191111-074 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ004.txt

ิยะแท้ไม่น้อยใจไม่นึกเทียบเคียงไม่อิจฉาไม่ริษยาไม่ตระหนี่แรงไม่ตระหนี่ปัญญาไม่ตระหนี่สิ่งที่เราก่อได้สร้างได้มีพฤติกรรมได้สามารถเป็นผู้ที่บันดาลหรือกระทำแม้จะมีแรงงานผู้นั้นทำแล้วก็เกิดผลดีอยู่จึงเรียกว่าเป็นผู้ที่อัจฉริยะ คู่แท้ไม่เสียใจเพราะเรารู้แล้วว่าเสียนั่นคือกำไรเพราะฉะนั้นจะมาทำให้ใจของเราที่เราเข้าใจจริงๆแล้วเนี่ยมันน้อยอกน้อยใจหดหู่รู้สึกว่าเราด้อยไม่ด้อยที่เราเจริญเราให้ได้มากเราจะได้ยังไงเราจ่ายแรงกายได้มากเราจ่ายแรงปัญญาได้มากแล้วเราก็ทำผู้อื่นรับผลจากเราไปอยู่แท้ๆเสียสละออกมาอย่างนี้เราจะพูดได้ยังไงก็ไม่ใช่คนด้อยเราเป็นคนที่ใหญ่จริงๆด้วยแล้วคนที่ใหญ่จริงๆรู้ความใหญ่จริงๆแล้วจะไม่เอาใหญ่นะไปทับถมใครจะไม่เอาใหญ่แล้วมาอวดอ้างจะไม่ให้ใหญ่นั้นไปดูคนอื่นเขารู้สึกว่าเราเองเนี่ยใหญ่แล้วเขาก็เหนียมเขาก็ลำบากไม่ให้อย่างนั้นแต่คนที่เขา เลื่อมใสเห็นใหญ่จริงแล้วแม้เราจะใหญ่ไปเขายกให้อีกเลยเชิดเลยคนนั้นก็เป็นจริงคนที่เขาเชิดหรือเขายกย่องจริงเขาก็เป็นจริงส่วนบางคนก็ยังไม่ยกย่องเพราะมีมานะกิเลสมีมานะที่ติดในใจไม่ยอมยกเขาไม่ยอมรับว่าเขาใหญ่กว่าเพราะฉะนั้นถ้าผู้ที่ใหญ่กว่าจริงนั้นแม้ใหญ่กว่าจริงแล้วล่ะมาทำใหญ่ให้แก่เขาผู้นั้นเขาผู้นั้นก็จะไม่ชอบใจโกรธเกลียดแล้วเบ่งทับกันทะเลาะกันเป็นอย่างนั้นจริงๆเพราะผู้ที่ใหญ่จริงแล้วถ้ารู้มีปัญญาซ้อนลงไปรู้ว่าอ๋อคนนี้เขามีมานะเขาไม่ยอมให้เราใหญ่เขาไม่ยกเราเขาไม่ศรัทธาเราคนนั้นก็ปล่อยเฉยเขาจะข่มขี่ก็ยังยอมไม่ซ้ำไปการยอมให้เขาข่มขืนแล้วก็คล้ายๆ ว่าเราทารุณเขาคล้ายๆกับว่าเราปล่อยให้เขานิยามใจปล่อยให้เขาทำชั่วแต่แท้จริงแล้วสุดที่เราไม่ต้องการความทะเลาะเบาะแว้งทำให้การไม่ต้องการความบาดหมางเราไม่ต้องการความแตกแยกผู้ที่โตแล้วเป็นพี่จึงยอมสงบหรือผู้ที่โตแล้วจริงเป็นพี่เป็นพ่อจึงยอมหยุดหยุดให้แก่ผู้น้อยเพราะผู้น้อยเนี่ยมันเอะอะมะเทิ่งมันไม่รู้มันยังโง่จึงยอมให้แกก็ต้องฉลาดฉีดยาหรือฉลาดแฝงยาเข้าไปในขุมขนต้องฉลาดฉลาดฉลาดอย่าให้เขารู้สึกเจ็บอย่าให้เขารู้สึกแปลกแยกไปเดือดร้อนไปต้องฉลาดถ้าไม่ฉลาดแล้วแตกแยกจริงๆต้องสำนึกให้มาแล้วโดยเฉพาะผู้ที่ยังน้อยยังเด็ก อย่าเหิมอย่าเห่อเหิมอย่าอาจหาญมากนักอย่าหลงตัวมากนักอย่าให้มีมานะใหญ่โตนักมีดีนิดหน่อยก็ผยองเกินไปมีดีนิดหน่อยก็อาจหาญเกินไปอย่าทำเป็นอวดรู้บางทีได้แค่ปัญญาแค่ฟังแค่พูดแค่รู้แต่แค่ภาษาเนื้อหาสาระยังไม่มีก็ผยองใหญ่ระวังไม่ดีเราเท่ากับฆ่าตัวเองเราไม่ได้ประโยชน์อะไรจากการกระทำนั้นบอกแล้วว่าคล้ายๆกับว่าถ้าผู้ใหญ่เขาปล่อยให้เราทำอย่างนั้นไม่ใช่เขาเองเขายอมแพ้โดยเขากลัวหรอกดูอีกทีนึงเขาเองเขาทำแล้วคล้ายๆกับว่าเขาทำโดยปล่อยให้เราทำชั่วเพิ่มขึ้นไปอีกไม่ช่วยดูแลและ รายการซ้ำเติมเราด้วยซ้ำไปดูแล้วน่าเศร้าใจเพราะฉะนั้นถ้าไม่รู้ตัวเสียโดยฉลาดอย่างแท้จริงแล้วเราปรับตัวไม่ได้เราเปลี่ยนอะไรไม่ได้เราสูงขึ้นไม่ได้ต้องพยายามฉลาดรู้ที่แท้จริงแล้วก็จะอยู่กับโลกเป็นผู้ที่เข้าใจถึงความเสียความได้เป็นอัจฉริยะที่จริงเป็นอารยะที่จริงเป็นผู้ฉลาดจริงไม่ใช่ฉลาดแกมโกงที่เป็นเชคโกหรือฉลาดงงๆตัวฉลาดหรือตัวโง่แท้ๆก็ไม่รู้อวดฉลาดแบ่งเขาอยู่เรื่อยพูดฉลาดแท้จริงนั่นคือผู้ที่โง่อยู่ตลอดเวลาพูดทำตัวเป็นผู้ทำตนเป็นผู้เหมือนโง่อยู่ตลอดเวลาแต่แท้จริงฉลาดที่จะแสดงความใหญ่โดยนัย ไม่ใช่ฉลาดโดยเบ่งเป้งๆออกไปเลยอย่างนั้นมันโง่เพราะที่ฉลาดแล้วจะใหญ่โดยนัยคนฉลาดด้วยกันถึงจะยอมรับแล้วคนฉลาดด้วยกันจะเห็นจะยกขึ้นมาอย่างศรัทธาเลื่อมใสด้วยซ้ำไปนี่เรียกว่าอัจฉริยะจริงหรือเรียกว่าผู้ที่เป็นผู้ฉลาดแท้ที่ใช้คำเรียกว่าอริยะหรืออารยชนดังที่ได้จากตนแล้วจงสำรวจให้มากอย่าทำตัวเป็นผู้ฉลาดเฉโป