221105-337 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-ปราการอโศก-อ002.txt
เนื้อหาในไฟล์
วันจันทร์ที่ 5 พฤศจิกายนพุทธศักราช 2522 จากนี้ไปพ่อท่านได้แสดงสัมโมทนียกถาก่อนฉันณพุทธสถานลาการอโศกเป็นคนเราก็จะต้องรู้ในส่วน 2 ส่วนคือทางโลกิยะและกำลังทางโลกุตระแต่ความสุขที่มันสุขแบบโลกิยะมันเป็นความสุขอย่างไม่เที่ยงเป็นความสุขอย่างแต่เป็นนิจจังเขาถือวณิชย์จันทร์ที่จริงมันอนิจจังเพราะสัจธรรมมันเป็นความสุขเขาไปหลงวันนี้จังสุขขังอัตตานั่นเป็นความ หลงของโลกซึ่งความจริงแล้วมันไม่เที่ยงมันอนิจจังมันเป็นทุกขังมันไม่ใช่สุขแล้วมันก็เป็นอนัตตามันเป็นความไม่มีตัวไม่มีตนอะไรมันก็เลือนไหลไปสังเคราะห์กันไปเท่านั้นเองทางธรรมจึงเป็นทางที่จะรู้แจ้งแล้วก็รู้เท่าทันก็จะเป็นสุขที่สูงกว่าเปอร์เซ็นต์กว่าคนฉลาดเช่นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงได้มายึดเอาทางนี้ทั้งๆที่มีคนพยากรณ์ว่าท่านจะเจริญรุ่งเรืองงอกงามใหญ่โตเป็นจอมจักรพรรดิเป็นทางที่จะเป็นไปได้ท่านเองท่านก็ไม่เอามาเลือกเอาทางจะมาเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าซึ่งเป็นทางที่จะเข้าใจสัจธรรมในเรื่องอนิจจังทุกขังอนัตตา เรียกเราเองเราเป็นลูกศิษย์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าหรือเป็นลูกศิษย์ปราบเอกนี้เราจึงควรจะได้พยายามเลือกเอาอย่างท่านเลือกบ้างใครเลือกได้ตั้งแต่อายุยังน้อยก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นผู้ขาดทุนอะไรตัวอย่างที่มีเห็นก็คือพระพุทธเจ้าท่านเอาลูกของท่านเองแท้ๆมาบวชตั้งแต่ 7 ขวบไม่เห็นจะต้องไปทะเลวุ่นวายอะไรกับโลกียทรัพย์หลานก็ดีลูกก็ดีใครก็ดีพระพุทธเจ้าก็เอามาบวชเสียตังค์ไม่รู้ตั้งเท่าไหร่แม้แต่น้องชายแต่งงานวันแรกไม่ให้เกี่ยวข้องกันเลยไม่ให้ได้เข้าห้องเข้าหอเลยจับมาบวชซะเลยอย่างนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าพระพุทธเจ้าทารุณโหดร้ายอะไรท่านเป็นผู้ที่มองการณ์ไกลท่านเป็นผู้ที่รู้จักความลึกซึ้งตื้นลึกหนาบางอะไรฉันรู้แน่แท้ ท่านให้มาลงทุนทางนี้ท่านให้มาเอาทั้งนี้แม้จะอดทนข่มข
อ่านต่อ
ืนเช่นเจ้าชายนันทะน้องชายพระพุทธเจ้าเนี่ยกำลังแต่งงานวันแรกแล้วท่านก็พรากมาซะเนี่ยถ้าให้โอนให้ทนได้ฝืนได้โปรดให้คมนะทางโลกีย์รสโลกียทรัพย์ด้วยความสุขทางโลกนั้นท่านเห็นว่ามันเรื่องขี้ผงเหลือเกินเนี่ยหลักฐานที่พระพุทธเจ้าท่านเอาเจ้าชายนั้นทำมาบวชในวันแรกที่แต่งงานไม่เข้าก็หอเนี่ยเป็นเรื่องที่ไอ้อย่างนั้นมันขี้ผงเหลือเกินอย่าไปใส่ใจกับมันแม้แต่จะต้องร้องห่มร้องไห้ยังไงพระพุทธเจ้าท่านก็บอกว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรนักร้องก็ร้องไปคนโง่ก็ร้องถ้าคนฉลาดแล้วไม่ร้องท่านทำเพราะว่าท่านเห็นว่ามันควรจะเป็นอย่างนี้มันควรจะได้สิ่งนี้ลงทุนลงแรงกับมันทางนี้ เราคิดให้มันมาว่าเราได้ลงทุนลงแรงให้แก่ธรรมะเราได้เสียสละเราได้กัดอกกับใจให้แก่ธรรมะอดทนข่มขืนให้แก่ธรรมะเท่าไหร่ในชีวิตเกิดมาเราว่าเราเคารพพระพุทธเจ้าสุดเหนือสุดกล้าก็เห็นว่าท่านเป็นพระท่านเป็นคนที่พานำทางให้โลกเป็นสุขเย็นให้ใครต่อใครสุขเย็นท่านเองท่านได้แล้วบรรลุแล้วถ้าเกิดอยู่ทางธรรมไปตลอด 45 พรรษาถ้าเอาคนอื่นคนไหนมาบางทีให้เขาอดทนข่มขืนบังคับด้วยอย่างน้องชายนี่ถือว่าท่านบังคับไปในตัวท่านยังทำเราได้อดทนข่มขืนได้เสียสละอุตสาหะวิริยะเพื่อธรรมะเท่าไหร่ขอให้ไตร่ตรองให้มากเสียสละมาตลอดชีพของเรามีชีวิตของเราอายุยาวนานเท่านั้นเท่านี้ปีเราไปลงทุนอดทนบางที เหนื่อยหนักหนากับทางโลกียสุขไขว่คว้าเอามาต่อสู้เอามาโลกียสุขลงทุนลงแรงเสียเงินเสียทองเสียเวลาเหน็ดเหนื่อยหนักหนาเลือดไหลไคลย้อยเหงื่อตกเหงื่อไหลเอาทั้งนั้นพยายามที่จะไปหลงเสพสุขทั้งโลกเรายังได้ลงทุนกับมันมานักหนาขอให้ระลึกบุษบาเลิกซะเลยก็ได้โลกียสุขไม่ใช่ของเที่ยงของแท้บอกแล้วไม่ใช่ของหน้าได้หน้ามีหน้าเป็นอะไรนักหนาเลยอ่าเข้ามาแสวงหาอดทนวิริยะอุตสาหะในทางธรรมฝึกหัดฝึกเพียรอดทนข่มขืนกักอกขัดใจต่อสู้บ้างเราจะเห็นความละอายคลายจางได้เมื่อละนายพลได้จึงเป็นการจางกลายเป็นการวิมุตได้จริงทีละคนจะเห็น วันนี้ประเสริฐเนาะอันนี้ยอดเนาะอันนี้ดีเนาะอันนี้สงบสบายเบาง่ายว่างจริงน้อมดมายาหมดโลกียสุขซึ่งเป็นมายาเหมือนพยับแดดเหมือนฟองน้ำฟองคลื่นซึ่งมันแตกเปราะง่ายบางไม่ได้เรื่องได้ราวพระพุทธเจ้าจึงเปรียบเทียบไว้ก็จะเห็นชัดและเราเองทำได้แล้วเราจะยืนยันเราจะเป็นผู้ที่นำพาเราจะมีกะจิตกะใจหรือขนสัตว์หรือขนคนเป็นตัวอย่างเขาพาเขาเป็นพาเขามามันจะได้สุขเย็นขึ้นบ้างแม้ได้น้อยคนก็ประเสริฐนักธรรมะจนจะแห้งแล้งจนจะไม่มีแล้วคอร์ดหายจนจะเจือจางจะไม่เหลือเชื้อขอให้เราได้ใส่ใจ กูกลับพยายามช่วยเหลือศาสนาให้มากเถอะคุณก็ได้เองถ้าคุณจะไม่เคารพพระพุทธเจ้าจะไปทางโลกเลยจะไปทางโลกิยะที่มันมีแต่เอาโลภะโทสะจะแก่งแย่งกันแกร่งแย่งแม้แต่สุขเล็กน้อยมันก็ขาดแคลนกันมันไม่ได้แค่กินมันไม่ได้แค่วัตถุบางอย่างเล็กๆน้อยๆมันก็ขาดกันมันร้ายแรงแล้วถ้าเราไม่รู้จักธรรมะและเราไม่ได้ช่วยธรรมะโลกยิ่งจะร้ายแรงยิ่งขึ้นเพราะฉะนั้นก็ขอให้พวกเราได้สำนึกจุดที่จะเน้นจุดที่จะย้ำก็คือว่าเราได้อุตสาหะวิริยะเพื่อทำเพื่อโลกุตตรธรรมนี้มากเท่าใดถ้ายังเห็นว่าเรายังไปอุตสาหกรรมวิริยะให้แก่โลกียธรรมให้แก่ จากโลกโลกนั้นมากแล้วขอให้ระลึกเถิดว่าเรายังเป็นผู้ขาดทุนอยู่อย่างมากเราจะต้องพยายามเอาเรี่ยวเอาแรงเอาวิริยะวิริยะอุตสาหะมาให้แก่โลกพุทธธรรมให้มากเราจึงจะมีกำไรและจึงจะเป็นอานิสงส์ต่อไปในเบื้องหน้า