จะจบกิจได้ จุดสำคัญอยู่ที่ธรรมะ 2 ให้เป็น 1 เป็น 0.docx

เขาจบอยู่ที่พระเจ้า เขาก็อั้นตู้อยู่ตรงนั้นมีความรู้สั้นๆ จุ๊ดอยู่ตรงนั้น ชาติเดียวแล้วเขาก็ไม่รู้อะไรเลย กรรมวิบากเขาก็ไม่รู้ สุขทุกข์เขาก็ไม่รู้ แต่เขาว่าจะต้องเอาสุข เพราะฉะนั้นพวกนี้จึงโง่ไม่มีจบ โง่ไม่มีที่สิ้นสุด เพราะเขาไม่ได้ดับความสุขความทุกข์ ศาสนาพุทธดับหมดสุขหมดทุกข์ได้เลย จึงไม่มีแดนไม่มีภพ ไม่มีภพ ชาติก็ไม่มี ไม่มีแดน ทุกแดน ทุกแดนสวรรค์ แดนนรกไม่มี หมดแดนสวรรค์ แดนนรกไม่มี ไม่มีแดน รู้แต่สูญ สุญตธรรมหรือนิพพานธรรมก็จบ ทีนี้ ผู้ที่สามารถจบได้ ก็สามารถอยู่กับสิ่งนี้ได้ โดยไม่สุขไม่ทุกข์ ก็รู้ไม่สุขไม่ทุกข์ก็เพราะว่าเราโง่ก็ได้ เป็นแบบเทวนิยมก็มีการมนสิการแบบข่ม เป็นเคหสิตะ เฉย แต่เขาไม่ได้ล้างเหตุ อุเบกขาของชาเคหสิตะคือชาวโลกีย์ ไม่ได้ล้างเหตุมันก็เฉย ต้องใช้พลังงานกดข่ม แล้วก็ไม่มีวันจบมันก็วนเวียนมาหมดฤทธิ์ ของการกดข่ม หยุดพักตรงนั้น มันก็มาสุขมาทุกข์อีกนิรันดร เพราะฉะนั้นสายนี้มีสุขมีทุกข์ตลอดนิรันดร จนกระทั่งมาเรียนรู้คู่ของมันแล้วหาเหตุ ดับเหตุ แห่งทุกข์ดับหมดสูญ สุขก็หมดไปทุกข์ก็หมดไปด้วย ความรู้อย่างนี้เทวนิยมไม่มีทำไม่ได้ทำไม่เป็น ทีนี้ ศาสนาพุทธทำตรงนี้เป็น ทำตรงนี้ได้จริง ทำ 2 ให้เป็น 1, ทำ 1 ให้เป็น 0 อย่างที่อธิบายไปทีละคู่ เทวะ แปลว่า 2 ถึงรู้สภาวะจิตสภาวะธรรมคือรูปนาม รูปคือสิ่งที่ถูกรู้ สภาวะที่ถูกรู้ นาม คือ จิตตัวธาตุรู้ของเรา จนกระทั่งมันเป็นปัญญาอันยิ่งเป็นตัวรู้ รู้ว่า อ๋อ อย่างนี้แล้วรู้รายละเอียดหมดเลย จะรู้รายละเอียดหมดคือรู้เวทนาตัวสำคัญ สุดยอดคือสุข-ทุกข์ เมื่อดับสุขดับทุกข์ เทวะ 2 ก็หมดไปด้วยเวทนาสุขเวทนาทุกข์หมดไป 2 หายไปก็กลายเป็นหนึ่งเป็น 0 ทุกอย่าง 0 หมดเลย นี่ไม่ใช่พูดภาษาเอาเล่นๆ มันเรื่องจริงเลยนะ ทำได้ตั้งแต่ตอนเป็นๆเรื่องจริงพิสูจน์ได้ตั้งแต่ตอนเป็นๆ เพราะฉะนั้นคุณต้องอ่านอารมณ์ อ่านอาการของเวทนาให้ได้ แล้วก็ปฏิบัติจนกระทั่ง อาการสุข อาการทุกข์ รู้ได้ด้วย คุณจะต้องอ่านอาการของมันจริงๆ อาการสุขอย่างนี้ อาการทุกข์อย่างนี้ หยาบๆ จัดจ้าน มันก็อยู่กับทุกข์หยาบๆ คุณจะเรียนรู้เอาสุขมาเป็นที่ตั้งแล้วเอาเหตุแห่งทุกข์ดับตัวสุข ไม่ต้องเอาสุขมันก็ดับทุกข์เหมือนกัน แต่มันคงยากเพราะอารมณ์ของสุขคนไม่ได้อยากออก เพราะว่าอุปาทานตัณหามันอยู่อย่างนั้น พระพุทธเจ้าฉลาดจึงมาเอามุมทุกข์ เรียกว่า “อาริยะ” หรือผู้ฉลาดหรือผู้ประเสริฐ นี่อาจจะเอาอันนี้ ทุกข์กับสุขมันเป็นอริยสัจจะทั้งนั้นของผู้รู้ มันเป็นสัจธรรมที่อวิชชา สัจจะที่โง่เง่า ที่นี้สัจจะที่ฉลาดไม่โง่ไม่เง่าก็คือสัจจะที่จะต้องรู้ตัวจริง เรียกว่า “ปรมัตถ์สัจจะ” ปรมัตถสัจจะจริงๆก็จบ ไม่มีสุขไม่มีทุกข์ มีแต่สูญ สูงสุดจบก็สูญ ทีนี้ก็ไม่เป็นคนบื้อๆ สูญแล้วอย่างไรสูญก็ฆ่าตัวตายเสียสิ งั้นมาบอก บรรลุนิพพานแล้วก็ตายสิ มาร มาบอกพระพุทธเจ้ารู้จบแล้วจะอยู่ทำไม พระพุทธเจ้าก็บอกว่าเราไม่ไปหรอกเราจะอยู่สอนคน สอนคนที่ยินดีมาให้เราสอนเราบอก เราก็สอนก็บอก มีผู้มาเป็นสาวะกะสังโฆ พระพุทธเจ้าสอนให้ใครไม่ได้มาฟังก็ไม่ได้เป็นสาวก เหมือนโพธิรักษ์เป็นลูกพระพุทธเจ้าก็เอาอันนี้มาสอน มาสอนสาวก ผู้ไม่มาฟังก็ไม่เป็นสาวกก็ไม่มีทางออกไม่มีทางจบได้แต่มาฟังโพธิรักษ์แล้วจะจบได้

640214_วิถีอาริยธรรม บ้านราชฯ เรียนอัตถิราคสูตรให้หมดสุขหมดทุกข์แท้จริง