ตัดเขตอรหันต์ หมดความลับก็หมดทุกข์หมดสุข.docx

ตัดเขตอรหันต์ หมดความลับก็หมดทุกข์หมดสุข อาตมายังรู้สึกว่าพวกเรารู้มากแล้วจบยังไม่ลง ที่จริงพวกคุณนี้จบกันได้เป็นอรหันต์กันได้ไม่ใช่น้อย ถ้ารู้จักสรุป จริงๆ รู้จักสรุป ถ้าคุณสรุปเป็นนะ คุณก็จะรู้เลยว่าคุณยังติดอันนี้อยู่นิดอันนี้อยู่หน่อย มันเรื่องเล็กจริงๆ ติดไอ้โน่นนิดอันนี้หน่อย กะปิดกะปอย ที่จริงเป็นการรู้เนื้อแท้แก่นสารสาระหมดแล้ว โลกมันก็มี รูปรสกลิ่นเสียงสัมผัส ถ้าไปภายในเป็น อัตตา ที่มันละเอียดหน่อยแล้วเราก็ไม่ชัดเจนมัน มันก็เหมือนกันนั่นแหละ น้ำหนักมันก็ต้องไป ลิ้มเล็มเป็นรส ก็เหมือนกับเรารู้จักรสกามแล้ว รสรูป อรูป มันก็เหมือนกันนั่นแหละคือ รสโง่ ติดรสอะไร ที่หยาบออกมา เหลือละเอียดก็เหมือนกันนั่นแหละเป็นรสเสพโลกีย์แล้วจะต่องแต่งเป็นรสทำไม มันไม่มีรสอะไรที่แปลกไปจากรสจริง ตาเห็นรูปเห็นสีมันก็มีเป็นอย่างนั้นไม่มีความสวยไม่สวย รสทางเสียงทางลิ้นไม่มีอะไรอะไรเลย แตะมันก็มีเปรี้ยวหวานมันเค็มอะไรของมันเป็นอย่างนั้น ก็เหมือนกันทุกชนชาติภาษาเป็นแต่เพียงภาษาเรียกต่างกันทั้งหมด มันก็รสเดียวกันเป็นของจริง แต่คุณไม่ใช่ต่างกันแค่ภาษา แต่อารมณ์มันต่างกันด้วย คนนี้ชอบรสนี้คนนี้ไม่ชอบรสนี้คนนี้ชอบ ใกล้เคียงกัน คนนี้ชอบตรงกันมากเลย ก็อยู่ด้วยกันปรุงด้วยกันปรุงหลอกกันไปหลอกกันมา ต่างคนต่างช่วยกันลงนรกกันไปแล้วก็หลงว่าได้สวรรค์กันไป คนกอดคอกันขึ้นสวรรค์ นี่คือคนกอดคอกันลงนรกไปด้วยกัน อองลองๆ ชอบอย่างนี้ไปด้วยกัน คือ เห็นแล้วมันน่าสงสารมันน่าขำมันน่าขัน เออ คนเรานี่มันโง่ได้ระดับ นานๆๆ ไอ้เราก็เออเนาะ เราก็มาดูแล้วทำไมเราถึงโง่ได้นานขนาดนี้ก็เห็นใจคนอื่นเขา ก็โง่ได้นานๆ เหมือนเราเคยโง่มา พอรู้เสียแล้วก็เลิก ไอ้ลองเลิกดู พยายามเลิก ก็เอาที่เราเคยเลิกอะไรได้ตั้งแต่หยาบ มันก็เลิกเหมือ