191220-086 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-R022.txt

ให้เขารู้ว่าไม่ควรหรือไม่ควรตามฐานะของคนบางคนบางคนทั้งที่ไม่ควรเราจำเป็นต้องรับเพราะเขาไม่มีสิ่งอื่นหรือเขายังติดเขายังชอบและก็ยังยึดก็ยังจะต้องใช้เป็นแกนร่วมเขาเองก็ยังใช้สิ่งนี้ เขาไม่ใช้ไม่ได้ถ้าเผื่อว่าเราเองใช้ด้วยเราก็ต้องใช้แม้มันจะประสมกันอยู่ปนกันอยู่เป็นบางสัตว์บางส่วนเราก็จะต้องเข้าใจหรือบางสิ่งบางอย่างที่แน่แท้แล้วว่าเราเองจะไม่รับรับเองไม่แตะต้องเลยจริงๆเราจะทำเชิงกลและเชิงชั้นที่จะให้เขารู้ว่าไม่เลยเมื่อสนิทใจเมื่อศรัทธาเราก็จะต้องทำเป็นขั้นตอนเราจะอยู่กับมันโดยที่อยู่เหนือมันแต่เราจะไม่ไปไหนเขาก็จะมีบางทีเรื่องอบายมุขแท้ๆอะไรอยากจะต้องสัมพันธ์อยู่ด้วยกันคล้ายๆชนิดมีการสัมผัสระบายมุกกลายๆอยู่ด้วยซ้ำไปบางมุมบางเหลี่ยมบางครั้งบางคราวเพราะสิ่งเหล่านี้เมื่อตัวเราเองสะอาดที่คิดอย่างแน่ใจแล้วว่าความผิดไม่มีความชอบ ความชังไม่มีรู้ว่าไอ้นี่ง่ายรู้ว่าเอ็งอยากรู้ไอ้นี่มันลำบากในการที่จะนำเข้าไปสังเคราะห์ในต้นเพราะอันนี้หยาบหน่อยรู้ว่าไอ้นี่ละเอียดละเอียดก็เอาเข้าไปในตนยากเหมือนกันอันนี้ปานกลางสบายง่ายพอเหมาะสมพอดีหาไม่ยากในการรับเราก็ต้องรู้จริงๆเพราะบางสิ่งบางอย่างมาในรูปละเอียดบางอย่างมาในรูปจากซึ่งในเนื้อสาระมันมีบางอันก็ต้องรับว่าเราจะต้องนำมาสังเคราะห์อาจจะเป็นอาหารเป็นผ้าผ่อนหาเป็นเครื่องมือของเป็นปัจจัยแท้หรือเป็นบริขารบางอย่างที่เราจะต้องรับมาเราก็จะต้องรู้ในการรับอันควรจำเป็นยาที่ เผ่าพันธุ์ต้นเป็นหมื่นต้นก่อนไม่เข้าข้างตนจนเราหมดตัวตนไม่เห็นแก่ตนแล้วทีนี้เราจะสมมติกับโลกเราจะเห็นแก่โลกอนุโลมตามจะรับจะผลักในรูปที่แสดงการผลักไสการไม่ชอบหรือจะแสดงการรับการชอบการเห็นว่าควรตามสมมุติเราก็จะมากลั่นกรองและจะใช้กับบุคคลให้กับบุคคลเพื่อให้เขารู้เป็นขั้นตอนยกฐานะก็ขึ้นมายกฐานะขึ้นมาคนไหนจะแสดงชัดได้แล้วตอนนี้ก็ปฏิเสธนะก็ไม่เอานะเป็นเชิงกลเท่าไหร่ก็ขัดต่อเพื่อให้จิตเข้ารับรู้สึกว่าต้องปฏิเสธต้องปฏิเสธหากต้องไม่หลงแล้วก็จะทำให้เขารู้และเป็นเชิงที่ละเอียดลึกซึ้งในการจะเป็นครูในการจะสอน ตัวเราเองบริสุทธิ์แล้วเราก็ทำเชิงนั้นต่อไปอีกชีวิตมนุษย์ก็คือทำตนให้เบาสบายรู้ความจริงได้และต่อจากนั้นเราก็รู้ความจริงที่มากขึ้นลึกซึ้งขึ้นและเราก็จะอยู่กับมันโดยชั้นเชิงที่งามเป็นครูเป็นแบบอย่างเป็นชั้นเชิงอันไม่เที่ยงแท้เลยไม่มีขนาดจำเพาะไม่มีจุดตายตัวเลยมากฉันมากเธอเหลือเกินยากกว่ายากมากยิ่งเราไม่เคยเลยเราก็จะต้องไปคำนวนให้แก่เขาด้วยต้องเป็นช่างแต่งตัวกำหนดเป็นประมาณเพื่อผู้อื่นให้เหมือนกับเราเป็นหมอดวงยาให้ยาทั้งๆที่เราไม่ต้องเป็นไข้เราไม่เคยกินยานี้เลยขนาดไหนขนาดไหนเราก็ไม่เคยทำให้แก่ตนแต่เราต้องกลัวให้ผู้อื่นจะมาให้ผู้อื่นทำให้แก่ผู้อื่นซึ่งเป็นความลึกซึ้งเป็นประโยชน์ เป็นคุณค่าเป็นการกระทำเพื่อค้ำจุนโลกให้แก่เขาเราจะรู้ดีจริงๆเราจะรู้ได้จริงๆใครจะรู้แม้เขาเองเขาไม่รู้หรอกเขาเองก็ไม่รู้จริงๆถ้าเราจะช่วยเขาผู้คนใดที่มีความรู้สึกอย่างนี้มีความรู้อย่างนี้แล้วก็กระทำตนให้เป็นจุดจุดดังกล่าวนี้ทั้งหมดตั้งแต่ทำตนออกมารู้เท่าทันจนเราจะเป็นประโยชน์แก่เขานี่แหละเป็นทิศทางแห่งความประเสริฐของมนุษย์ที่เกิดมาเป็นมนุษย์และเราจะรู้ว่าเราไม่เป็นธาตุอะไรแล้วดับทุกอย่างไม่ผิดสัญญาและรู้ความจริงเรารู้สิ่งที่จำเป็นและรับสิ่งที่จำเป็นมาตามฐานะและเราก็เป็นประโยชน์คำนวณปรับปรุงให้ขนาดอะไรให้แก่คนอื่นเขาตามบริษัทตามฐานะของบุคคลตามที่เขาติดเขาเป็นเขามีแต่อนุ อย่างแท้จริงและในเชิงชั้นในพิธีการในการที่จะตอบจะรับด้วยในการที่จะตวงจะวัดในการที่จะจัดประมาณเพื่อให้เป็นประโยชน์เป็นชั้นเชิงให้แก่ผู้อื่นเหมือนกับเราใช้ยาให้ยาอยู่เสมอเป็นผู้ที่ปรุงยารักษาโรคที่เป็นโรคที่มีปัญหาอุปทานเป็นโรคภูมิใจให้แก่เขาอย่างดีที่สุดก็เป็นประโยชน์ที่สุดแล้วสำหรับมนุษย์นี่คือความประเสริฐที่มนุษย์ถึงรู้คุณเห็นคุณเข้าใจเกิดมาได้เช่นนี้เป็นประโยชน์เพราะว่าเราจะมาเป็นหมออย่างนี้มาเป็นครูอย่างนี้นั้นโลกนี้จะต้องมีอยู่ตลอดโลกในเมื่อใดก็ต้องมีต้องมีจริงๆเพราะฉะนั้นไม่เฟ้อหรอกไม่ต้องคิดก็ได้ถ้ามาสู่อาชีพที่ได้จงมาไม่มีการล้นไม่มีพอ ครูอย่างนี้ด้วยตัวอย่างอย่างนี้ไม่พอโลกจะมากกว่าธรรมเสมอการทำสามารถอยู่กับโลกได้เพราะว่ามีน้ำหนักในเนื้อสาระของมันเองที่จะถ่วงดุลหรือสมดุลอยู่กับโลกที่มีปริมาณมากได้ถ้าธรรมะไม่มีน้ำหนักของความว่าความหวังที่เป็นสาระที่แท้และมีความง่ายความไม่ต้องมีปฏิกิริยาเผาผลาญลงไปเป็นสาวลงไปเองในตัวมากแล้วก็มันจะถ่วงดุลคอนอยู่กับโลกที่มีปริมาณมากมันได้อย่างไร