจแม่น้อยไม่มีแล้วความหมายเคืองความไม่มันไม่สบายโดยวิธีอย่างไรก็ตามแต่ของเราจิตของเรามันไม่มีเพื่อนเก่าสิ่งนั้นเราจะเรียกว่าความสบายหรือจะเรียกว่าความเป็นไปอย่างนั้นมันก็เอาภาษามาเรียกให้คนรู้เท่านั้นเองแต่อาการของจิตเรากำหนดหมายลงไปแล้วว่าความแตกต่างกันระหว่างความไม่สบายกับความคิดสิ่งหนึ่งเนี่ยที่มันแตกต่างกันมันไม่มีและความไม่สบายใจไม่มีแล้วหมดเกลี้ยงคิดส่วนนั้นเราก็เป็นจิตที่เราหมายเอาสภาพจิตอย่างนั้นเป็นสภาพจิตที่เราไม้ ถ้ามันสบายเกินไปมากไปหรือว่ามันเป็นจนกระทั่งเป็นสุขเป็นปิติเป็นยินดีอันแรงกล้าจัดจ้านจนจะต้องอยากให้เพิ่มเติมว่าแสวงเอาใส่เอาใครเอาอยากเอาอีกมันก็จะลำบากใจแล้วมันก็จะต้องมีกิเลสหมุนเวียนเข้ามาเพิ่มเติมได้อีกเพราะฉะนั้นเราจะต้องรู้ความจริงตามความเป็นจริงว่าคนคนที่สุดของเราไม่มองแล้วไม่ก้าวไม่เคืองไม่อึดอัดไม่มีเสาอากาศที่อธิบายแล้วอธิบายอีกว่าไม่เอาที่ถ้ำอยู่จะต้องกำหนดเอาอยู่จะต้องผ่อน เอาอยู่จะต้องเซ้าซี้แล้วแม้แต่เจ้าชี้อยู่ที่ร่ำรวยพิไลวรรณของสิ่งที่ดีที่สุดที่จริงภาษาของมันแปลว่าความเจ็บรอบของสิ่งที่ดีที่สุดเรียกว่าปริเทวะนะหรือเทวดาอาการของเทวะรอบแต่ก็ยังไม่รู้ว่ารอบแต่ยังไม่รู้ว่าควรจะหยุดเองคือความควรจบแต่ก็ยังไม่จบแล้วก็จบแล้วแต่ไม่จบแม้ได้ดีมีก็ยังจะซ้ำแซะกับปีนี้และเรียนกับดีนี้ติดอยู่กับดีนี้ ภาพหมุนรอบเชิงซ้อนปี 34 จนหลงติดผนังแซะมากไม่รู้จักปล่อยไม่รู้จักสลัดคืนบ่ายนี้ด้วยนี่ไม่ต้องไปเอาที่รู้ดีมีแต่รู้แล้วก็ไปติดไปทำแป๊ะอยู่กับมันมากนักที่อื่นที่จะควรทำก็ทำไปแม้จะไม่ได้รสชาติอย่างนี้แต่เป็นรสชาติที่จะหนักจะหนักจะเหนื่อยหรือว่าจะปรุงเพิ่มเติมขึ้นแต่เป็นการปรุงที่เป็นกุศลด้วยซ้ำไปแล้วก็ควรจะทำปล่อยวางจากว่านั้นมาทำกุศลนั้นต่อไปอีกเยอะมันก็ไม่น่าจะเสียหายอะไรเรารู้แล้วว่าจุดนี้เป็นจุดพักจุดที่เอาเมื่อไหร่ก็ได้จุดที่ทำเมื่อไหร่ก็ได้เป็นของเราเมื่อได้ที่เราแล้วจะบอกว่าไม่ได้ที่เราไม่มีถ้าเรา ได้เด็ดขาดเป็นสมุดเขตเฉียบขาดเด็ดขาดถ้าจะทำหยุดตัวนี้เป็นอย่างนี้เป็นรสชาติของจิตว่างวางใจเมื่อไหร่เราทำได้แล้วแล้วก็ไม่ต้องเป็นห่วงมันมันต้องได้ถ้าไม่ใช่ของก็แล้วกันก็สำคัญทำให้เด็ดเดี่ยวทำให้ได้เสมอหัดวางหัดปล่อยให้ได้แค่คล่องแม้จะมีอะไรมากระทบสัมผัสเราแล้วก็เราเองเราสู้มันไม่ค่อยได้ก็ต้องหัดให้สู้ให้ได้ถึงจะมีอิทธิพลที่เก่งเพราะการที่จะมีอิทธิพลเก่งขึ้นเฉียบขาดยิ่งขึ้นก็คือการจะต้องพยายามกระทบสัมผัสให้ชัดเจนขึ้นไม่รู้จุดนี้แล้วก็เวียนกลับไปทำอีกกี่วิธีแก้ตัวสุริยาอีกทีนึงเพื่อที่จะรู้ความเป็นจริงแท้ว่าเรามีวิธีใน สลัดฝังเฉยว่างวางได้ทันทีไม่สงสัยทำได้เด็ดเดี่ยวจะมากระทบสัมผัสให้แรงมาพยายามมันจะยื้อยุดฉุดไว้มันจะดึงให้เราติดมันจะเกาะเราไม่ให้เราว่าให้เราจะต้องเอาอารมณ์อย่างนี้ให้เอาความยึดถืออย่างนี้เป็นหัวแหวนเป็นรักชอบเป็นปากมั่นยึดถือหนักหนาหน่วงอยู่ YouTube เราอยู่เราก็จะต้องรู้ให้ได้ว่าจิตของเรานั้นเราจะไม่ทำอาการอย่างนี้เราจะไม่มีอาการอย่างนี้มันก็ออกมาทรมานออกมาทรมานฉันก็ออกมาเป็นลมเห็นชัดๆเต็มๆใครก็ตามแต่ก็เห็นคนอาเจียนเป็นโลหิต ทรมานมากใครจะเห็นว่าใครจะเห็นผลไหมผมเคยเห็นคนอาเจียนพลเมืองกองเลือดดำเลือดแดงไหลออกมากองๆแล้วของเราผมเคยเห็นโอ้มันวูบว่ามันเสียวคนไม่เคยหวังทนไม่ได้มันทรมานใจเราจังเลยไหลออกจากตัวแล้วไม่ได้นะลูกเลือดเนี่ยเลือดที่เป็นเลือดดีเลือดธรรมดา ก็รีบปิดรีบรักษาสัตว์ไอ้นี่มันออกมาเหมือนมันมีท่อหลายที่มันไม่ใช่เลยมันไม่ใช่ทางที่ควรจะไหลเอาอย่างผู้หญิงก็จะไหลแต่เรื่องที่เป็นโลหิตที่เป็นธรรมดาของเขาเป็นประจำอยู่ไอ้เรื่องของเขาให้มันรู้ว่าเราเสียไอ้นี่แล้วมันจะเสียจะดีเราก็ไม่รู้มันไหลออกมาทางปากเนี่ยไหลออกมาจากปากทางจมูกไหลผ่านพอเรารู้ใจมันหลายๆๆออกมาเป็นเลือดที่พระพุทธเจ้าจึงตัดไว้มันจะเป็นอาการที่สูงสุดของคนที่จะทรมานที่สุดรู้สึกแปลกที่สุดทุกคน แล้วก็จัดว่าท่านแสดงธรรมแม้คนส่วนนึง 60 อาเจียนออกมาเป็นเลือดตายแล้วก็ต้องยอมให้ฟังถ้าอยากเข้าใจไปสมาธิฐานไว้แล้วก็แสดงธรรมในหมู่ 1 ภิกษุหมู่ 1 6 7 แล้วก็ใช้เลข 6 แล้วนะพยายามฟังให้ดีถ้าอธิบายละเอียดลงไปอีกจะต้องอธิบายคำว่าเลข 6 ต่อไปอีกถ้าเป็นส่วนที่ต้องการเกินต้องการใหญ่และแม้จะเป็นส่วนเกินส่วนใหญ่อยู่เป็นเลข 6 ส่วนครึ่ง 5 มาแล้วนะครับทุกจุดจะตายแล้วอาเจียนเป็นลมตายอยู่พระพุทธเจ้าก็แสดงผู้ที่ ทนไม่ได้ต้องหมุนเวียนปรับบอกคืนสิกขาบทไม่ขอถือศีลถือพจน์อันนี้เรียงกลับไปเป็นคนในโลกซึ่งไม่ใช่อาเจนจะลงไปเลยล่ะแต่ว่าเป็นคนที่เขาเข้าใจแล้วล่ะแต่เขาสู้ไม่ได้ก็ต้องเวียนกลับเหมือนมีรอยสักเขาเวียนกลับอยู่รู้ดีไม่ใช่ไม่รู้รู้ดีแต่ก็ยังสู้ไม่ได้ไม่ถึงอาเจียนเป็นโลหิตตายแต่อีกอันนึงก็ยังยืนยันโลกไว้อยู่คือข้อปฏิบัติไม่ทำให้ ไปได้จะขอไปอยู่ยังทางโลกรู้แล้วล่ะสวัสดีไม่ถึงตายมีครบ 10 พระพุทธเจ้าก็ยอมจะทำพิภพติดสวนได้ที่เราทำได้คือพระเจ้าบอกว่าพุทธะอย่างลงแล้วพระพุทธเจ้าจะแสดงธรรมอยู่แม่ตายไป 60 บอกคืนสินค้าได้ 1 เมษายน รู้ดีแต่ยังไม่ทำดีสิ่งหนึ่งก็คิดดูรู้ดีและทำดีเลยไปให้ตลอดจนกระทั่งเป็นที่สุดเรียกว่าอรหันต์อีกส่วนหนึ่งในสามก็ยังต้องทำเราจะต้องพยายามเข้าใจส่วนนี้ชัดเจนถ้าเป็นไปได้ถ้ามีความสามารถก็ทำเถิดจะให้ได้มันครบบริบูรณ์เลยในหมู่นั้นในกลุ่มนั้นทีเดียวเป็น 100% ถ้าทำได้สามารถเอาทีเดียวคราวใดกาละใดคุณทำได้งามเพราะมีเปอร์เซ็นต์ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์และยอดแสนยอดแห่งแสนเก่งและทำทีเดียวแต่จุดตัดสินพระพุทธเจ้า ไปให้แล้วถึงแม้จะได้ 1 ต่อ 3 เป็นอย่างนี้เป็นที่สุดจำเป็นที่สุดเหลือเกินก็เอาแต่ถ้าทำได้พยายามได้มากกว่านี้จงเพียรจงเขียนจนกระทำให้ดีขึ้นไม่ว่าอะไรทำกันตนเองพยายามพากเพียรอยู่ให้รู้จิตอย่างลึกซึ้งไม่มีโอกาสแล้วไม่มีปริศนาไม่มีอาการอาการรอบกายจนกระทั่งรู้ว่าดีแล้วเราทำได้แล้วก็ไม่เป็นไร จะไม่ทำอย่างนี้บ้างจะปรุงเพื่อประโยชน์ผู้อื่นประโยชน์ตรงจุดนี้ทำเมื่อไหร่ก็ได้แล้วแล้วเราจะสลัดคืนจุดนี้สลัดคืนจิตที่เหมือนมันอร่อยอันนี้กินดีอันนี้ของเก่าที่ดีที่ไรไม่ให้มีวางบ้างรถบ้างเปลี่ยนเป็นฐานเปลี่ยนเป็นปรุงอย่างวิสามัญอย่างรู้ยิ่งรู้อย่างช้าที่เป็นวิชานี้ก็แปลว่ารู้วิชาก็แปลว่ารู้ยิ่งไม่ใช่ไม่รู้ถ้าไม่รู้และตรงกันข้ามอันหนึ่งในโลกแล้วก็เอาตัวรอด มีการเข้าใจแม่ด้วยว่าดีรู้ว่าเราทำสิ่งไม่ดีตามกาละตามตัวตนของผู้นั้นมีบุคลิกตาหรือมีประจุตามีการันต์ยึดตารู้ในเนื้อหาอรรถธรรมะพระธรรมกับเขาอย่างนี้ได้ประมาณแล้วมีมัสยิดตาตัวเรากระทำประโยชน์ให้แก่เขาได้ก็พึงกระทำจริงๆมันจึงจำเป็นที่พึ่งที่เราก็มีที่พึ่งแล้วในตนซึ่งไม่ได้ก็ได้ไม่ต้องไปยืนประยุทธ์ไปกินไปแบ่งเอาที่ใครเพราะว่าเป็นสมุนไพร ไม่ว่างไม่ว่างไม่ปล่อยให้เฉยเวลาเรามีพุงมีการคิดอยู่มีการกระทำงานอยู่โดยจิตจะทำงานโดยวจีการทำงานโดยกายกรรมก็ทำงานเป็นการยังกุศลให้ถึงพร้อมอยู่เราเป็นที่พึ่งแก่ชาวโลกแต่ปีปวงชนเป็นอันมากแก่ผู้อื่นเพื่อคุณผู้อื่นเป็นผู้เกื้อคุณประโยชน์ตนก็มีแล้วแต่ไม่ได้ยึดประโยชน์ตนและการะอย่างนี้ก็รู้อยู่ว่าเราวางไปชั่วคราวคือเรามีกลุ่มชั่วคราว การงานร่ำรวยเป็นธรรมดาของการงานแต่ไม่ธรรมดาเพราะฉะนั้นพรุ่งนี้ก็หมดสงสัยหมดสงสัยไม่มีปัญหาใครจะบอกว่าเออทำไมมันหยุดตายเหมือนกันหยุดนิ่งๆก็ต้องหยุดทุกวันต้องว่างหมดเลยกูไม่มีอะไรแม้แต่ความรู้ความคิดไม่มีการงานอะไรไม่ทำอะไรเลยปากก็ไม่พูดกายก็ไม่ต้องทำงานอะไรเลยถ้าอย่างนั้นเราก็รู้รู้ว่าหยุดหมดแล้วก็ตายจะทำก็หยุดสักทีกรรมก็หยุดมโนกรรมก็ไม่มีรู้ไม่มีคิดอะไรเลยว่างปล่อยเป็นแบบฝันดีเลยไม่กำหนดหมายอะไรเลยรับรู้ก็ไม่รู้ปุ๊บไปอยู่ที่ไหนก็ไม่มียางน้ำเลยเราก็ทำให้รู้ ถ้าเราจะพึงทำแต่อย่างนั้นไม่มีประโยชน์พระพุทธเจ้าไม่ได้หมายความว่าไม่มีประโยชน์ในโลกในผู้อื่นเพียงพอนอกจากไม่มีประโยชน์ต่อผู้อื่นแล้วต้นก็เกินไปปิดง่ายเพราะว่าหยุดจัดหยุดจนกระทั่งไม่มีอะไรจัดไปถ้าจำได้ไว้เพื่อประโยชน์ตนในบางครั้งบางคราวที่เมื่อยจัดแล้วก็ใช้ประโยชน์จุดนี้จุดนี้ก็เอาสิแต่ถ้าเกิดว่าไม่รู้มันแก่ตัวจะมาฝากถึงขั้นนี้ไม่มีที่สัญญานิโรธถึงขั้นนี้พระ สดเห็นความกว้างความโปร่งความเบาความง่ายเป็นเขตสุดของจิตสัมผัสไม่ถ่วงฟังไม่เป็นอาการของจิตแม้ทำงานบุญหนักแบบนี้ก็คนละแบบพูดอย่างนี้ก็กำลังพูดอยู่กับลุงคิดหาภาษาแล้วก็เน้นกระทำพลังงานจ่ายพลังงานลงมาจับอยู่ทีเดียวตลอดขณะนี้กำลังจะทำอยู่ก็รู้ว่าหนักด้วยวิธีการวิธีการกำลังเน้นบางทีก็ขึ้นเห็นๆจะทำเพื่อที่จะให้มันมีแรงของอันนี้อัดลงไปให้มัน เดินเข้าไปที่คนผู้รับผู้รับที่มีศรัทธามั่นใจว่านี่เราเจตนาดีเขายิ่งจะรับได้มากๆเลยแม้แต่กระเทือนแม้แต่กลิ่นแรงไปเท่าไหร่ก็รับอยู่เขาไม่ถือโทษโกรธเลยว่าโกรธนะที่พูดไปโกรธไม่ใช่โกรธเป็นการเน้นในการปั้นภาษานี้ลงมาให้ดังแค่แรงให้สะเทือนเช็คเข้าไปเป็นเสียงที่หนักแน่นจะได้กระทบประสาทรู้กระทบกับสิ่งที่ชัดเจนไม่ปั่นเสือมันเป็นอันที่มั่นคงแน่นหนักเป็นขั้นตอนปักลงไปสักพักเบลอๆไม่เบาเบา ดูลักหลับชายพลังงานในการที่มันทำงานนี้หรือแตกอยู่ตีอยู่อะไรก็ตามแต่จ่ายพลังงานลงไปพร้อมลงไปอยู่น่ะได้กายกรรมก็รู้อยู่ว่าเป็นการจ่ายพลังงานอย่างหนึ่งเพื่อจะรังสรรค์เพื่อจะลงหรือเพื่อจะกระทำการงานเป็นกรรมโยนิซึ่งจะเสริมสร้างส่วนดีต่อเป็นกรรมพันธุ์ทุกข์เป็นที่พึ่งได้แก่ผู้อื่นต่อหรือบางทีแม้แต่จะขึ้นการงานนี้เราทำชั่วคราว ตอนนี้เราก็เป็นเราบ้างเล็กๆน้อยๆก็ไม่ใช่ว่าเราจะทำซะจนแทนที่จะรับจ้างแล้วก็ให้ทำด้วยลาภไม่ได้ทำได้ยศไม่ได้ทำให้ฉันเขินอะไรเขาจะมาชมเธอว่าเราทำเก่งนะทำเก่งนะก็เปล่าไม่ใช่ทำเพื่อชีวิตเราต้องเก่งนะใครมาชมเชิญแล้วก็เป็นสิ่งที่ลิ้นเอร็ดอร่อยอยู่อีกหรือเปล่าเราทำเพราะว่ามันเป็นเศษส่วนจากนี้ไปก็เป็นความจำเป็นและกันไม่ได้ทำลามกอะไรไม่ได้ทำแรกลาภยศสรรเสริญหรือแม้แต่หลงมาทำนี่จะสนุกดีถ้าไม่ได้ทำเพื่อลาภยศสรรเสริญแม่กำลังจะทำอยู่กันนึกว่าไม่รู้สึกดีก็ไม่ได้ถูกหรอกก็รู้อยู่ว่าเป็นการกระทำเป็นบทแห่งคณะเป็นบทแห่งสิ่งที่เป็นการกระทำอยู่โดยที่เรียกว่าต้องทน ต้องชนะมันเป็นการทนอยู่ได้โดยไม่ยากทนอยู่ได้โดยไม่ลำบากสำหรับเราเป็นอากาศกริยาการงานซึ่งคนเรามีวิสัยมีนิสัยมีการที่ดีอย่างลงในการทำงานมามากแล้วตั้งแต่เป็นพืชก็ทำงานเพื่อที่จะดูเอาอาหารทำอะไรมาปรุงในต้นในลำจนกระทั่งมาเป็นสัตว์ก็จะต้องทำงานทำความรู้และทำการฟุ้งซ่านทำการเอาชนะในบางสิ่งบางอย่างสะสมการเป็นสัตว์จนกระทั่งแม้มันรู้ความจริงอะไรมากขึ้นจนกระทั่งมาเป็นคนเกิดสะสมการงานทำการงานเพื่อความเป็นคนที่จะบูรณะตนที่จะสร้างต่อตนขึ้นมาให้มีความเจริญในหลายๆเหลี่ยมหลายๆมุมหลายๆด้านจนกระทั่งเข้าใจหมดแล้วจนกระทั่งเข้าใจหมดแล้ว ต้องการก่อสร้างก็คือเท่านี้เองก็ลาไปใหญ่กว่ายศสูงกว่าการสรรเสริญเยินยอและก็มาหลงว่าไอ้นี่แหละหน้าดีใจน่าปลื้มใจน่าชอบใจเหลือเกินนะชอบใจเหลือเกินเป็นความสุขมุมหนึ่งหรือเป็นความสุขแม้จะเป็นเศษด้วยรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสรับเข้ามาที่ตาหูจมูกลิ้นกายว่าอย่างนี้นี่มันเป็นความสมมติว่าสวยชื่นใจเพราะอย่างนี้ชอบใจกลิ่นอย่างนี้ชอบใจเสียงอย่างนี้ชอบใจก็ผลักอย่างนี้แหละชอบใจแล้วก็กลุ่มกันสมมุติกันก็ไปให้มันยิ่งๆขึ้นเราก็ไม่หลงหยุด แถวนี้มันหลงอยู่แถวนี้ก็เข้าใจเข้าใจแล้วรอบนี้ก็ได้ไม่มีก็ได้เพราะฉะนั้นจะเอาบรรยากาศมาให้เรานอนโอบปล้ำมาอย่างสูงอย่างอะไรอย่างไรเราก็นอนก็อย่างนั้นแหละเราก็ถือว่าไม่หลับแล้วมันไม่รู้เรื่องก็ปล่อยจิตก็ปล่อยก็นอนก็นอนนั่งก็หนักแต่รูปภาพกรณีระบอบประชาธิปไตยพระก็ดีก็หยุดเสียงพรรคมโนก็คือจิตจะนั่งอยู่ที่ไหนที่แคบที่กว้างก็พักจิตได้นั่งอยู่ที่แข็งที่อ่อนนั่งอยู่ที่สัมผัสร้อนผักหนาวอะไรก็พักที่ติดได้เพราะงั้นสิงห์นอกจึงไม่มีความสำคัญอะไรมากมายมันอยู่ ใจของเราแล้วทำสิ่งที่เราได้ปานนั้นจะเป็นตัวสำคัญกว่าเป็นที่สุดเพราะฉะนั้นแม้เราจะไปทำงานทำการอะไรพวกนี้ป้าจิตของเรารู้แล้วว่าตัวหยุดที่สุดคือตัวพักที่สุดที่รักไม่มีปริมาณอะไรแล้วไม่ต้องไปตามใจจะต้องเอาแต่สิ่งที่ว่าจิตที่มันอร่อยที่สุดดีที่สุดคือตัวพักเนี่ยซ้ำแซะถือว่าดีที่สุดอย่างนี้ต้องการให้ได้เป็นอย่างนี้ดีที่สุดแล้วก็มีทีไรอยู่กับไอ้จิตนี้ก็ไม่เอาถ้ามันไม่ได้เราก็ต้องรู้ว่าขอบเขตของมันไม่ได้แล้วนี่รู้ที่จบไม่ทีนี้ทีไรไม่ซ้ำแซะเซ้าซี้จนเกินควรรู้เขตจบแล้วก็ปล่อยตัวปล่อยตัวนี้จึงเรียกว่าหมดทุกข์ไม่มีโอกาสไม่มีปฏิทินไม่มีทุกข์ นอกจากไม่มีแล้วเรารู้แล้วว่าอย่างนี้ไม่มีโศกที่เป็นอาการเศร้าสร้อยรุนแรงไม่มีการปริเทวะเซ้าซี้ซ้ำแซะเสรีที่ร้านไม่มีอีกหมดทุกข์หมดความลำบากใจอย่างหยาบแล้วแม้แต่ยังเกาะอยู่ในใจเป็นตัวที่มันทำให้โทรมทำให้เสื่อมที่ใจอยู่จะเป็นสิ่งที่ทำให้จิตของเรายังมีอะไรเกาะอยู่แม้แต่บางเบาอาวรณ์อาลัยหรือเกาะติดเองเป็นภาระหรือไม่มีอารมณ์กินน้อยก็ไหลที่เป็นธรรมารมณ์ที่ทรงไว้ธรรมะแปลว่าสิ่งที่ทรงไว้ในจิตอารมณ์ก็คืออารมณ์สิ่งที่เป็นลักษณะใน นมแม่น้อยที่เป็นไปด้วยการเกาะยึดอยู่ในจิตเราก็รู้ให้ละเอียดไม่ให้มีไม่มีอาพาธใดๆเลยไม่มีความเสื่อมโทรมใดๆจึงเรียกว่าไม่มีโทรมานัดฉันว่าไม่มีโทรมานัดมดความลำบากอย่างอยู่ใกล้ความลำบากใจว่าความลำบากพี่กลับแล้วตอนนี้สุดท้ายตีกลับทุกทีที่กลับแล้วก็หมดแล้วพอถึงขั้นโทร ไม่มีไม่มีสิ่งใดพราหมณ์เสื่อมที่ผิดแล้วก็กลับเป็นคนลำบากใหม่สุดตายากหรืออุปายะอุปายะ 38 สุรศักดิ์ให้ฟังนะแปลรากศัพท์ให้ฟังปุ๊บปั๊บแปลว่าใกล้ชิดอยู่ติดอยู่ติดอยู่กับอาญากับอาญาจับแปลว่าความลำบากอยู่ใกล้กับความลำบากนั่นแหละตกลงกลายเป็นคนมีความลำบากอย่างเก่าฟังแล้วมันก็น่ารักคาใจธรรมะพระพุทธเจ้าเนี่ยทำไมมันถึงบวมจังเลยแล้วทำไมมันถึงแล้วไม่รู้แล้วแล้วทำไมมันถึงบอกว่าแล้วก็ไม่ว่างแล้วทำไมไม่หมดความลำบากแล้วทำไมมันลำบากอีกแล้ว ต้องเข้าใจนะเข้าใจสภาพทำให้ละเอียดถ้าไม่ละเอียดแล้วก็จะมีเหน็ดเหนื่อยท้อแท้เหมือนกันท้อแท้ว่าทำไมจะมาพระพุทธเจ้าถึงกลายเป็นอย่างนี้ก็แล้วในที่สุดตอนนี้สู้ไม่ได้เดียรถีย์ไม่ได้เป็นเดือนเศรษฐีก็ดีกว่าไปเสพติดได้ที่สุดแล้วหยุดที่สุดเลยอยู่ในป่าในเขาในถ้ำเลยแดกแล้วก็แบบนั้นแหละยึดซึ่งเป็นศาสนา 2 อย่างศาสนาก็ประมาณจะศาสนาที่มีความจริงแท้ว่าไม่เกาะไม่เป็นอันตรายและลงตัวกับอนิจจังไม่เที่ยงแม่ได้แล้วแน่นอนเด็ดขาดจะหมดเขตจะว่างเมื่อไหร่ก็ได้เสมอๆจะ อุตรดิตถ์อุตรดิตถ์ว่าจะมาแปลว่าเสมอเพราะไปเอาความว่าเฉียบขาดเด็ดขาดในการที่จะทำอย่างนี้เมื่อเราเด็ดขาดแล้วว่าเราทำอย่างนี้เด็ดขาดจะทำเมื่อไหร่จะทำอะไรล่ะก็ทำว่างนี่แหละให้ได้เสมอทำได้จริงๆด้วยมันไม่มีรถสีขาวๆในการทำว่างก็จะคิดว่าปล่อยเวลาจะสบายเมื่อนั้นได้ทุกทีแต่ตอนนี้เรารู้ตัวด้วยล่ะว่าเราไม่ว่างตอนนี้เรายังกุศลให้ถึงพร้อมไม่หยุดอยู่พระพุทธเจ้าก็ไม่สรรเสริญในการหยุดอยู่แม้กุศลธรรมใดแต่ก็ทำสมุนไพรครั้งแรก ทำได้เมื่อไหร่ก็ได้เหมือนกันว่าเป็นผู้ที่เด็กขาดว่างในเด็ดขาดได้เด็ดขาดทุกที่เสมอถึงจังหวัดจันทบุรีมงกุฎแต่ถ้าเป็นสมุดเสภาแน่นอนที่สุดเพราะเรามาทำนี่ก็รู้อยู่เห็นอยู่เข้าใจอยู่ว่าเราทำโดยที่ว่าอยู่ใกล้ๆตัวลำบากไงคิดดูละครลำบากถึงเรียกว่าเป็นผู้ได้โดยไม่ยากได้โดยไม่ลำบากในการตั้ง 4 มีวิตกวิจารณ์มีการปรุงอยู่รู้อยู่ก็ได้แล้วก็มีปิติอยู่บ้างน้อยๆมีสุขอยู่บางน้อยๆคือมีฉันทะนั่นเองแล้วก็ทำงานวางเฉยหมุนเวียนอยู่เป็นกงจักรถ้าใครเห็นชัดเจนแล้วจะเห็นว่าทานฝีมือทำงานอยู่ตลอดเวลาธรรมดาธรรมดาอย่างนี้ถือว่าที่สุดแล้วจะระณะของพระพุทธเจ้า เลิกกันแล้วนะกูจัดเป็นที่สุดมีชาทั้ง 4 พร้อมมีการสังวรทั้งรวมมีกรรมที่เรียกว่ามรรคองค์ 8 มีสัมมาทิฏฐิเห็นชัดแจ้งไม่สงสัยเลยรู้เข้าใจทิศทางที่ถูกต้องมีสมาชิกกับโปรมีการดำริในทางดีเริ่มดำดีมันก็มีสังขารแล้วเริ่มดำรงตำแหน่งเป็นการงานของจิตแล้วเป็นมโนกรรมแล้วมันจะไปตลาดก็มีสัมมาวาจานี้เป็นงานที่เป็นกุศลถึงพร้อมจึงมีมรรคเป็นองค์ 8 อยู่ตลอดเวลามันคงแปลกของพระอรหันต์จึงเป็นตัวผลที่เอามากระทํา แล้วก็จะถามเพื่อประโยชน์โลกเป็นตัวอย่างแต่เขาถ้าจะมีวาจาใดก็เป็นวาจาที่ให้แก่โลกเป็นคำสอนถ้าจะมีกรรมมันโตใดเป็นการงานอย่างเป็นการงานสอนเลยสอนไปตามระดับขั้นถ้าจะมีอาชีพหมู่ใดท่านก็เลี้ยงชีวิตเอาไว้โดยควรมีสัมมาสติมีสัมมาสมาธิจะมาอาญามีสัมมาวายามะมีความพยายามอยู่ไม่ได้ทิ้งความพยายามนั้นแต่ถ้าท่านที่จริงก็บอกว่าท่านเป็นพระอรหันต์แล้วท่านจะมีความพยายามอะไรอีกทำไมจบแล้วก็ไม่ต้องพยายามอะไรเป็นเองแล้วเป็นอัตโนมัติแล้วท่านใดที่จะอัตโนมัติแล้วเป็นสมุดเสภาแล้วไม่ต้องพยายามอะไรหรอก ได้กันกินง่ายดายสิ่งใดที่เราเป็นแล้วเราเก่งแล้วเราไม่ต้องใช้ความพยายามมากมันเป็นความจริงแม้แต่งานฝีมือถ้าเราเก่งแล้วไม่ต้องใช้ความพยายามมากไม่ต้องใช้อะไรกำลังพากเพียรอะไรต่ออะไรนักหนาอะไรไม่มันง่ายดายทำง่ายๆเป็นแร่มันง่ายเหมือนเราไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลยเป็นแต่เพียงเอาใจใส่นิดหน่อยไม่รู้ว่ามีอะไรจะทำอันนี้ตามนี้มันเก่งมันเข้ากล้องมันมีสิบบาทมันมีความเชี่ยวชาญไม่มีภาษีไม่มีความเก่งมีอำนาจเหนือทำได้ง่ายๆจึงเรียกว่าอันนั้นสำเร็จลงแล้วอย่างแท้จริงเพราะฉะนั้นก็ ร้านอาหารท่านก็ยังมีสัมมาวายามะถ้ายังมีความพยายามอยู่นะแต่พยายามอะไรพยายามไปในอนันตังพยายามในสิ่งที่จำเป็นที่จะเป็นที่พึ่งแก่ปวงชนเป็นอันมากเป็นสังฆังสะระณังคัจฉามิที่แท้จริงคนมาพึ่งได้มาพึ่งกันได้ท่านเป็นสงฆ์ที่พึ่งแห่งตนเป็นรัตนตรัยแท้เพราะท่านมีธรรมะที่แท้เพราะท่านเป็นพุทธที่แท้อาจจะเป็นอนุพุทธหรืออาจจะเป็นมหาพุทธหรือจะเป็นมหาอำนาจอะไรก็ตามแต่ใหญ่ขึ้นใหญ่ขึ้นตามลำดับที่เรามีภูมิที่จะช่วยเขาได้รับค่าอาหารก็เริ่มต้นเป็นสังฆังสะระณังคัจฉามิที่บริบูรณ์แล้ว จุดแรกยังไม่เก่งก็ไม่มีปฏิสัมภิทาญาณยังไม่แก่เพราะไม่มีอภิญญาอะไรพอจะช่วยคนอื่นถ้าเก่งขึ้นเก่งขึ้นก็มีอภิญญามีปฏิสัมภิทาญาณที่จะสามารถช่วยคนอื่นไปซะอีกพรรคการเมืองช่วยท่านยิ่งทำก็ยิ่งมีความชำนาญหรือมีความเก่งในใบไม้ที่เกินจากกำมือเดียวของท่านแล้วก็เริ่มมีใบไม้ทั้งป่าไปเลยนั่นแหละมันก็เดินทางไปสู่ความเป็นพุทธะสัมมาสัมพุทธะหรือเป็นโพธิสัตว์เองในตัวไม่ต้องคิดก็ได้ไม่ต้องหวังว่าจะเป็นกระดาษมีแต่กรรมเป็นที่สุดการงานที่เป็นที่ส่วนที่จะเพิ่มความชำนาญเพิ่มความรู้มันเพิ่มรู้จริงๆนะน่าจะเพิ่มรู้และเพิ่ม ทำได้ตัวเองจริงๆเธอไปจริงๆไปเรื่อยๆตามทิศทางของมันก็ไม่ใช่สิ่งเสียหายอะไรเป็นอนันตังคืบคลานต่อไปเรื่อยๆๆๆเราจึงจำเป็นที่สุดที่จะรู้ตัวที่สุดที่เรียกว่าอรหันต์ต่างกันอยู่ตรงไหนแล้วเราก็สบายไม่มีสิ่งท