191203-084 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ004.txt

มันจึงจะมีได้เพราะฉะนั้นปัจจัยพระพุทธะที่ยายไปถึงปัจเจกเป็นสยามภูมิเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเองเป็นองค์เอกเป็นองค์ตรัสรู้ชอบด้วยพระองค์เองยิ่งพร้อมไปด้วยพระอนุสาสนีพระอานาพร้อมไปด้วยพระอาคมจึงจะมีเลขฐานหรือมีการสืบสานกันอย่างแพร่หลายมีการสืบสานกันอย่างกว้างขวางมากมายและก็เป็นสัจธรรมมันแม้เราเองเราก็จะเดินแนวเดียวกันกับพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและจะเป็นไปโดยจึงสืบสานกันเท่าที่เราเป็น เมื่อมีเชื้อต่อมาเราก็สืบเชื้อนั้นตามๆกันไปให้เป็นอภินิหาริย์ธรรมตราบที่ยังมีเชื้อนั้นอยู่สืบสานไปศาสนาพุทธยังไม่หมดยังมีเชื้อแม้แต่แค่รูปประธรรมแม้แต่แค่ตำราแม้แต่แค่คำกล่าวแม้แต่หลักฐานที่ยังพอเทียบเคียงยังไม่แปรสภาพยังไม่เลอะเทอะยังไม่ผิดกลับจนกระทั่งกลับหัวเป็นหางกับต้นเป็นปลายจนกระทั่งจับไม่ติดและเราก็ไม่สามารถรู้มันยังไม่ถึงขั้นนั้นเราสามารถรู้ได้เราสามารถสืบสานเราสามารถยืนยันกับหลักฐานได้เรายังมีเชื้อของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแม้ที่สุดองค์สมณโคดมก็ยังมีหลักฐานที่อ้าง ยืนยันเทียบเคียงเพื่อให้เราเกิดศรัทธาภาษาพระเกิดความเห็นแจ้งเห็นจริงเชื่อมั่นมีหลักฐานเราเองปฏิบัติลึกเข้ามีสภาวะธรรมเข้ามาเทียบเคียงเราก็เห็นจริงเข้าใจชัดยืนยันมั่นคงได้เพราะฉะนั้นอันนี้เป็นของจริงสัจธรรมถ้าเราไม่สืบสานสัจธรรมใครจะสืบสานถ้าไม่ช่วยเข็นกงล้อพุทธจักรธรรมจักรสังกัจจายน์นี้ไปใครจะคิดว่าเราจะต้องพยายามสำนึกให้มากเราได้ประโยชน์ตนนั้นก็ดีแล้วก็นึกขึ้นมาว่าคนอื่นก็ควรจะได้เช่นเราได้บ้างถ้าเรามีเชื้อแห่งความเห็นแก่ตัวไม่ทำให้ผู้อื่นได้รับด้วยไม่พยายามขวนขวายบ้างเราก็ได้ชื่อว่าเป็นผู้เห็นแก่ตัวเป็นผู้ตัดช่องน้อยรอดก็จะพอตัวซึ่งพ้นคำติด นินทาของสมุดโลกเขาไม่ได้พ้นไม่ได้มันเป็นจริงและเป็นสัจธรรมด้วยเพราะเราเสพติดเพราะเรายังถือตัวตนเราจะทำกรรมอะไรก็สักแต่ว่ากรรมออกมาไม่ได้เราจะมีกริยากายออกมาเป็นตัวอย่างเขาเราก็กลัวเมื่อยเราจะมีกิริยาวจีออกมาให้แก่เขาเราก็กลัวเมื่อยเรากลัวเราจะได้รับการเสียเราจะไม่กล้าเสียเพราะเราจะกลัวเราจะได้รับการเสียไปเราจะต้องเอาจะต้องเอาเอาอะไรเอาหยุดเอาเฉยเอาไม่ทำเอาว่าเอาตายอย่างนี้มันก็เป็นการเห็นแก่ตัวอยู่ในตัวของมันเองโดยภาษาเราก็น่าจะเข้าใจได้โดยสภาวะธรรมจริงมันก็มีจริงโดยจิตจิตมันก็จะติดจริงๆมันจะติดความ ปิดความไม่เอาไม่ทำไม่มีประโยชน์ไม่มีค่าไม่มีราคาเราจึงเป็นผู้ไม่เข้าใจอายะและไม่รู้แม้จะอายะอย่างหยาบเอากำไรอย่างหยาบๆมากแล้วก็ไม่รู้ว่าเราหลงอายะเราหลงประโยชน์ต้นมากเกินไปจนไม่รู้การพอดีการเป็นกลางไม่มีประโยชน์ตนประโยชน์ท่านนั้นพอเหมาะสมเราไม่รู้ในอายะจริงๆเพราะฉะนั้นป่วยการกล่าวไปใหญ่ถึงสำนักถึงแม้แต่กำไรที่เรากำไรเขาไม่น้อยเด็กไม่ต้องกราบถึงได้เพราะแม้แต่เรากำไรเขาต้องหยาบต้องใหญ่ต้องเห็นชัดเจนขนาดนี้เรายังอ่านไม่ออกรู้ไม่ได้เรายังนึกว่าตัวเองไม่ได้เอาเปรียบโลกไม่ได้เอาเปรียบผู้อื่นก็แสดงว่าเราเป็นผู้ที่ยังไม่รู้แม้แต่อายะมะหะไม่ใช่อายัดฐานะ เราไม่รู้แม้แต่ประโยชน์ตั้งมากมายและประโยชน์ต้องเป็นใหญ่เป็นกอบเป็นกำเป็นก้อนโตแล้วเราก็ยังไม่เข้าใจแสดงว่าเราเองเรายังไม่มีสิทธิ์ละเอียดเรายังไม่มีภูมิประณีตหรือภูมิอันสุดคุ้มเราจะต้องรู้ในสังคมโลกต่างๆที่แท้จริงแม้จะเป็นสุขุมรูปขั้นสุขุมรูปเลยทีเดียวเป็นอรูปที่สุดคุ้มกว่านี้เราก็จะต้องเรียนรู้และจะต้องกระทำประโยชน์ให้จริงหรือจะเป็นอนัตตาแท้ว่าไม่มีตัวไม่มีต้นไม่มีการถือตัวถือตนไม่มีการเหลือเศษแห่งวิญญาณด้วยจิตที่หลงแสงรู้จักการงานรู้จักกรรมเป็นที่สุดเป็นสัมมากัมมันตะยังเป็นอาชีวะยังมีอาชีพคือยังมีชีวิตยังมีชีวะ ทั้งๆที่เราก็ไม่มีชีวะหรอกก็ปรารถนาตายหรือเราเองเป็นคนตายแต่เราก็ยังรู้นิสัยสมมุติว่าเรายังเป็นคนเป็นเข้าใจเมื่อมันยังมีอาคีระเราก็อยู่อย่างเป็นกัมมันตะเป็นผู้มีการงานที่ดีด้วยสุจริตกายสุจริตเป็นจริงสุจริตมโนไม่เอาเปรียบรู้เมื่อยเมื่อยแล้วก็พักไม่รู้เมื่ออันใดเราทำได้โดยไม่ยากทำได้โดยไม่ลำบากทั้งๆที่บางอย่างมันไม่ลำบากจริงๆแต่เรายึดเราจึงไม่ทำเคยทำด้วยซ้ำไปเป็นฆราวาสก็ง่ายก็ดีก็สะดวกไม่ยากไม่ฟื้นเพราะเราคล่องแคล่วเราชำนาญเอาเป็นไปได้อันนั้นเรามาประยุกต์เรามาทำเป็นงานที่จะเป็นการเผยแพร่เป็นการสืบสานเป็นการต่อเลขของศาสนาเราก็พึ่งรู้และพึ่งกระทำให้เป็นไปด้วยดี ชื่อว่าเราเป็นศิษย์ตถาคตหรือเป็นพุทธบุตรที่แท้จริงที่จะสืบสานพุทธศาสนา