สื่อธรรมะพ่อครู(อุเบกขา) ตอน ปัจจัตตัง นิพพาน อุเบกขา.docx

ริง ส่วนการปฏิบัติแบบหลับตาปฏิบัติก็ปรุงกันแต่ในจิต สมมุติอะไรต่างๆได้ไปตามเรื่องราวอย่างไรก็ปั้นเอาเองได้ แล้วคุณออกมาพิสูจน์ให้มีสภาวะภายนอกที่ตาสามารถสัมผัสได้ หูกระทบสัมผัสได้เป็นเสียง จมูกสัมผัสได้แต่กลิ่นลิ้นสัมผัสได้แต่รส ภายนอกสัมผัสได้ด้วยกาย ร่วมรู้กันได้คนอื่นก็ร่วมรู้กันได้ด้วย ถ้าจะเรียกกันว่าความจริงต้องมีทั้งภายนอกและภายใน ภายนอกก็มีตาหูจมูกลิ้นกาย พระอรหันต์ขึ้นไปสัมผัสทางภายนอกแล้วไม่มีกิเลสเลย แต่ท่านก็มีความใคร่อยากจะทำงานนี้ มีกรรมกิริยา ปรารถนาจะทำงานร่วมกับที่สัมผัส ท่านก็ทำงานด้วยความปรารถนาไม่ใช่อยู่เฉยๆไม่คิดไม่อยากไม่มีความประสงค์ไม่มีความปรารถนาไม่มีพลังงานอะไรที่จะทำงานได้เลย อยู่กลางๆเฉยๆ อย่างนี้มันก็ไม่ได้ทำงานอะไร จะทำงานจะต้องมีเจตนารมณ์มีความมุ่งหมายมีพลังงานพุ่งออกไป จะให้เป็นอย่างไร พระอรหันต์พระพุทธเจ้าจะให้เป็นอะไรก็ไม่มีทางให้เป็นสิ่งที่ไม่ดีสิ่งที่ชั่ว จะไม่มีตัวเจตนานี้เลย เพราะฉะนั้นพระอรหันต์ทุกองค์มีความซื่อสัตย์สุจริตในเรื่องนี้ พระพุทธเจ้าจึงให้ยกสติวินัยแก่พระอรหันต์ เพราะว่าท่านจะไม่มีเจตนาที่จะทำอะไรผิดอะไรเลวร้าย แต่ถ้าอรหันต์ผิดได้ ไม่ได้เจตนาให้ผิดแต่มีภูมิรู้เท่านั้น ก็อย่าไปเอาผิดท่าน อย่าไปถือโทษท่าน เพราะว่า ท่านบริสุทธิ์แต่มีวิบาก วิบากเป็นอันทำ เช่นเราเดินไปเหยียบมดตาย ไม่ได้เจตนาจะไปเหยียบมดตายแต่มดมันตาย เหยียบมันแรงมันตายเลย เราไม่ได้มีเจตนา เราไม่ได้มีบาป ไม่ได้มีอกุศลจิตเลย ไม่มี แต่วิบากมีตรงที่ว่ามดมันจะพยาบาทเราไหม ทำมันตายมันโกรธไหม มันไม่ชอบ ก็ยึดถือ ว่าเอ็งทำข้าตายมันจะจองเวรจองกรรม ถูกตัวหรือเปล่า ถ้ามันรู้ว่าคนนี้มันก็จองเวรทันที ถ้ามันไม่รู้ว่าใครก็ตามไม่ได้ มันก็จองไม่ถูกตัว เรื่องพวกนี้เราเดาเอาไม่ได้ นัยละเอียดของกรรมวิบากนั้นลึกซึ้งอจินไตยอย่าไปคิดเล่นพูดเล่น มันละเอียดมากมายเหลือเกิน621118_รายการสำมะปี๋ซี่วิต ปฐมอโศก ครั้งที่ 81