190303-A อาริยสัจจ์4โดยพิสดาร ตอน1-พ่อท่าน-แดนอโศก.txt

่ต้องทนอยู่ทุกที่ว่านี่คือสิ่งที่ทนอยู่สิ่งที่ยังเป็นอยู่มันจะเป็นตัวที่เราใช้ภาษาเรียกว่าทุกข์ที่เราจะรู้ตัวมันไม่ชัดนี่แหละเป็นปริญญาหรือเป็นความรู้ที่รู้ยิ่งที่รู้ยอดที่สุดจะต้องรู้ไอ้ตัวไอ้นี่เราเรียกมันว่ารวมความแล้วอันนี้แหละอริยสัจว่าด้วยทุกทีนี้ก็ขอย้อน ตัวแรกเลยที่ว่าอริยสัจว่าด้วยความทุกข์เป็นอย่างไรเล่าคือความเกิดความดูดีมีความเกิดเป็นทุกข์ขณะนี้ท่านจะเกิดหรือท่านตายขณะนี้ท่านเกิดอยู่หรือท่านตายอยู่มันเกิดอยู่ใช่ไหมยังหายใจเข้าอยู่ใช่ไหมแล้วยังมีหาใจออกในขณะนั้นหาใจออกเนี่ยร่างกายข้างในมันดับเครื่องหรือยังยังเป็นตัวเกิดอยู่ใช่ไหมตัวนี้เป็นแท่งทุกข์ใช่ไหมในขณะที่คนเรายังเกิดอยู่หรือมีคำว่าเกิดจะด้วยลักษณะอย่างไรก็ตามแต่อย่างละเอียด [ข้อผิดพลาด: recognition connection failed: [Errno 32] Broken pipe] เปิดอย่างละเอียดเกิดยังสั้นซ้อนเชิงเกิดอยู่ชัดเจนเราก็ต้องรู้ว่าตัวแท่งนี้มันยังเป็นความเกิดอยู่ทุกวินาทีนี่มันกำลังก่อความเกิดปะติดปะต่อกันอยู่เลือดสูบฉีดโลหิตลมหายใจหายเข้าหายออกในขณะที่มันหายใจเข้าหายใจออกหายใจเข้าเป็นเกิดแต่ถึงขนาดนั้นหายใจออกมันก็ยังเหลือซ้อนอยู่ที่มีตัวเกิดแม้เราจะหายใจออกนี่เป็นสภาวะสูบฉีดอารมณ์หายใจออกแต่ไม่ได้หมายความว่าข้างในนี้หยุดวงจรแล้วไม่ใช่ข้างในก็ยังเดินวงจรอยู่แม้จะหายใจออกข้างในก็ยังเดินวงจรที่มีสูตรฉีดโลหิตอะไรก็ได้ออกเป็นภาวะที่ยังเป็นเกิดอยู่ยังไม่ตายเพราะฉะนั้นทุกข์ไปไหนทุกข์ไม่เป็นไรทุกข์อยู่ที่นี่แทนขันธ์ 5 ทั้งหมดทุกข์อยู่ที่นี่ตัวทุกข์อยู่ที่นี่ทั้งหมดเราจะรู้ความทุกข์ต้องรู้ทั้งหมดว่าตัวทุกข์อยู่ที่นี่ไม่ได้อยู่ที่ไหนกายาวาหนาคืบกว้างศอกพร้อมสัญญาและใจหรือตัวกำหนดหมายที่รู้กำลังคือตัวที่รู้ว่าไอ้นี่คือทุกข์หนอเมื่อมันยังเกิดอยู่ตราบใดหรือว่ามันยังมีอยู่ตราบใดมันยังเป็นอยู่ตราบใดมันยังยึดเอาไว้ตราบใดมันยังรู้แต่ว่ามันยังรู้อยู่ตราบใดมันก็ยังเป็นทุกข์หรือเปล่านะเพราะฉะนั้นจิตที่มันยังรับรู้อยู่มันก็รู้อย่างเป็นทุกข์รู้อยู่ว่าอย่างเป็นทุกข์ทีนี้เราจะรู้ให้มันเป็นสุข ให้มันพ้นทุกข์นั้นเราจะรู้อย่างไรเราจะรู้อย่างไรรู้ให้มันเป็นสุขหรือรู้ให้มันพ้นทุกข์ก็คือรู้ความเกิดเป็นตัวความเกิดเองรู้ตัวทุกข์เป็นทุกข์ตัวของทุกข์เองทุกข์ไม่ใช่ของใครเป็นตัวสิ่งนั้นของสิ่งนั้นเองไม่ใช่ของเราไม่ใช่ของเขาไม่ใช่ขอที่จะต้องมายึดแบกหามไว้รู้แล้วก็ตายหรือรู้แล้วก็วางรู้แล้วก็ตายรู้แล้วก็วาง การเกิดการดับจึงเป็นสภาวะของธรรมดาธรรมดาในโลกเท่านั้นคือการเกิดที่เกิดสั้นที่สุดเล็กที่สุดนั้นเกิดที่จิตเกิดเกิดแล้วมันก็ชราอย่างเร็วเสื่อมอย่างเร็วเกิดเร็วเหลือเกินแล้วฉลาดหรือตายก็ตายเร็วเหลือเกินแต่เฉพาะแต่ละดวงแต่ละดวงหรือแต่ละสภาพที่มันเกิดรูปเพราะมันเกิดมันรู้แล้วมันก็ดับแล้วในขณะที่ร่างกายของเราก็ยังไม่ตายและตัวจิตก็ยังไม่ยอมที่จะพาจิต จิตก็ยังส่งสืบต่ออยู่ยังทำงานรับช่วงกันอยู่มันก็จะรับช่วงนั้นไปถ้าผู้ใดรู้ว่าเกิดนี้ก็ไม่ใช่ของเราเพราะเกิดภาพรู้แล้วว่าเกิดปั๊บตายเกิดครับตายเกิดทับตายในฐานะที่รูปคันนี้มันยังจะเป็นเครื่องประกอบทรงไว้ให้จิตมันยังเกิดอยู่แม้จิตของเราจะไม่ต่อมันเกิดแล้วก็ไม่ต่อเกิดแล้วก็ไม่ต่อเกิดแล้วก็ไม่ตอบเกิดแล้วก็ตายเกิดแล้วก็ตายจิตของเรามีความเชื่อมั่นจิตของเรามีความเห็นแจ้งจิตของเราทำเอาได้ตรงตามที่เราปรารถนาด้วยว่าเกิดรู้แล้วจะตายรู้ก็สักแต่ว่ารู้จะตายและ ร่างกายมันยังไม่ตายจริงมันก็จะต้องทำให้จิตมันเกิดต่ออยู่จริงด้วยแม้เราจะไปทำความไม่รู้ดับนั่งหลับเป็นอสัญญีไม่กำหนดรู้อะไรเลยเป็นการตายไปชั่วครู่ไม่มีจิตไม่มีอะไรรับรู้เลยจริงๆตัวจิตนั้นเป็นตัวเริ่มตัวจิตไม่รับรู้อะไรเลยแท้ๆอยู่ก็ตามถึงแม้อย่างนั้นมันก็ยังมีสภาพที่หมุนเวียนสืบต่อด้วยความไม่รับรู้ก็ตามมันก็ยังมีการเดินทางอยู่เป็นแต่เพียงว่าเราทำความกำหนดทำความดับทำความผิดด้วยวิธีการที่เราทำได้อย่างเก่งไม่ให้จิตของเรามันมารู้ชั่วระยะหนึ่งเท่านั้นอำนาจ ความกดข่มนั้นอำนาจความที่สามารถปิดสามารถดับสามารถไม่ให้มันขึ้นมารับรู้นั้นได้มีมากเท่าใดมันก็จะกดข่มไว้ได้มากนานเท่านั้นหมดอำนาจการกฎของนั้นได้แล้วมันก็จะขึ้นมารู้อีกเพราะส่วนนี้มันยังทำงานอยู่เต็มขันธ์ 5 ของเรามันยังทำงานอยู่เต็มมันจะไม่ไปไหนเสียมันจะต้องทำงานอยู่แล้วมันจะต้องมีจิตหรือมีสภาพพลังงานอันนึงยังเกิดอยู่เต็มพลังงานเพราะว่ามันสมองเพราะว่าเซลล์ประสาทเพราะว่าท่านก่อนเพราะว่าเซอร์กิตต่างๆกลไกต่างๆอะไรทุกอย่างอย่างครบบริบูรณ์ยังไม่ได้หยุดทำงานยังไม่ได้บุกสลายยังไม่ได้ไปไหนมันจะต้องมีสิ่งหนึ่งที่เรียกว่าพลังงานหรือเราเรียกกันเดี๋ยวนี้ว่า วิญญาณมันจะต้องเกิดแน่ๆไปกดคอมมันทำเป็นไม่รู้หาวิธีการที่จะไปดับมันสนิทเอาไว้อย่างไรก็ตามจะเป็นไปได้ในชั่วระยะที่กดข่มไว้ที่ใช้พลังงานอีกชั้นนึงมาซ้อนเข้าไว้ซ้อนเชิงคือดับมันก็ไว้ได้ขนาดหนึ่งเท่านั้นหมดอำนาจกฎของนี้แล้วมันก็จะขึ้นมารู้พ่อมันยังไม่ตายแท้มันยังไม่เป็นอนุภาคพิเศษสันนิษฐานทานมันจะขึ้นมารู้คือไม่รู้จริงๆเพราะฉะนั้นมันขึ้นมามันก็ไม่รู้เต็มรูปของมันอยู่อย่างเก่านั่นแหละจะไปนั่งกอดนั่งหลับนั่งอสัญญีอยู่อย่างไรอย่างไรอย่างไรมันก็ไม่มีทางที่จะบริบูรณ์ได้ถ้าไม่ มาตรรู้ให้ชัดแจ้งว่าจิตนี่เมื่อเราแน่ใจแล้วว่าเราไม่มีเชื้อโลภะโทสะโมหะติดแม้เราจะไปอยากให้มันดับมันก็ยังเป็นจิตตัวนึงที่ยังมีหยากยังมีปัญหายังมีความปรารถนาเพราะฉะนั้นสิ่งนี้เป็นของมันเองเป็นความเกิดของมันเองตามธรรมดาเป็นความเกิดของมันเองไปตามธรรมดาและเราก็รู้ว่าเออมันจะเกิดมารู้เพราะไม่ให้มันเกิดไม่ได้มันเกิดมาแล้วมันหลงสร้างมาแล้วต้องไม่รู้กี่ชาติก็กี่ชาติจนเรามาได้ขันธ์ 5 แท่งนี้ที่เรียกว่ามนุษย์ซ้อเนี่ยได้สะสมจิตตัวนี้มาจนกระทั่งมีประสิทธิภาพถึงขนาดนี้แล้วเนี่ยแล้วมันก็ยังมีอยู่เพราะว่าเครื่องยนต์ กลไกอันนี้เรายังไม่ได้ถอดส่วนนั้นส่วนนี้ออกเรายังมีมันสมองอยู่เต็มเลยจะมีเซลล์ประสาทอยู่เต็มเรายังมีการเดินทางของพลังงานอะไรหรือว่าเรายังมีปมนั้นปมนี้มีอะไรอยู่เต็มเรายังไม่หยุดเครื่องกลไกนี้ยังไม่ทำการสลายเครื่องกลไกอันนี้อันนั้นมันก็จะต้องอาศัยอยู่หรือจะต้องขอเกิดอยู่มันจะต้องขอเกิดอยู่หรือขอมีอยู่มันจะต้องขอมีอยู่มันจะอยู่ในนี้มันยังไม่ไปไหนหรอกก็ปล่อยให้มันเกิดอยู่เป็นอยู่เถิดก็ปล่อยให้มันเกิดอยู่เป็นอยู่เธอแต่เกิดอยู่เป็นอยู่เมื่อเรารู้แล้วว่าเราไม่มีเชื้อยาไม่มีเชื้อตัวอย่างนี่แหละหรือตัวตัณหานี่แหละแล้วตัวอุป ว่าจะต้องไปยึดเกาะเอาไว้ต่อไปอีกเนี่ยไม่มีแล้วอย่าไม่มาว่าอยากอะไรทั้งสิ้นอยากเป็นอยากมีอยากได้ขนาดไหนๆก็ไม่มีเพราะแม้เราอยากดับอยากตายก็ยังเป็นกิเลสตัณหาก็ยังเป็นตัวที่จะพาเกิดอีกอยากตายนี่แหละจะพาเกิดฟังดูดีๆอยากตายนี่แหละจะพาเราเกิดเพราะฉะนั้นไม่ต้องอยากตายไม่ต้องอยากเป็นมันจะต้องเป็นตามปกติของมันเรารู้นิสัยของมันแล้วว่ามันจะต้องหมุนเวียนไปมีพรรคมีเพียรเราตื่นก็ตื่นแล้วทำอะไรทีนี้เราอยู่ในสถานะเหนือจิตนี้อีกทีนึงพอรู้แล้วว่ายังไงมันก็เป็นไปอย่างนี้แหละถึงจะให้มันเป็นไปตลอดโลกแตก เป็นไปไม่ได้มันย่อมเป็นไปตามภาวะที่จะสังเคราะห์มันอยู่ได้มันสังเคราะห์กันอยู่ได้ตามนั้นตามนั้นเอาอาหารให้มันก็สังเคราะห์กันไปถ้ามีพลังเนื้อดีมันก็จะใช้พลังเนื้อดีที่เป็นทุนนั้นน่ะดำเนินการส่งเสริมไปฝรั่งเนื้อดีได้หมดแล้วก็จะเหลือพลังเนื้อย่อหย่อนแล้วก็จะส่งเสริมไปตามพลังที่ย่อหย่อนทีนี้ก็เดินทางไปหาความเสื่อมความชราก็ค่อยฉลาดตัดหรือชราติดลงไปเรื่อยๆเรื่อยๆเรื่อยๆเรื่อยๆสุดท้ายมันก็จะถึงความสูงจบเมื่อคืนจบด้วยจิตที่เราปล่อยแล้วตั้งแต่ต้นเราวางแล้วเราเข้าใจอย่างแท้แล้วก็ยอมให้มันเดินทางไปเฉยๆด้วยความรู้แล้วเราก็ใช้แท่งก่อนนี้ให้เป็นประโยชน์แก่โลกเป็นที่สุด โดยไม่มีตัวเราไม่มีอะไรเป็นเราไม่มีอะไรเป็นของของเราแต่เรารู้อริยสัจเรารู้ความจริงว่ามันเป็นแท่งก้อนแท่งนึงมีขันธ์ 5 มีขันธ์ 5 เพราะฉะนั้นถ้าเผื่อว่ามันจะเกิดอยู่มันก็เป็นความเกิดของความเกิดเองเรามีกินพอสมควรและเราก็ไม่ต้องไปเกิดให้มันใหญ่โตถ้าเกิดใหญ่โตขึ้นไปมากนักมันก็ใหญ่โตขึ้นเกินไปไม่ต้องไปแสวงหามากนักจิตแสวงพอที่จะเป็นต่อไปพอดีทีนี้มาเอาที่ตัวพอดีกินพอดีคืออะไรลุงผมพอดีคืออะไรพักมีที่พักที่อยู่พอดีคืออะไรยารักษาโรค ไม่แดกดันไม่แกล้งไม่มีโรคมีอะไรเบียดเบียนแล้วก็เอาอะไรมาแก้พอให้มันเป็นปกติพอดีถ้ามีโรคมาเบียดเบียนมันก็ไม่พอดีก็เอาอะไรมาแก้ให้ไม่เห็นมีโรคให้มันอยู่อย่างกลางๆพอดีพอดีไม่หนักไปไม่เบาไปไม่ถ่วงโน่นทวงหนี้เราก็หายามมาแก้ก็พอดีและแม้เรารักษาตัวแท่งก้อนนี้ขันธ์ 5 แท่งนี้พอดีได้แล้วมันก็ยังมีบทบาทที่จะกระทำผลประโยชน์ได้เหมือนเครื่องกลเครื่องกลเครื่องนี้พิเศษด้วยมันมีทั้งมันสมองมีการรู้ดีรู้ชั่วมีความฉลาดเฉลียวก็ให้มันใช้งานโดยพอดีโดนกระทำงานนั้นไปได้เท่าที่เราจะจูง เท่าที่เราจะดึงมันขึ้นไปทำเพราะมันมีตัวดึงมันมีตัวรู้มันมีตัวสิ่งหนึ่งที่อยู่เหนือที่กำหนดบังคับก็คือความรู้คือความรู้ดีคือเจตนาดีคือความเจตจำนงดีที่จะสามารถทำดีก็ดีสร้างดีที่ให้แก่เขาทั้งๆที่จิตของเราไม่ได้เป็นของเราหรอกเราไม่ได้เอามาให้เราหรอกแต่เราก็ทำดีนั้นกรอบๆดีนั้นขึ้นไว้ในโลกไปไปไปไปไปเฉยๆโดยที่เรารู้อยู่ว่าดีนั่นมีขนาดใดและสิ่งใดที่จำเป็นที่สุดที่เรารู้ว่าเราควรจะสร้างเราควรจะทำให้แก่โลกให้ดีที่สุดเราก็ทำสิ่งนั้นไปไป โลกก็จะได้สิ่งดีนั้นโดยแท่งก้อนนี้หรือโรงงานนี้ก็ไม่ใช่ของเสียหายถ้าเกิดว่าโรงงานนี้จะปั่นสิ่งที่ดีนี้ทิ้งไว้ให้แก่โลกจนกว่าไอ้นี่มันจะเสื่อมชรามันจะสูญมันจะสิ้นมันจะดับไฟเป็นที่สุดซึ่งเป็นความจริงไม่ต้องดับไม่มีอะไรพ้นความตายไม่มีอะไรที่จะหนีความตายไปได้พ้นเรื่องนี้ความสูญความดับไม่ได้ผลและดับสนิทหมดเชื้อแล้วด้วยคือเชื้อจิตของเรารู้แล้วว่าเราไม่ต่อแล้วก็ดับสภาพที่จะไม่ต่อคือไม่อยากเป็นไม่อยากมีอะไรก็ไม่มีอยากเป็นอยากมีอะไรก็ไม่มีเป็นภาวะกลางๆเพราะว่าเฉยๆแม้ทำนี่ก็เป็นแต่เพียงแต่จำนงค์ถ้าจะเรียกว่าความอยากมันอย่างเมื่อวานนี้บอกว่ามีความเพ่งเล็งก็มี จะบอกว่าไม่มีความเพ่งเล็งพระพุทธเจ้าปฏิเสธปฏิเสธไม่มีความเพ่งเล็งไม่มีก็มีความเพ่งเล็งมีความเพียบเลยอ้าวให้อย่างยิ่งที่จริงอภิชาเนี่ยนะมันไม่ได้แปลว่าความเพ่งเล็งอะไรหรอกอภิชาติตัวนั้นน่ะมันแปลว่าทำลายแต่ว่าเผาแปลว่าทำลายไปว่าจี้เข้าไปช้าชอกะเชอเนี่ยอภิแปลว่ายิ่งพอสนธิคำว่าอัฐิเข้ากับชาเป็นอภิชาเอาชช้างเป็นตัวอักษรวรรคเดียวกันเนี่ยเอาตัวชช้างมาสะกดเป็นภาพพิชชามาแปลกันว่า มะพร้าวคำว่าหมายเพ่งเล็งหรือว่าจดจ่อให้มันติดต่ออยู่ว่าอย่างนั้นก็ได้หมายความว่าเท่งจี้จี้อย่างยิ่งช้าเนี่ยหมายความว่าจี้อย่างยิ่งเพ่งอย่างยิ่งหรือเผาคือทำลายเขาก็คือสิ่งใดที่มันเกิดมาอยู่มากๆๆก็มีภาษาน้องเองแต่ว่าลดลงทำลายลงหรือเผาไปสิ่งใดที่มันยังไม่มีมากก็ต่อขึ้นมาต่อเอาไว้ต่อไว้ริบบี้ไว้เพลงไว้ให้มันติดต่อไว้มีภาษาอยู่ตรงนั้นเพราะว่าเองข้าทำลายเขาเรียกว่าเผาเองข้าไปฆ่าที่เรียกว่าเกิดก็ให้แค่จี้อยู่ติดต่ออยู่ ราชาเนี่ยเพ่งอยู่ติดจ่ออยู่จดจ่ออยู่ที่อยู่ให้มันเกิดอยู่ติดอยู่ต่อๆไปอยู่นี่ไปสำหรับสภาพของเราเองเพราะฉะนั้นสภาพของจิตใจของเรานี้เราเองจะให้เกิดเราก็เกิดให้มันเกิดเฉพาะที่ตอนเกิดรู้เพ่งที่ไว้ติดต่อไว้ทำให้เกิดอยู่ไหนๆมันก็ยังไม่ตายก็ต่อไว้พอต่อแล้วก็ตัดต่อแล้วก็ตัดต่อแล้วก็ไม่ใช่ของเราต่อแล้วก็ตัดต่อแล้วก็ให้เขาไปต่อแล้วก็เลิกเกิดแล้วก็เลิกเกิดแล้วก็ไม่ใช่ของเราเกิดให้รู้เท่าทันความเกิดนี้ว่าไม่ใช่ของเราเกิดหรอกอะไรเกิดเราก็เกิดให้เขาแล้วเราพิจารณาแล้วโดยไม่มีการแดกดันมีความบริสุทธิ์ใจมีความบริสุทธิ์ใจอย่างแท้จริงและมีแต่สร้าง เป็นกุศลเสริมสิ่งที่เป็นประโยชน์และเรารู้ด้วยโรคด้วยว่าโลกนี้เขาต้องการอะไรอะไรที่คนอย่างเราเนี่ยจะทำให้เขาดีที่สุดในช่วงวาระนี้กาลนี้หมู่ชนนิดีที่สุดที่เราจะทำให้เขาขณะนี้จำเป็นที่สุดแล้วก็ทำทำขึ้นก็ไม่ใช่ของเราทำแล้วก็แล้วทำแล้วก็แล้วทำแล้วก็แล้วมันก็เป็นที่สุดของมันทุกอย่างพอทำเราทำเราปล่อยชราก็เร็วเพราะถ้าทำแล้วก็ตัดปล่อยมันก็จะลาเลยมันก็ตายเกิดแล้วก็ตายเกิดแล้วก็ตายเรามีตัวเกิดตัวตายโดยที่เราเองเราเกิดเพียงรู้คำว่าเกิด ตอนนี้เพียงแต่ว่ารู้แล้วก็มีตายอยู่ในตัวของมันตลอดเวลาแล้วก็อยู่กับพวกแพรนี้ไปเท่านั้นเองแล้วเราก็มีเจตนาดีไม่มุ่งร้ายแล้วก็ไม่ต้องอยากตายมันต้องตายแน่ถึงเวลาเสื่อมแน่นี่เป็นธรรมดาจุดสุดท้ายแล้วเราเห็นความจริงแล้วทุกอย่างเกิดมาแล้วก็เดินทางไปทำมากสลายเร็วจ่ายมากก็เปลืองมากก็ตายเร็วก็ไม่แปลกถ้าจ่ายน้อยน้อยเกินไปก็ตายเร็วเหมือนกันจ่ายน้อยเกินไปก็ตายเร็วจ่ายพอดีๆก็ไปพอดีพอดีพอดีเพราะฉะนั้นเราก็ทำให้มันพอดีพอดีไปทั้งหมดความเกิดเป็น ก็ขอให้เข้าใจความเกิดเราเพราะเราหลีกพ้นความเกิดยังไม่ได้ในขณะนี้เพราะมีสภาพปรมัตถสัจจะอยู่ในตัวของเราอยู่ว่าเรายังมีความเกิดแม้จิตของเรานั้นเราจะตายแล้วจิตของเราเราจะรักตายอึดอัดอาศัยภาษามาใช้คำว่ารักตายคือจิตของเรานี่ไม่ปรารถนาเกิดแม้ไม่ปรารถนาเกิดก็เป็นจิตที่ต้องการอันหนึ่งอยู่เท่านั้นและถ้าเรารู้ความจริงว่าเราไม่ทำความเกิดให้แก่เราแม้สิ่งใดเกิดเราก็รู้ว่าสิ่งนั้นไม่ใช่เราเราไม่ได้รับสิ่งนั้นเราไม่ได้เอาสิ่งนั้นเราไม่ได้ยินดียินร้ายเรา ไม่ชอบสิ่งนั้นและเราก็ไม่ได้ชังหรือผลักสิ่งนั้นการผลักก็ยังเป็นพยาบาทยังเป็นส่วนที่จะต้องผูกพันกันไปเกิดการดูดก็ยังเป็นส่วนที่จะติดเอาไว้เกิดเพราะฉะนั้นเราไม่มีเราทำความเกิดกษัตริย์แต่ว่าความเกิดเราทำอะไรก็สักแต่ว่าอันนั้นของอันนั้นเองดีที่สุดเท่าที่จะมีเจตจำนงมีความหมายดีมีความมุ่งดีมีความปรารถนาดีไม่มีความแหลกดันไม่มีความประชดประชันไม่มีความแกล้งและจิตของเราไม่มีความกล้ามีความกระทำดีทำอะไรก็เจตจำนงดีที่สุดดีประกอบให้เป็นรูปเต็มร่างเต็มสิ่งนั้นแล้วก็เป็นสิ่งนั้นประเสริฐที่สุดดีที่สุดใครรับได้ไปก็เป็นสิ่งที่ งามพร้อมที่สุดใครได้ไปก็เป็นของคุณนั่นแหละของใครก็ได้ทุกคนเป็นผู้ที่มีส่วนได้ถ้าใครได้รับสิ่งนี้ก็รับไปแต่ใครจะได้สิ่งนี้ก็ได้รับไปถ้าผมจะพูดว่าในขณะนี้ผมกำลังกระทำอะไรสิ่งหนึ่งอยู่ผมกำลังประกอบสิ่งหนึ่งอยู่กำลังเคลียร์ดนัยเพชรกำลังเคลียร์ดนัยเพชรอยู่เดี๋ยวนี้เพชรชั้นยอดด้วยก็ต้องเคลียร์ด้านในเฟซเป็นเพชรชั้นยอดด้วยผมกำลังพูดหรือผมกำลังกล่าวหรือผมกำลังปั้นธรรมะที่สูงสุดแล้วธรรมะนี้ไม่มีอะไรมากกว่านี้อีกยอดทำมากผมกำลังทำยอดแห่งยอดธรรมะอยู่เดี๋ยวนี้กำลังปั้นอยู่เดี๋ยวนี้ปั้นดีที่สุดผมกำลังอธิบาย ที่สูงที่สุดคืออริยสัจ 4 ตัวสูงที่สุดตัวทุกข์และกำลังอธิบายถึงตัวเกิดที่เป็นทุกข์แปลว่าเกิดชนิดใดก็เป็นทุกข์และกำลังจะทำตัวนี้ปั้นออกไปออกไปออกไปให้ผู้ที่สามารถที่จะเหมาะสมจะรับสิ่งนี้ได้เอาสิ่งนี้ไปประดับเอาสิ่งนี้ไปเป็นตัวได้หรือตัวเกิดหรือตัวรู้เอาสิ่งนี้ไปเป็นส่วนที่ได้เอาไปเป็นส่วนที่เกิดหรือเอาไปเป็นส่วนที่รู้แจ้งเห็นจริงก็ต้องอยู่ด้วยภาษาผู้ใดที่สามารถรับผู้นั้นก็ได้ไปผู้ใดมีโอกาสฟังผู้นั้นน่ะเป็นผู้เหมาะที่จะได้รับแม้ผู้ที่มีโอกาสฟังแล้วผู้ใดสามารถรับได้ ผู้ที่สามารถรับได้เอาไปเท่านั้นเป็นผู้ที่ใช้อันนี้ได้หรือมีอันนี้หรือเกิดอันนี้หรือรู้แจ้งในอันนี้รับอันนี้ไปเหมือนมงกุฎไปสวมที่ตนการเกิดนี้คือการตายรับเอาความเกิดนี้ไปประดับก็ได้ตายลงสมเด็จพระปกครองเกิดนี่ไปประดับตนผู้นั้นก็ได้ตายลงสำเร็จเพราะว่าความเกิดนี้เป็นแต่เพียงความรู้และความเกิดนี้เกิดสักแต่ว่าเกิดเป็นตัวของมันเองเกิดนี้ไม่ใช่ของใครผมกำลังปั้นสิ่งที่เป็นเพชรยอดเพชรหรือกำลังทำมงกุฎเพชรอันนี้กำลังทำอยู่เดี๋ยวนี้ พวกคุณได้ฟังพวกคุณได้ฟังใครหลับไหลเสียไม่ได้ฟังไม่ได้ฟังแล้วผมจะพูดอย่างนี้อีกเมื่อไหร่ยังไม่รู้อริยสัจ 4 นี้ผมจะพูดอีกอย่างนี้อีกเมื่อไหร่ไม่รู้อาจจะไม่ได้พูดอีกเลยก็ได้ผู้ที่ได้นั่งฟังได้รับฟังอยู่เดี๋ยวนี้เป็นผู้ที่กำลังได้รับถ่ายทอดมงกุฎเพชรอันนี้ไปถ้าคุณรับไม่ได้คุณก็ได้แต่นั่งฟังคุณรับได้คุณเอาไปใช้ได้สวมได้เป็นของใช้ของคุณเด็ดขาดโดยของใช้อันนี้ที่ผมปั้นให้เกิดไปเนี่ยเป็นความตายสนิทคุณได้รับความตายสนิทนี้ไปคุณก็ได้สิ่งนี้ พูดได้คือผู้ที่สามารถรู้สามารถรับสามารถเอามาสวมได้เท่านั้นแม้สิ่งนี้จะไปตกอยู่ที่มือใครใครอาจจะเห็นใครอาจจะรู้ใครอาจจะรับเป็นบัญญัติเป็นภาษาเป็นเสียงเขาก็เพียงแต่เพียงได้ฟังเสียงได้ฟังภาษาเขาจะเอาสวมลงที่ตัวไม่ได้ถ้าตัวเขาไม่เหมาะสมตัวเขาไม่มีความพร้อมความพอดีที่จะสวมกันได้จิตของเขาไม่ได้ละเอียดถึงป่านนี้ที่จะสวมมงกุฎเพชรอันนี้เขาก็จะสวมสิ่งนี้ไม่ได้จะใช้สิ่งนี้ไม่ได้จะเกิดสิ่งนี้หรือจะเป็นผู้ตายสนิทไม่ได้ สภาวะการเกิดเราจะต้องรู้ความจริงโดยสมมุติว่ามันเกิดอยู่ร่างกายนี้เป็นแท่งสมมติอันใหญ่เกิดอยู่เราต้องรู้ทั้งร่างกายนี้ว่าเกิดโดยธรรมโดยรถธรรมดาเพราะเมื่อเรารู้แล้วว่าสัตว์จะทำสิ่งนั้นความจริงสิ่งหนึ่งมันเป็นลักษณะที่เราได้หลงทำความเกิดนี่มานานนับชาติแล้วจนกระทั่งเดี๋ยวนี้เราก็ได้มีความเกิดและมีจิตที่เกิดและเป็นจิตที่เก่งจนสามารถรู้ว่าในขณะนี้เพราะเรามีเชื้อเพราะเราหลงโลภะโทสะโมหะอันเป็นเชื้อ ความเกิดถูกติดป้ายหรือเรียกว่ากามฉันทะพยาบาทเบียดเบียนก็ตามสิ่งพวกนี้เป็นเชื้ออยู่ในจิตของเราเนี่ยมันทำให้เราจะต้องไปกระทํา หูจมูกลิ้นกายหรือเกิดแต่ใจเองอย่างน้อยอย่างมิเท่าใดที่เรียกว่าอายตนะผมอธิบายอายตนะให้ฟังแล้วว่าเราหลงมันมันเป็นประโยชน์จริงแม้จะเป็นประโยชน์น้อยนิดเท่าใดเท่าใดเท่าใดมันก็ไม่ใช่เราไม่ใช่ชนะไม่ใช่ตนในแก่ตัวอัตตาไม่ใช่ตัวเรามันจะน้อยจะมีเท่าใดมันก็เป็นแต่เพียงประโยชน์ของประโยชน์เองเป็นสิ่งนั้นของสิ่งนั้นเองมันไม่ใช่เราจะต้องเอาเป็นของเราแล้วก็เอาไปตีของคนอื่นเอาไปอวดคนอื่นเอาไปอ้างคนอื่นเอาไปถือว่าเป็นเราเป็นของเราอยู่ไม่ใช่มันไม่ใช่เด็ดขาดมันเป็นความเกิดของความเกิดเองเป็นประโยชน์ของประโยชน์เองถ้าจะเรียกว่าเป็นสิ่งดีจนกระทั่งถึงเรียกว่ากำไรเป็นของควร หลายคนมีคนเป็นในโลกก็เป็นของควรมีคนได้ควรเป็นของโลกไม่ใช่ของเราเป็นของคนมีคนได้ควรเป็นของโลกเพราะฉะนั้นเราเองนี่สร้างของคนมีคนได้ควรเป็นให้แก่โลกเท่านั้นสร้างให้แก่โลกเท่านั้นตราบที่ขันธ์ 5 ของเรามันได้หลงสร้างต่อมามันก็เหลือเป็น Mom สุดท้ายมันเหลือเป็นโมเมนตัมสุดท้ายมันเหลือเป็นตัวช่วยสุดท้ายซึ่งมันมีแรงมากแค่ไหนมันก็มีแรงยอดมากแค่นั้นน่ะที่มันมีอยู่เราก็ใช้ทุนนี้ไปเท่านั้นเองเราไม่มีอะไรเพิ่มเข้าไปเพื่อที่จะหมุนเร็วกว่าเก่าหรือเกิดอีกมันเป็นแท่งก่อนที่ ใช้มันเป็นครั้งสุดท้ายเท่านั้นเองก็ใช้ไปให้ดีที่สุดเพราะว่าตัวเบรคหรือตัวหยุดของเรามันมีแล้วมันหยุดแล้วเราไม่เกิดอีกแล้วแล้วเราก็ดับๆตัวเกิดคือตัวโลภะโทสะโมหะดับได้สิ้นสนิทแล้วไม่มีรากเหง้าไม่มีเชื้อแม้แต่อ่อนบางเราไม่มีต้องรู้นะถ้าคุณไม่สัญญาว่าจะคิดตามกำหนดรู้ไอ้สภาพโลภะโทสะโมหะแม้แต่อย่างหยาบอย่างกลางอย่างละเอียดถ้าคุณกำหนดรู้ไม่จริงมีแทรกซ้อนอยู่มันก็จะเป็นความแทรกซ้อนของคุณแต่ถ้าคุณมีเด็ดขาดแล้วอย่างแน่นอนเลยว่าความรู้อันนี้เด็ดขาดชัดเจนมานะตัดสัญญาณไม่มีมีแต่สัญญาขุดพ้นยาพ้นความกำหนด อะไรต่ออะไรต่างๆได้อย่างเด็ดขาดอะไรต่างๆเป็นอัตรานานะบอกอัตตะบวกสัญญากำหนดรู้อัตราหรือตัวที่มันเป็นสิ่งอย่างนั้นแหละปากซึ่งเคยอธิบายให้ฟังแล้วที่เป็นอัตตาคือสิ่งที่ยังเป็นไปอยู่มันเป็นไปอยู่ในป่าเนี่ยมันเป็นไปอยู่เป็นไปอย่างที่เรียกว่าที่จริงเราไม่มีหรอกเราไม่มีไอ้สิ่งที่เป็นไปนี้ไม่ใช่ของเราแต่มันยังเป็นฝ่ายอยู่อ่ะปะแท้ๆตาเนี่ยเป็นตัวนำคำว่าตาเติมท้ายตัวไหนเนี่ยแสดงว่าเป็นนามนามเป็นปัจจัยที่เติมแสดงคำนั้นว่าเป็นน้ำตาจึงเป็นตัวสิ่งหนึ่งที่ยังเกิดอยู่เท่านั้นเอง ไม่ใช่ตัวเราเพราะฉะนั้นถ้าผู้ใดตถาคตตาเป็นผู้ที่เป็นไปตัดขาเป็นตัวที่ดีที่สุดที่ตั้งมั่นที่สุดที่คงทนที่สุดแต่ถ้าตาให้ดำเนินไปอีกได้โดยที่เรียกว่ามีความเก่งมีความกล้ามีความปรารถนาที่จะให้มันเกิดไปได้โดยที่ไม่กลัวความเกิดและรู้แน่ใจด้วยว่าความเกิดนั้นไม่เหลืออยู่ที่เราเราไม่ได้สร้างความเกิดอีกโดยที่ไม่หลงความเกิดนั้นเป็นเราไม่รู้ว่าความเกิดนั้นมาเป็นของเราอีกอย่างแท้จริงจะดีสร้างดีสร้างเป็นแค่ไหนก็ไม่หลงผิดหลงยึดก็เป็นของเรา ดีดีดีดีดีดีดีดีดีดีให้มากที่สุดเท่าที่จะสร้างได้และจะไม่หลงปิติใจอิ่มเอมเปรมใจยึดดีนะเป็นเราคนเรารู้ชั่วแล้วเราไม่สร้างชั่วได้แล้วก็เป็นเลิศรู้ดีและสร้างดีโดยไม่ติดดีได้อีกก็เป็นเลิศฟังดูตรงนี้เพราะฉะนั้นผู้ที่สถาปนาหรือตถาคตจึงเป็นผู้ที่เป็นไปอย่างดีสร้างดีไปอย่างที่เรียกว่าได้เป็นไปดีแล้วเป็นไปด้วยดีคือยังเกิดแต่สิ่งดีอยู่ยังเป็นไปแต่ไอ้สิ่งที่ดีนั้นและท่านก็ไม่หลงดีนั้นอย่างแท้จริงด้วยดีนั้นไม่เป็นท่านท่าน หลงเอาดีนั้นเป็นเราคนเรามันจางชั่วได้แล้วสร้างดีมันก็มาหลงติดดีแล้วก็ไปกำหนดขอบเขตของดีไว้กว้างขวางอย่าว่าจะไปหลงอัตตาว่าเราอยู่ที่เราเลยยังเอาจิตของเราไปผูกพันว่าคนนี้เป็นเราคนนี้เป็นเราคนนี้เป็นเราคนนี้เป็นเรานี่เป็นอโศกถ้าโสดคนนี้บอกพร่องเราก็จะทุกข์อโศกคนนั้นบกพร่องเราก็จะทุกข์และเรียกว่าเรายังหลงอัตตาอยู่ตั้งเยอะอย่าว่าแต่พ่อแม่พี่น้องตัดยาติดปริวาสกรรมมาได้แล้วแม้ว่ายาที่ปฏิบัติตามของเราจะชั่วอยู่ญาติที่โคโยตี้กายช่วยอยู่ก็ตามพอเรามาถือว่าอันนี้เป็นญาติเราเป็นญาติที่ทำเสร็จแล้วญาติที่ทำของเราบาง ชั่วแล้วก็ทุกข์ร้อนเจ็บปวดเจ็บแสบเหลือเกินก็ไม่รู้ความจริงอยู่ไม่ได้ปรารถนาให้เจ็บแสบไม่ได้ปรารถนาให้ตกต่ำแต่เขาตกต่ำเพราะเหตุปัจจัยเขาก็มีเหตุปัจจัยของเขาเรารู้เหตุปัจจัยของเขาด้วยถ้าช่วยได้เราช่วยกันมีเจตจำนงหมายดีอยู่ถ้าอยากช่วยกันได้ถ้าช่วยไม่ได้ก็รู้ขอบเขตช่วยไม่ได้แล้วก็ตัดปล่อยวางก็เบาก็ง่ายสบายไม่หนักหนาไม่เหน็ดเหนื่อยไม่ละอายใจไม่ลำบากยากเย็นในใจรู้อยู่ว่าโดยกำหนดสมมุติว่านี่เป็นหมู่ของเราโดยสมมุติแต่ไม่ใช่แม้แต่ร่างกายเราอยู่กับตัวเราแท้ๆนี่มัน เนื้อหนังมังสามันยังเป็นดินน้ำไฟลมของเราโดยสมมติเลยเพราะฉะนั้นผู้ใดยึดหมู่กันจนเกินขอบเขตก็ยังมีอัตราเกินไปแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราไม่มีธาตุรู้เรามีธาตุรู้เรามีเจตจำนงเรารู้อยู่ว่านี่ก็ดีที่สุดนี่เป็นส่วนใกล้ที่สุดแต่ส่วนใกล้เราที่สุดที่เราจะกระทำด้วยเป็นส่วนที่รองเราลงไปเป็นสารีบุตรต่อพุทโธเป็นสาระที่รองลงไปจากเราเราก็รู้อยู่ว่าหมู่ที่เป็นสาระที่รองลงไปจากเราที่เราจะเกื้อกูลผู้ใดที่ไม่ได้เป็นสารีบุตรโตแต่ว่าเป็นผู้ที่เหลืออยู่แล้วเราก็รู้ว่าเหนืออยู่แล้วไม่ใช่สารี โตแต่เป็นสารีปิโตรเป็นสารีปิโตรเป็นพ่อของสาระสารีบุตรโตเป็นลูกของสาระเราคือตัวกลางและย่อ