210113-184 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ012.txt

โฟลเดอร์สมณะโพธิรักษ์ - 2521 อภิณหปัจจเวกขณ์ (107 ตอน )MP3 ถอดเสียงเป็นข้อความ รอตรวจอักษร
ประเภทไฟล์เอกสาร (text/plain)
ขนาดไฟล์11 KB
วันที่แก้ไข2 มิถุนายน 2568

เนื้อหาในไฟล์

วันนี้เป็นวันศุกร์ที่ 13 มกราคมพุทธศักราช 2521 ดัชนีไปพ่อท่านพระโพธิรักษ์ด้วยนะโมปัจจะเวกปัจจัยที่พุทธสถานสันติอโศกความสำเร็จของมนุษย์ผู้ที่สามารถที่จะอยู่อย่างอิสระทำอะไรคนเดียวก็สามารถจะทำได้แม้แต่จะตายคนเดียวจะอยู่คนเดียวจะกินคนเดียวจะไปคนเดียวจะมาคนเดียวก็ทำได้เป็นที่สุดนั่นเป็นความเก่งที่เกิดมาในกองของสังคมแต่เสร็จแล้วเราก็ทำตนให้หลุดพ้นเป็นอิสระได้ก็เป็นความเก่งชั้น 1 และความเก่งชั้นต่อไปนอกจากเราจะทำได้คนเดียวอย่างแน่แท้แล้ว เราก็จะทำให้เราเองอิสระอย่างเดิมไม่ห่วงไม่หวงไม่กังวลไม่เหน็ดเหนื่อยไม่ท้อแท้อาจหาญเจ้ากล้าแล้วเราก็จะเข้ามาร้อยสังคมเราจะเป็นตัวเชื่อมเราจะเป็นตัวประสานและเป็นน้ำยาอันแสนเลิศที่จะสามารถที่จะเชื่อมสังคมช่วยสังคมทำกับสังคมให้เชื่อมโยงกันอย่างมีระเบียบอย่างมีประสิทธิภาพเป็นภราดรภาพและอยู่เป็นอย่างราบรื่นมีขั้นตอนขั้นสูงขั้นต่ำมีขั้นหยาบคั้นละเอียดไปตามฐานะที่แท้จริงเราจะเป็นผู้รู้เป็นผู้เห็นเป็นผู้เข้าใจแล้วก็มาจากสัดส่วนเหล่านี้ให้เขาเป็นไปได้ดีถ้าเป็นอย่างนี้อีกก็เป็นความเลิศยอด ยิ่งกว่าที่เราได้แล้วสำหรับตนเป็นอิสระสำหรับตนได้และเราก็สามารถที่จะทำงานประสานอยู่ด้วยร้อยกันอยู่ผสมกันอยู่ร่วมกับสังคมอยู่และเราเองเราก็ยังเป็นอิสระอยู่ในกลางกลุ่มของสังคมอย่างนั้นเองแสดงว่าเป็นผู้ลอยไม่ติดเป็นผู้ขาดสำเร็จยิ่งกว่าน้ำเข้าไปบอลที่สามารถที่จะอุ้มจะอุ้มกันอยู่ได้แต่ไม่มีการดึงดูดไม่มีการติดไม่มีการเสียส่วนใดๆไปเลยไม่มีการเสื่อมใดๆไปเลยมีแต่ประโยชน์กับประโยชน์อยู่ตามลักษณะจริงๆของมันเท่านั้นที่เป็นการเก่งที่สุดยอด สุดยอดไม่มีอะไรเทียบได้อีกซึ่งเป้าหมายเหล่านี้เราก็จะพยายามเน้นพยายามชี้แจงพยายามบอกเปลี่ยนบอกแม่เพื่อที่เราจะได้ฝึกแต่เรารู้เท่าทันและทำให้ตรงทางเป

อ่านต่อ

็นฐานะคันๆๆๆที่เราจะขึ้นไปได้ตามฐานตามฉันก็ขอให้พวกเราได้รู้ขั้นตอนของตนเราสามารถจะช่วยผู้ใดได้ขนาดไหนเราจะอุ้มเด็กเล็กโตขนาดใดต้องรู้ว่าเด็กโตขนาดนี้เราอุ้มได้ถ้าโตกว่านี้เราอุ้มไม่ไหวหนักไปโตยิ่งขึ้นไปอีกเรายิ่งไม่ใช่ขั้นอย่าเพิ่งไปยุ่งเกี่ยวเราก็จะต้องรู้ระดับเด็กขนาดนี้เราอุ้มได้ช่วยได้ขนาดนี้กลุ่มดาวช่วยย่าขนาดโตขึ้นไป ไม่ใช่หน้าที่ของเราเราก็จะต้องรู้ขั้นตอนเพราะงั้นความเจริญประเสริฐของมนุษย์นั้นก็มีทิศทางอย่างที่เราได้พยายามพากันเป็นอย่างนี้จงอ่านความอิสระอ่านความหลุดลอยของตนเองความปลอดภัยความตัดขาดพ้นที่เราใช้ภาษาอะไรเรียกขยายคำขยายความกันได้อีกหลายคำอย่างนี้ขอให้รู้สาระที่แท้ก็ไม่ได้เพราะเราหลุดโลกตั้งแต่ต่ำแต่อยากมารายละเอียดขึ้นมาสูงสูงจนกระทั่งสบายก็ต้องรู้สึกสบายรู้จุดที่ขาดตอนรู้จุดที่มันพ้นมันหลุดอย่างแท้จริงแล้วเราจะเป็นวิหารธรรมที่เราหลุดเราพ้นได้นั้นเป็นฐานพระเป็น อาจเป็นฐานบริบูรณ์ที่เราได้แล้วก็ใช้ฐานนั้นให้เป็นแม้ต่อหน้าต่อตากลุ่มหมู่แม้ต่อหน้าต่อตาผัสสะแม้ที่สุดต่อหน้าต่อตาเหตุปัจจัยต่างๆเราก็จะใช้การขาดร่อนการหลุดพ้นการลอยตัวนั้นร่วมอยู่ทั้งๆที่โลกรู้ไม่ได้ว่าเราร่วมอยู่แต่เราไม่ได้ร่วมเราหลุดอยู่แต่เราก็ยังติดอยู่เราประสานอยู่เรายังกระทำการทุกทีอยู่แต่เราก็ไม่เกี่ยวข้องแต่เราก็ไม่คลุกคลีไม่แตะบนไม่ดูดซึมจึงเรียกว่าเราตายเราเกิดเป็นภาษาซ้อนเรามีตัวตายเรามีตัวเกิดเราดูเหมือนเกิดอยู่แต่เราตายแล้วคือเราเองที่จริงนั้นน่ะเราก็ นายสนิทนั่นแหละแต่คนเขาไม่รู้ได้ง่ายๆไม่ต้องพูดไทยไม่มีสภาวะทำรองรับจึงจะไม่รู้ไม่เห็นได้พระพุทธเจ้าก็ยืนยันว่าท่านเองท่านก็ไม่รู้ได้เห็นก็ของใครปัจจัตตังก็เป็นของตนทุกๆคนเป็นที่สุดอันกล่าวได้ยากชี้ให้เห็นได้ยากเลยว่าอันนี้ทัศนะดังที่เราก็ได้ย้ำได้ทบทวนสอบผ่านธรรมะพระพุทธเจ้าที่ท่านได้ตรัสรู้ด้วยปัญญาตั้งของตั้งใจมากระทําไม่ถูกฐานะและเราก็จะเดินไปสู่หลุมฝังศพ ผู้ที่อิสระที่สุดแม้จะตายเราก็อิสระแม้จะเป็นอยู่เราก็อิสระด้วยและที่สุดถ้าเราตายด้วยการดับขันธ์เนื้อนาคเราจะพิสูจน์เองถ้าเรามีระยะเวลาที่สร้างความจริงสร้างความดีหรือเป็นธรรมทายาทที่มีผลมีประโยชน์มนุษย์จะแสดงออกมาให้เราเห็นเองเราจะรู้ความจริงเองแม้ตอนก่อนตายถือว่าต่อจะตายแล้วก็ตามเราจะรู้ว่าเราได้ประโยชน์ได้ประเสริฐและเป็นผู้ที่เดินทางมาสู่จุดยอดตามฐานะของเราของเราแต่ละคนไปอย่างถูกต้องยืนยันสัจธรรมที่พระพุทธเจ้าพาเป็นพระอริยสงฆ์ต่างๆมาเป็นเราจะยืนยันศาสนาและเป็นธรรมทายาทอันยืนหยัดสัจธรรมมีอย่างแท้จริง [ไม่สามารถถอดข้อความได้]

ไฟล์อื่นในโฟลเดอร์เดียวกัน