210104-177 อภิณหปัจจเวกขณ์-พ่อท่าน-สันติอโศก-ฬ011.txt

ำแล้วเราก็ไม่แตกต้องเลิกลาออกมาถ้าไปแตะต้องแล้วมันพาไปสู่ทุกข์หรือมันพาไปทั่วไปตามแล้วก็หลุดออกมาได้เพราะเห็นว่ามีเป็นเหตุแห่งทุกข์เป็นตัวทุกข์แล้วก็ไล่ระดับ ประดับขึ้นมาจากๆพลางแล้วก็ละเอียดสุดมันก็เป็นการเรียนรู้สุขทุกข์ตามชั้นตอนแล้วเราก็จะเป็นผู้ทนได้แม้สิ่งใดที่มันหยาบเราก็รู้ความจริงตามความเป็นจริงมาสัมผัสเราก็รู้แต่ว่าเราไม่ติดเราไม่รักเราไม่ชอบเราไม่ยึดแล้วเราสามารถทนอีกรู้มันและทนและเราก็ไม่เกี่ยวข้องเพราะมันเกิดอยู่ในโลกมันคือสมบัติในโลกของชั่วก็อยู่ในโลกของดีขึ้นอยู่ในโลกของหยาบก็อยู่ในโลกของละเอียดก็อยู่ในโลกเราเองเราอยู่บนสิ่งเหล่านี้ได้ทุกขนาดได้ทุกอย่างและเราไม่ติดไม่ผลักอย่างไม่ว่าจะเป็นของหยาบแล้วก็ไม่ผลักแต่เรารู้ ถ้าเราไปใกล้คนเข้าใจไม่ได้ถ้าเราไปเปลือกโลกทุกทีคนเข้าใจไม่ได้ในบางสิ่งที่เป็นต่ำเราก็พลอยเสียไปด้วยเราก็ปิดข่าวเสียหรือว่าทำให้เขารู้เสียว่าเราไม่เกี่ยวไม่คล่องถ้าผมว่าสิ่งใดจำเป็นจริงๆเราค่อยเกี่ยวข้องสิ่งใดที่จำเป็นนั้นมันเกี่ยวกับชีวิตเกี่ยวกับความเป็นอยู่สิ่งใดที่มันขาดได้เลยไม่ต้องไกลไม่ต้องเขียนขาดห่างกันกี่ชาติจีนพบก็ไม่ต้องพบกันก็ได้แล้วก็ขาดทางเลยไม่จำเป็นจะต้องเกี่ยวข้องเลยสิ่งใดต้องเกี่ยวข้องอยู่จำเป็นกับชีวิตบ้างเราก็เกี่ยวข้องถ้ามันยังยาวบ้างเกี่ยวข้องแต่น้อยลงน้อยลงจนสุดท้ายเห็นว่าไม่ต้อง ท่องได้เอาอื่นแทนได้หรืออันนี้ขาดสิ้นเลยก็ไม่เป็นไรเราก็จะขาดสิ่งใดอีกจนจะเหลือสิ่งที่จำเป็นแก่ชีวิตจริงๆแค่ปัจจัยสำคัญที่สุดของชีวิตกับบริขารอันแวดล้อมอยู่น้อยๆนิดๆเท่านั้นเองนั่นจะเป็นเรื่องของชีวิตที่เราจะเรียนรู้อย่างชัดแจ้งและได้เป็นผู้ไม่ง้ออะไรในโลกที่พึ่งแม้แต่ปัจจัยก็เพราะว่ามันเป็นเรื่องจริงเป็นเรื่องสาระเป็นเรื่องที่จำเป็นที่สุดทำน้อยเราก็ยังไม่ทุกข์แม้จะเป็นปัจจัยบางทีถ้ามีผ้าน้อยอากาศหนาวมากเราก็จะพยายามใช้อินทรีย์พละทางด้านจิตทนต่ออากาศนั้นได้มีกำลังพิเศษดีเจโตแรงมีอำนาจสามารถที่จะทำจิตใจ สัมผัสความรู้สึกแม้แต่จะจับจิตให้มันอยู่ในขอบเขตข้างในไม่ให้ออกมารับสัมผัสกับผิวนอกเย็นมันก็อยู่เย็นนอกแต่เราอุ่นอยู่ในก็อาจสามารถทำได้ยากขึ้นแต่ก็เป็นจริงถ้าใครทดสอบแล้วจะรู้แม้แต่การไม่ได้กินอาหารให้กินน้อยไปโหยแล้วร่างกายโหยลงไปบ้างแล้วเราก็ทนได้เราก็รู้ว่ามันโหยเราไม่ได้อดอยากหรือว่าเราอยากจะลองดูหรือว่ามันอดอยากจริงๆเราก็ยิ่งอยู่ได้เลยถ้ามันไม่มีแม้จะหวยเราก็รู้ว่าหวยไม่ทุกข์ใจเพราะความทุกข์คืออะไรต้องอ่านด้วยชัดและการขาดแคลนเราก็ยังทนได้โดยไม่ยากถ้ามันด้วยเหตุปัจจัยมันขาดจริงๆมันต้องลดจริงๆมันไม่มีจริงๆ แล้วเสร็จแล้วก็เหตุปัจจัยมันก็ต้องเหี่ยวลงเหี่ยวลงสุดท้ายมันจะตายจริงๆก็ตายเอ๋เป็นผู้ที่รู้ได้ในโลกและเราก็จะอยู่กับโลกเขาอย่างง่ายดายเราจะสงเคราะห์โลกเราจะไม่เปลืองโลกเราจะช่วยรังสรรค์โลกเราจะทำงานอื่นๆที่เหมาะที่ควรแก่โลกได้อย่างดีที่สุดเราเป็นผู้ไม่เปลืองแล้วเราก็เป็นผู้ให้แก่โลกได้มากกว่าที่เราจะเอาจากโลกเรามีกิจกรรมเรามีการงานเรารู้ว่าเราควรทำอะไรในโลกนี้ก็เป็นผู้ที่จะรู้โลกและสิ่งสำคัญที่สุดคือเรารู้ทุกข์รู้สึกเราไม่ติดสิ่งที่ถือว่าเป็นสุขและเราก็อยู่ได้กับทุกสิ่งทุกอย่างเราจะเป็นผู้รู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมีแต่ทุกข์เท่านั้นเกิดขึ้นทุกวันเราจะอยู่กับทุกข์อย่างไม่ทุกข์ภาษา เราทนได้โดยไม่ยากทนได้โดยไม่ลำบากแม้คนอื่นเขาทนเขาทุกข์เขาขาดแคลนอาหารเขาทุกข์ก็ขาดแคลนเสื้อผ้าเขาทุบเขาขาดแคลนยศชั้นสรรเสริญก็ทุกข์เราเองเราไม่ทุกข์สักอย่างเพราะเราไม่มีโลกียสุขจะเสพเราไม่หลงว่าอะไรก็เป็นสุขเราไม่มีอะไรเป็นสุขเรามีแต่ความรู้ความจริงตามความเป็นจริงสุขก็หมดไปทุกก็เป็นสิ่งที่รู้รู้เท่าทันมันอยู่ในทุกข์เรารู้นอกจากรู้ทุกข์แล้วเราก็รู้กิจกรรมทุกกริยาเราจะยังกุศลกรรมไม่ถึงพร้อมเท่านั้นโดยความไม่มีจิตใจไปตก ทาสของทุกข์เป็นธาตุของสุขจิตใจเราก็ฆ่าทุกฆ่าสุขสดชื่นเวทนาใดเป็นทุกข์เวทนาใดเป็นสุขรู้หมดว่าเราไม่หลงใหลเราอยู่กับโลกเขาอย่างสบายทำใจให้วางอันนี้ควรจะกระทำก็กระทำอันนี้ไม่ควรกระทำก็เลิกเราก็ทำด้วยสิ่งที่เหมาะสมด้วยปัญญาด้วยการเป็นอยู่อย่างนี้แหละเรียกว่าการพ้นทุกข์ไม่เรียกว่าการเสพสุขแต่เรียกว่าการพ้นทุกข์อย่างแท้จริงนี่เป็นศัพท์สำนวนทางภาษาธรรมะและเราจะรู้แจ้งเห็นจริงเป็นผู้พ้นทุกข์ได้จริงด้วยจิตใจอย่างนี้แล้วเราก็จะอยู่ได้ในโลกเป็นผู้รังสรรค์จริงด้วยและเป็นผู้ที่รู้อยู่กับทุกอย่างไม่ได้แพ้ทุกข์และก็ไม่หลงเสพสุขเลยตลอดด้วยการ