210330-224 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ013.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันพฤหัสบดีที่ 30 มีนาคมพุทธศักราช 2521 พ่อท่านเจ้าคุณที่รักได้นำหมู่พิจารณาธรรมปฏิเวธก่อนฉันที่พุทธสถานสันติอโศกยามนวัตกรรมและสภาพความครบรอบความเป็นให้ชัดเจนจึงได้พิจารณา สะพานเจริญก้าวหน้าที่มีรอบสูงไม่ชัดเพราะสิ่งใดเต็มแล้วสิ่งนั้นก็ต้องหมดแล้วก็ต้องหยุดได้สิ่งนั้นก็ต้องพอให้รู้กี่ภาษาความหมายมันหมายความว่าอย่างนี้แต่โดยสภาวะธรรมจริงแล้วผู้ใดหมดหมดแล้วก็หมดจบแล้วก็จบจบอะไรจบผิดมันระงับจิตมันหยุดจิตมันตัดสิทธิ์มันปล่อยจิตมันวางเพราะวางแล้วตายแล้วตายแล้วก็ต้องเกิดตายแล้วก็ต้องตายอยู่ตายรัฐบาล ใจให้กว้างทำใจให้รู้โลกและเราก็อยู่กับโลกโดยปกติสบายเป็นกิจกรรมคือผู้ที่เกิดแล้วพูดตายอยู่แล้วก็ยังตายอยู่แล้วก็จงอยู่กับสิ่งที่เราเองเราตายเราเป็นลำดับส่วนนั้นก็ยิ่งเป็นอัตลักษณ์ทางกายโดยไม่รู้การเป็นจริงของชีวิตและความเป็นจริงนั้นมันขัดแย้งหรือว่าเราตายนั้นเราไม่ได้ตายหรอกเราดับเพลิงเราดับเราหลุดเราวางเรายังไม่ได้ดับขันตายเลยมีรูปนามถึง 5 เพราะเราตายแล้วเราก็จะเกิดอย่างดีตายจะเกิดของผู้ที่เป็นพระอรหันต์ที่ยังไม่ลืมคนเป็นอนุสา เป็นนักศึกษาอนุบาลภาคเป็นที่สุดจนหมดรูปขันนามขันอยู่วางใจปล่อยใจตัดใจหลุดแล้วเต็มแล้วครบแล้วพอแล้วก็เป็นอันจบตอนจบเป็นแต่เพียงสมมุติสมมุติเอาปัญญามารู้ส่วนที่เราจะเป็นฐานพักที่เราจะอยู่ในสภาพที่จะรับรู้จะอยู่อย่างปกติจะอยู่กับความเจริญไปอยู่ แล้วเราก็จะต้องรู้ให้ชัดเจนอ่านให้เห็นแจ้งเราจึงจะเป็นผู้ที่มีแต่ความเจริญฉายเดียวไม่ปิดไม่เกาะดังที่เป็นสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสเอาไว้ว่าเราถึงผ่านจนเจอเธอแล้วเราก็ไม่สำคัญมั่นหมายในนิพพานเราก็ไม่หลงกลผ่านของเราด้วยความไม่ผิดเอามันก็เป็นไปโดยลักษณะอย่างนั้นแหละวางแล้วลงแล้วก็เหมือนจะกลับมาไม่ว่าง เรารู้แล้วว่าฉันก็เจ็บมือใหม่
อ่านต่อ
ก็มีไปมีอื่นอีกส่วนนั้นเราจะรับรู้อยู่ก็รู้ใจเราวางแล้วก็รับรู้อยู่ก็ยังได้แต่เราเองไม่ผสมคนปรุงด้วยแล้วเราวางแล้วเราไม่เกี่ยวข้องแล้วก็ไม่เกี่ยวอยู่อย่างนั้นผมเรียกว่าบริเวณจิตของเราเองเราเป็นอะไรแล้วเราปล่อยอะไรลงไปเต็มแล้วปล่อยแล้วมันก็เป็นตัวใหม่มันก็เหมือนที่เคยอธิบายพระอรหันต์เจ้าเนี่ยทำอะไรก็ไปมันก็เอาอะไรใส่แล้วเติมพอเติมเต็มนั่นแหละคือสิ่งสำคัญ [ไม่สามารถถอดข้อความได้] นั่นแหละถ้ามีเมตตาเต็มและเมตตาก็ไม่มีมันตัวเดียวกันบัญญัติมันพูดไปแล้วมันจะซับซ้อนอยู่อย่างนี้ก็เห็นได้ชัดว่าท่านมีเมตตาเป็นนั่นแหละคือท่านไม่ต้องมีเมตตาและเมตตาก็ยังมีใหม่เป็นกลุ่มแล้วกลุ่มก็ว่าเมตตาเต็มแล้วเมตตาก็ไม่มีเมตตาก็หมดหมดเมตตาแล้วคือมีเลือดปากเป็นต้นเราจะต้องรู้ลักษณะความจริงที่ไม่ใช่ภาษาที่ไม่เคยบัญญัติที่ไม่ใช่คำกล่าวแต่สาระเป็นสภาวะธรรมที่จริงต้องยังไม่ถึงไม่เห็นชัดและเราจะรู้สึกเหลือเกินเป็นของแม่ของแท้พูดยังไงยังไงก็ยาก ที่จะให้คนอื่นพูดได้ง่ายแต่เราได้รู้แล้วหนอเราได้แทงถึงแล้วหนอเราได้อ่านชัดเจนเห็นแจ้งแล้วหนอเป็นสภาพซึ่งพูดแล้วเข้าใจเห็นชัดมีเนื้อเราจึงจะเป็นผู้ที่เจริญเจริญเจริญเจริญเจริญเจริญจึงเรียกว่ามนุษย์พูดก้าวหน้าเป็นวุฒิไม่มีความสุขเป็นอนันตังได้ตามที่เรายังมีภาพรู้ตามเทคโนโลยีเมื่อไหร่จะทำตามภาพก็เป็นจุดๆหนึ่งเหมือนกันแต่คุณจะรู้สึกชอบของแต่ละรอบแต่ละจบแต่ละจุดอย่างสำคัญอย่างไม่สับสนอย่างเรียบเรียงเป็นบริบูรณ์ ระยะทุกขนาดทุกระดับตั้งต้นไปจนถึงหยาบใหญ่ก็เป็นผู้ที่สบายเป็นผู้ที่เป็นสุขเป็นผู้ที่รู้จักซื้อรอบนี้มีหรือตายหรือเป็นลูกเกิดอยู่อย่างครบบริบูรณ์ทีเดียว