191223-087 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-R024.txt
เนื้อหาในไฟล์
เมื่อวันที่ 23 ธันวาคมพุทธศักราช 2519 พ่อท่านพระโพธิรักษ์ได้นำหมู่พวกเราราชเวชปัจจัยที่ทุกสถานครั้งที่อโศกเราพยายามเรียนรู้เรื่องทั้งหลายทั้งหลายนอกวงในคุณข้างนอกตายพวกเรานั่นแหละตัวสำคัญที่เราจะต้องรับผลเพราะฉะนั้นข้างนอกมันเป็นอย่างนั้นอย่างนั้นอย่างนั้นของมันทั้งนั้นเราก็จะต้องพยายาม รถจักรหรือนอกจะออนข้างนอกมันจะมีรถกลับมันจะมีรถก่อนมันจะมีรูปสัตว์มันจะมีรูปก่อนมันจะมีเสียงจับมันจะมีเสียงอ่อนมันจะมีลักษณะอย่างไรก็ตามแต่เราก็รู้ตามความจริงแล้วเขาก็คิดผิดคิดพิจารณาให้ชัดเจนพิจารณาให้มั่นคงกับประเทศแท้ไม่รู้อารมณ์รู้สึกแปรปรวนแล้วเยอะมากไปไม่เอาถ่านมากไปในภาวะที่เป็นจะต้องรู้สภาวะที่เราจะกลับพระราชภักดิ์จะปล่อยไม่ให้มันเอาผ่านอะไรล่ะจะวางจะเลิกสนิทจังหวัดสงขลาแต่ถ้าเราไม่มีเจตนารมณ์อย่างนั้นแหละ ธัญญะให้สติเต็มถ้ามีตัวรู้ไม่รู้เต็มจะสนใจสภาพตามที่ตนถ้ามันอ่อนมากไปในวัยเรียนสีนั้นมีพระคือไม่มีค่าในขณะลืมตาคือมันไม่รับรู้ตนโดยที่ควรรู้ที่ควรจะให้สัญญาควรจะให้กำหนดหมายลงไปอย่างเสวยอารมณ์เต็มที่แต่เราไม่เป็นอย่างนั้นเราเป็นเพียงสัญญาเผินเรื่องนักเรียนอายุ 3 ไม่ได้ทำหน้าที่เป็นถ้ามันรู้เป็นความรู้เป็นเลิศพระสมเด็จพระพุทธศาสนาเราเองเราไม่รู้ว่าการจะกำหนดลงไปทำแม้ว่าเราเองเรารู้แล้วว่าเรามีกำลังเพียงพอที่จะรู้ถึงนี้ได้เต็มที่ รักก็พยายามทำความรู้นอกจากว่าเรารู้มาก่อนแล้วว่าถ้าสมมุติว่าเราไปเอาใจใส่แล้วจะรู้สิ่งนี้เป็นที่เป็นลำแล้วก็ใจเราไม่แข็งพอรูปรสกลิ่นเสียงสัมผัสที่เรารับสัมผัสอันนั้นแล้วมันจะมีรูปแปลงเป็นเงาอ่อนแอและสังคมภาคประชาชนจะต้องพ่ายแพ้ต่อกิเลสถ้าเรารู้ตัวอย่างนั้นเราก็จะขึ้นไปครับอย่าเพิ่งอย่าเพิ่งพิจารณาเป็นหลักซึ่งเป็นรูปเป็นทั้งหมดทุกคนแล้วรีบวางก็ได้ก็ได้แต่ถ้าเกิ
อ่านต่อ
ดว่าได้แน่ใจว่าเราจะรับลูกนั้นทนได้สักพักหนึ่งตอนที่เรารู้หมดเลยมันจะพ่อวัยเด็กการตกแต่งอย่างเพื่อไปเป็นโรคชนิดไหนขนาดไหนก็ตามเราสามารถกระทบสัมผัส สามารถที่จะต่อต้านมีฤทธิ์สูงสุดของเรามีอำนาจแก่ต่อไปหมดและมีอำนาจต่อต้านทานได้ลึกของโลกอย่างนั้นได้แล้วก็ภูมิรู้ให้เป็นรู้ให้ส่วนตัวให้สะอาดทุกเรื่องรู้ให้หมดทุกจุดวัตถุประสงค์รู้เวลาจะแยกออกแยกออกว่าอะไรคือกันอะไรที่เลือกหากเราหลงเปลือกหรือเปล่าถ้าเราไม่มีสิทธิ์ลงทะเบียนเราจะรักกันเราก็รู้สึกมันเฉยๆตามมาเฉยๆข้าก็เลยต้องปลูกแล้วก็คืนเราจะทำยังไงก็ทำคิดว่าเราว่ามันจำเป็นจะต้องตอบหรอกจะเป็นไปหรือว่าจำเป็นที่จะต้องกินทั้งเปลือกหรืออนุเคราะห์ครับปรุงบางอย่างอาหารอร่อยอร่อยมาเป็นสีเป็นรูปเป็น เราจะต้องกินด้วยเพราะว่าถ้าจะตอบคืนแล้วคนนั้นเสียใจลืมเปิดเข้าไปเขาไม่ยอมเราก็มาจากแต่ถ้าเราจะฟื้นตัวให้แก่คนบางคนต้องให้รู้ว่าไอ้นี่แปลกมากนะระวังนะเป็นเชิงกลเชิงสอนเพลงกระทำก็จงทำด้วยความจริงแล้วเราจะกินเผื่อกินเนื้อเราจะรับไปทั้งหมดอย่างไรอย่างไรเราก็ไม่มีปัญหาเราไม่พลาดแน่นอนไม่ได้นั่นแหละที่สุดเพราะฉะนั้นในขณะนั้นพิจารณาจากจุดนี้ได้และมีปัญญาแค่ 2 หัวใจฟื้นตัวพวกเขาจะเป็นกรรมกร เราก็ไม่ได้ทำอะไรเลยและไม่มีประโยชน์อะไรเลยเมื่อไหร่จะต้องเข้าใจทุกรายละเอียดทั้งหมดนี้ให้ช่วยพิจารณานอกทุกกรณี