191112-075 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ004.txt

บสาระมาประกอบกันเข้าก็เป็นอายุและเราก็จะรู้วรรณะโดยการทำออกมาให้มันโตมันใหญ่ขนาดไหนมันถึงจะเป็นเนื้อหาสาระที่ได้ประโยชน์สูงสุดโดยดูขอบเขตของผิวฤดูขอบเขตของส่วนนอกที่มันสัมผัสได้ลดได้ช้าหรือว่าได้เรื่องได้ราวคงพอดีแล้วถ้าผิวมันแก่ไปจากไปแรงไปหยาบไปไม่ค่อยได้เรื่องไปก็ไม่เอาหรือว่าผิวยังไม่สัมผัสผิวยังไม่แตะผิวยังไม่ถึงจุดเราก็ต้องเพิ่มขึ้นมาให้ถึงจึงเรียกว่าผิวเพราะงั้นถ้าเกิดว่าอยู่ในภาวะปัจจุบันอายุคนดีวรรณะก็ดี สุขก็ดีหรือไม่เอาโภคาเข้ามาใส่อีกหรือแม่ที่สุดถึงขั้นพระแล้วก็ต้องเข้าใจได้ว่าในภาคปฏิบัติพระพุทธเจ้าท่านบอกว่าอายุของภิกษุหรือผู้ปฏิบัตินั้นคืออิทธิบาทอายุของพิสูจน์คืออิทธิบาทเป็นการอธิบายความว่าอายุหมายอายุต้องเอาอิทธิบาทเอาการฉันทะวิริยะจิตตะวิมังสาในสิ่งที่เราจำเป็นในสิ่งที่เรากำลังจะใฝ่เพียรเสมอเพื่อให้เกิดผลนั้นเป็นที่สุดและเรียกว่าทำอายุไม่ใช่ไปทำอายุอย่างลูกโลกเป็นเรื่องขันธ์เลี้ยงกายเลี้ยงอะไรก็ได้อยู่ไม่ใช่แต่เราต้องรู้ว่าเราจะทำอะไรอันนั้นก็มีฉันทะอันนั้นแล้วเรามีกิจกรรมนั้นปรับปรุงแก้ไขให้ดีที่ อายุวรรณะก็คือศีลคือหลักเกณฑ์ที่เรารู้แล้วระเบียบการกติกาเพื่อที่จะให้มันชำระให้มันฟอกให้มันทำให้เราดีขึ้นถ้าเรามีได้สะอาดตามหลักเกณฑ์ไม่อยู่เสมอเรียกว่าเรามีวรรณะดีมีผิวดีมีการอยู่ได้โดยรอบรัฐถูกแล้วเหมาะแล้วโดยมีขอบเขตของเราจะต้องอยู่อย่างนั้นไม่ทำอะไรให้สลายและตนเองก็ได้ทำสิ่งที่ตนเองควรจะละควรจะล้างควรจะสลายควรจะเสื่อมควรจะคลายคือความชั่วหรือความเคยชินในการที่มีมันไม่ดีไอ้สิ่งที่มันไม่ดีจึงถือว่าศีลเนี่ยเป็นวรรณะของภิกษุ [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] สุขเพราะเรารู้มาอ่านอ่านที่จิตเราหน่ายปล่อยวางเบาง่ายลงมาจึงเรียกว่าฌานและสุขของพระหรือภิกษุก็คือจิตเป็นทานได้รู้ดีและหดรู้จักวางรู้จักอุเบกขาหรือชดเชยจึงเรียกว่าสุขโภคคือพรหมเมตตาพรหมวิหาร 4 มีเมตตามีพรหมวิหารเป็นโมฆะเป็นสมบัติของพระพระมีสมบัติอยู่ที่เมตตาผู้อื่นช่วยผู้อื่นนี้เป็นค่าเป็นราคาเป็นความเจริญมันจะต้องมาเป็นขั้นตอนด้วยมันจะต้องได้ฌานมาเรื่อยๆด้วยจนสุดท้ายเราได้สิ่งที่ยืนยันของตัวเราเองเลยเรียกว่าพละ กำลังใหญ่แล้วมีกำลังเต็มมีทั้งกำลังของปัญญามีทั้งกำลังของการหยุดการวางการปล่อยได้จริงจึงเรียกว่าอุปโภคเขาเป็นมนุษย์เป็นทิฏฐธัมสุขกับวิหารอยู่ได้อยู่ทุกปัจจุบันได้อยู่ทั้งเห็นทั้งรู้อยู่ตลอดเวลาจึงเรียกว่าเป็นภาระภาระของพระก็คือฝึกให้มีเจโตวิมุตติปัญญาวิมุตติหรืออุปโภคก็มีบุตรที่ได้จริงเรียกว่าพละกำลังแล้วก็กระทำการสั่งสมอย่างนี้เรียนรู้ด้วยเหตุปัจจัยอย่างหยาบอย่างต่ำมีมดให้ได้รู้ให้เท่าทันอย่างกลางมาก็รู้ให้เท่าทันเหตุปัจจัยต่างๆมีมดให้ได้รู้ให้เท่าทันให้ได้จนกระทั่งเราสัมผัสกลับคืนไปสัมผัสมันก็ได้แต่อย่างอบายมุขไม่จำเป็นจะต้องไปคลุกคลีมัน ส่วนรูปรถติดเชื้อสัมผัสฟรีมันอยู่แต่ต้องมันอยู่แต่เราอยู่เหนือมันจริงๆโกหกตัวเองไม่ดีโกหกตัวเองไม่ได้อย่าประมาทลาภยศสรรเสริญเราก็แตะต้องมันได้แต่เราอยู่เหนือมันอัตตาตัวตนหรือปริมาตรน้ำมันหรือความหลงในจิตต่างๆมีเศษเสี้ยวอยู่แม้แต่หลงตัวหลงตนหลงดีอ่าล้มดีขนาดที่ลงเป็นมาหน้าก็ตามต้องรู้เท่าทันอีกแล้วก็ไม่เห็นมีไม่ให้ตีซ้อนกลับให้เราไปเป็นกิเลสอีกมันก็เบาสบายแล้วเราก็อยู่ได้โดยทำอยู่ได้โดยมีประโยชน์ตนประโยชน์ท่านอันบริบูรณ์ตลอดเวลาต้องพยายามทบทวนและปฏิบัติให้เห็นเหตุเห็นผลเห็นส่วนได้ส่วนดีต้องพยายามบังคับใจมากอยู่มันจึงได้ต้องเอาจริง เอาแล้วรู้ผลให้ชัดเจนแล้วเราก็เป็นอยู่สบายงานอะไรก็ทำเต็มฝืนเต็มโต๊ะเต็มก้านหรือว่าเต็มทนที่เราทำได้นั่นแหละได้สูงสุดแล้วก็เป็นผู้มีทั้งงานเป็นผู้มีทั้งพรรคอยู่ในงาน