210110-181 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ012.txt

ะเห็นเชื่อว่าได้สัมผัสความดีทรงขึ้นความดีมีพระมีสรรพคุณความดีนั้นอย่างลงทรงขึ้นตั้งลงไปเรื่อยๆแม้น้อยทีละ ทีละน้อยจึงเกิดความเชื่อเป็นศรัทธาและเราจะรู้ถึงความเป็นบาปความเป็นบุญอันชัดมีหิริมีโอต่อปะละอายต่อสิ่งที่เรายังไม่ได้ไม่ดีละอายต่อสิ่งที่ยังรู้ชัดขึ้นที่ได้รู้ชัดขึ้นแล้วก็ยังไม่ได้ละอายขึ้นเกรงกลัวขึ้นมันเป็นการกลัวบาปเป็นการกลัวบาปเป็นการที่จะใฝ่บุญอย่างสูงขึ้นเรื่อยๆจึงเกิดศรัทธาแท้เกิดจริงเป็นจรณะตามกันไปเป็นสื่อสัมพันธ์โยงกันไปเรื่อยๆจริงๆมีศรัทธามีประโยชน์มีพหุสัจจะมีสภาพที่รู้ชัดเจนมากขึ้นมีความจริงที่แจ้งขึ้นแจ้งขึ้นแจ้งขึ้นอย่าง เรามีวิริยะมีความพากเพียรเพราะเราเห็นตัวจริงมีสัจจะที่ดีขึ้นได้รับสัจจะเพิ่มขึ้นมันก็จะเกิดวิริยะอุตสาหะแท้จริงเกิดสติที่แข็งแรงเกิดปัญญาที่เห็นแจ้งเราจึงเรียกว่าสภาพที่ได้นั้นเป็นฌานตั้งแต่ฌาน 1 ฌาน 2 ชั้น 3 ชั้น 4 ไปจนถึงอุเบกขาฐานที่เป็นฐานนิพพานจะระณะจะทำงานไล่เรียงกันไปสัมพันธ์เราจะเห็นบทบาทของมันเป็นจริงรู้ในความหมายของภาษาบอกแล้วก็มีสภาวะธรรมที่แท้จริงเกิดไม่ใช่ทองได้แก่ภาษามันพูดได้ปฏิบัติที่เป็นจรณะสัมปันโนเป็นการปฏิบัติในพฤติกรรมต่างๆ สัมปันโนตรงถูกสมเหมาะสมควรได้อย่างถึงไปกินแล้วจะระณะสัมปันโนนั้นก็จะทำให้วิชาของเราแจ้งขึ้นแจ้งขึ้นแจ้งขึ้นกระจกฐานขึ้นมาเรื่อยๆจนเป็นมิจฉาจะระณะสัมปันโนบริบูรณ์เป็นที่สุดมันจะทวนด้วยองค์ธรรมด้วยหัวข้อธรรมด้วยแบบคำสอนไม่ว่าแง่ใดเมื่อใดรวมลงแล้วเป็นสติปัฏฐานเป็นบทบาทที่ประพฤติปฏิบัติมีศีลสมาธิปัญญารวมอยู่ในนั้นเสร็จเป็นบทบาทจริงแล้วเพื่อปฏิบัติธรรมใดเมื่อใดมีการพิจารณาสอบทวนกับหัวข้อธรรมกับสภาพเป็นจริงเราจึงจะมีทั้งหลักฐานอ้าง มีทั้งทำมีทั้งวินัยมีทั้งปริยัติมีทั้งปฏิบัติเรารู้แจ้งเป็นปฏิเวธทำแท้งทะลุเราก็ได้จึงเป็นจริงนี่คือสัจธรรมที่ขอให้ทบทวนและกำนันใจเห็นจริงเป็นจริงเราจะได้เป็นผู้ที่ไม่มีความสงสัยเป็นผู้แทนทะลุรอบเป็นผู้มีสัจธรรมอันนั้นทรงขึ้นดำเนินขึ้นจะได้เป็นประโยชน์ตนเป็นประโยชน์ท่านให้แก่โลกเขาเป็นพระพุทธศาสนาเป็นพระชนะสุดท้ายและปฏิสัมพันธ์อารยธรรมหรือว่าประดิษฐานบุคคลให้เป็นอริยชนในส่วนตัวต่อไป